zaterdag 22 april 2017

De toestand is hopeloos maar niet ernstig


Greet schrijft
De titel is de naam van een vroeger programma op de Vlaamse radio.
Tot woensdag heb ik dat 10 dagen bij momenten als een mantra gebruikt.
Hoe ongelooflijk tevreden ik mij voelde dat ik gisteren normaal kon aardappelen schillen en dus heb aangedurfd om  een stoofpot er bij te maken!!
Oorzaak: een lumbago tussen de schouderbladen. Details bespaar ik jullie, maar zelfs voor mij was dit heel erg. Volgens de dokter: ongemakkelijk kan het wel zijn, maar het is niet ernstig. Het kan in een paar uur over zijn, maar het kan ook 2 weken duren. Ongemakkelijk, ammehoela en lucky me, het duurde maar 10 dagen.
Enfin vanavond op controle bij de schouderchirurg. Volgens de kinesist: 9/10 voor mobiliteit, -wat blijkbaar uitzonderlijk goed is- en 5/10 voor kracht, wat normaal is.
Het bewijs dat het goed gaat met de schouder lees je zelf: want anders zou ik dit niet typen. Ik ga toestemming vragen om weer te mogen fietsen.
De toestand is ernstig maar we denken niet hopeloos: dochter blijft in afzondering maar nu wel op  haar eigen verzoek.
En ja  een boost voor de moraal krijg je weleens op een onverwacht moment. De zoon is iemand tegen het lijf gelopen die hem al een hele tijd niet had gezien. Ze wist wel dat hij werkt en alleen is gaan wonen. Haar commentaar: maar wat  een goed uitziende jongen dat hij toch is geworden.
mvg
Greet

maandag 10 april 2017

In afzondering.

Gezien haar problemen die ze de laatste tijd heeft mag Eva niet op weekend. Dit betekent dat ik enkele uren vrij moet maken om me met haar bezig te houden op haar afdeling. Vandaag ziet ze er prikkelbaar uit. Samen gaan we naar het cafetaria en eten er een gebakje terwijl zij een warme chocolademelk drink en ik een fanta. Haastig slokt ze alles naar binnen. “Gaan we nu een gezelschapsspel spelen ?” vraagt ze terwijl ze haar mond afveegt. Ik knik;  Onder een deugddoend lentezonnetje stappen we terug naar haar afdeling.

Het eerste uur spelen we Rummikub, een spel met cijfers. Wie de eerste is zonder cijfers is gewonnen. Dit spel speelt ze graag. Tijdens het volgende spel begint het mis te lopen bij haar. De radio die muziek laat horen op de achtergrond moet het ontgelden. “Ik voel dat ik de controle over mezelf kwijt geraak. Ik moet in afzondering” zegt ze terwijl ze het spel in de doos opbergt. Ik stel voor dat ze naar de verpleegsters gaat om dit mede te delen. De verpleegster hechten weinig geloof aan haar verhaal en stellen voor dat ze wat gaat rusten in haar kamer. Ik neem afscheid en rijd terug richting thuis.


Een uur ofzo later krijg ik telefoon van haar afdeling. Eva is in afzondering. Ze maakte  het de andere patiënten te lastig. Voor de rest van het weekend moet ze daar blijven. Als de dokter terug is zal hij over haar beslissen.

woensdag 22 februari 2017

voorbereidingen.

Greet schrijft
Gisteren naar de huisdokter geweest voor pre-op.
Ja en dit wil ik van mijn buurman-verpleger even meegeven: voor het vooraf bellen dat ze het moeten doen: weer geen tijd voor echt werk.
De huisarts, deze keer een vrouw: ja: sinds de fusie zijn ze toch strenger geworden.
Behalve dat ik zoveel pijn heb dat het moet!!
Ikzelf ben dus echt een persoon die iemand met een metaaldetector kan nagaan..De volgende operatie: het moet..
Als je zelfs niet meer in auto kan rijden, enz.
Mijn hoofd is er nog. En zal er wel blijven, hoop ik.
Aan 51 jaar verdien je niet altijd wat je meemaakt.
Mjn hoofd zegt ook: stoppen soms. En ook: ik functioneer niet met medelijden.
Eerlijjk waar:.
mvg Greet

dinsdag 21 februari 2017

stemmen

Stemmen.

2017-02-16_05-27-50

Sinds kort is er op de televisie een serie te zien die “Legion” heet. Het verhaal gaat over een jongen die sinds jaren in instellingen verblijft omdat hij stemmen in zijn hoofd hoort. Op een dag komt hij te weten dat die stemmen echt zijn. Blijkbaar kan hij mensen hun persoonlijkheid absorberen. Dan gaan de poppen aan het dansen.
De reden dat ik over deze reeks hier begin  ? Niet omdat ik de reeks zo goed vind. Wel sprak het thema me aan. Onze dochter hoort de laatste tijd ook weer stemmen in haar hoofd die haar bevelen geven. Ze probeert ze te negeren maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb haar aangeraden daarover te spreken met haar peut. Ze is nog steeds in opname maar wil naar huis. “Eerst dit probleem oplossen dan zien we wel” heb ik haar aangeraden vooraleer afscheid te nemen.  Dit wordt hoe dan ook vervolgd.
Groetjes.
🙂

zondag 27 november 2016

Verhuisd !


2016-11-27_07-03-12

Vandaag liep hij wat zenuwachtig door het huis, maar meestal hield hij zich op in zijn kamer. Nu en dan wat meenemen voor zijn nieuwe woonst. Verder heeft hij ons niet betrokken in de verhuis. Zo wisten we helemaal niet wat hij al gekocht had voor zijn appartement of wat hij nog nodig had. Hij had beslist alles zelf te regelen, dus laten we hem maar.
Rond 17 u was het zover : op zijn kousevoeten kwam hij me vragen om samen te vertrekken naar Tielt, waar hij dus zal ingeschreven worden in de bevolkingsregisters.
Hij had reeds alle spullen in de koffer van de auto gedeponeerd. Deze rit duurt slechts een klein half uurtje. Ver is het dus niet, maar deze stad ken ik nauwelijks en zelfs met GPS kan je er verdwalen of jezelf klem rijden. Tenslotte kwamen we ter bestemming. Daar het reeds donker was kon ik niet veel uitmaken van de buitenkant van het gebouw.
De auto mocht ik op een koertje stallen. Alles uit de auto gehaald en in een lift gekieperd. Ik nam de trap. Gelukkig woont hij op het eerste verdieping. Eens binnen keek ik mijn ogen uit. Zoveel plaats voor één persoon. Hij antwoordde dat de huur laag is, maar hoeveel hij dient te betalen vertelde hij niet. Meubels zijn er nog niet. Geen probleem voor hem, hij zal wel op de grond slapen op zijn mat. Maandag gaat hij dan de buurt verkennen en eventueel één en ander kopen. Hij ziet wel.
Groetjes.
🙂

zondag 20 november 2016

Het einddiploma.


2016-11-19_02-58-23
Deze morgen mocht onze zoon zijn diploma gaan afhalen in hogeschool Howest te Brugge. Natuurlijk wilden wij daar ook bij zijn net als mijn schoonmoeder. Mijn moeder zou ook meegegaan zijn maar die moest afzeggen daar ze zich niet zo lekker voelde.
We hadden besloten per spoor tot in Brugge te reizen en daar namen we dan de bus die vlak voor de school stopt. Voelt lekker ontspannend aan. Precies vakantie.
2016-11-19_02-58-32
De plechtigheid ging door in de turnzaal van de school. Die was volledig vol met afgestudeerden en hun familie.
2016-11-19_02-56-54
Nadat ze hun diploma in ontvangst genomen hadden moesten ze van de fotograaf van dienst hun professorenpet of hoe je zo’n ding ook moge noemen de lucht in gooien.
2016-11-19_02-53-13
Na de verplichte speechen van directie was het tijd voor een receptie vol drank en versnaperingen.
2016-11-19_02-51-08
Op de achtergrond speelde een band covers van onder andere Pink Floyd’s Another brick in the Wall.
2016-11-19_02-52-20
Dan terug met de bus naar het station waar Greet zich tegoed deed aan een koffie van Starbucks. Ik proefde ervan en vond het maar niets.
2016-11-19_02-48-26
En weldra zat de dag er op.
Meer foto’s kun je hier bekijken.
Groetjes.
🙂

donderdag 22 september 2016

Moet zoon leren koken?


Greet schrijft
De zoon gaat werken sinds nu zowat 5 weken, dat is al bekend.
Om op het werk te raken maakt hij gebruik van het openbaar vervoer, bijna dagelijks met dezelfde collega, iemand van 10 jaar ouder met een gezin, die thuis de kok is.
Die persoon vraagt hem bijna elke dag, wat heb jij gegeten? En dan krijgt de moeder deze vraag ook weer. Kijk; ik wil gerust hem recepten meegeven??
Uit andere vragen kan ik gewoon zeggen: de zoon begint zich met alles meer en meer thuis te voelen op het werk en wat hij daar moet doen. Vertrouwen hebben ze in hem daar wel absoluut!
En wat beter kan: nog altijd raad vragen aan vader en moeder over echt waar: praten over koetjes en kalfjes, small talk,  you neem iet wij draaien het.
Op 3 oktober verhuist de dochter echt naar de opvang van een jaar voorbereiding op begeleid, beschut wonen
mvg
Greet