Goed nieuws van het talenfront

Jasper krijgt sinds kort bijles Frans. Vandaag kwam hij thuis met de punten van de laatste toets : 30 op 50 , daarmee had hij één van de betere resultaten van de klas behaald. Het helpt dus wel, die bijles.
Een vraagje van mij: kan het zijn dat romaanse talen moelijker aan te leren zijn dan indo-germaanse talen, of ligt het gewoon aan een persoon zelf? Ik heb alvast een collega die weinig moeite had met latijn, maar wel met frans. Hij heeft zelfs nog avondles gevolgd.

Een zeer grote opsteker was de tussentijdse toets Nederlands van Eva. Zij heeft maar liefst 74 op 80 gehaald. Haar helpen geeft dus resultaat.

Een welgemeende dank je aan Jasper en mijzelf, om haar met veel geduld te helpen.

Greet.
PS: Eva heeft voor het eerst, in mijn waarnemen dan wel, iets van trots laten blijken, over haar punten van taal. Ik weet persoonlijk dit, dat ik gevoelsmatig nog nooit mis was over hoe ik denk over mijn kinderen. Eva zien stralen, wel dat is nog een keer een beloning. Ze verdient het goddomme. Ik heb het al vroeger geschreven, en daar blijf ik echt bij, het doorzettingsvermogen dat zij heeft, dat hebben maar weinig mensen.

over Eva

Gisteren een telefoontje gehad over haar, van de school. 

Vandaag nog een telefoon: Eva is ingeschreven in de middelbare school die een verlenging is van haar lagere school.   zij mag het wel nog niet weten, ivm de lange wachtlijsten.

Voor ons, voor mij wel: goed bezig zijn zeker?

Ik weet heel goed hoe ik met haar bezig ben ivm taal en hormoondingens.

Eva is ook heel goed bezig met zichzelf.  Het is echt jammer dat zij zichzelf niet juist kan uitdrukken.  Haar taalgebruik is nog niet wat je noemt goed.  Van een bijna 12-jarige zou je toch mogen verwachten dat ze het en de, en ook haar en zijn, juist kunnen gebruiken.  Zij kan dat nog niet.  Het zichzelf niet kunnen  uitdrukken gaat natuurlijk verder dan dit.  

Wijzelf hebben er het al  langer over gehad.  Wat zij wil is absoluut niet gelijk aan wat ze zegt.  Maar, en nog een keer maar: het is gewoon leuk om te zien hoe ons meisje is geevolueerd.  
Vorig schooljaar kreeg ik nog een telefoon van een CLB-persoon.  Ze testten Eva toen omdat ze de leeftijd had om naar een middelbare school te gaan.  Het leukste om te horen was dan dat ze goed scoorde op probleemoplossend denken.

Dat probleemoplossend denken deed ze al vanaf 1.8 maanden, eigenlijk. Jammer voor haar dat er altijd iemand was die dat zag aan te komen.

Ik ga nu afsluiten met deze bedenking: Eva is de Eva van nu geworden, ondanks mijn pijn, en met veel (autisme)dinges die ze geleerd heeft van Jasper.  Onderschat een voorbeeld aub niet.

Over Eva en Jasper

Als ik een keer de energie vind, zoals nu, schrijf ik alleen maar de belangrijkste dingen, over wat ik ervaar ivm autisme.

Over Jasper. Blog van 4 november:  @john, en @heidi: er komt zeker een oplossing. Nu kan ik daarover nog niets meedelen, omdat er gewoon nog geen oplossing is.  Maar we zijn er mee bezig.  Het allerbelangrijkste voor hem  is dat Jasper gewoonweg opgelucht was, dat hij verplicht (let op het woord verplicht!) wordt.   Er zal iemand zijn met wie hij kan praten.  Zoals het nu er uit ziet zijn er 2.  Francky  heeft nog een ander contact voorstel geopperd, mocht het nodig zijn.  Maar zoals geschreven, het gaat hier niet om weken of zo, wel om de paar maanden.  

Over Eva:

zaterdagmorgen zei ze tegen Francky: mama gedraagt zich weer.  Ja, zo'n pijn op donderdag en vrijdag, dan kan ik mij "niet gedragen".

Omdat ik zaterdag absoluut nog niet in staat was om boodschappen te doen, zijn Eva en Francky naar Delaize geweest, gewapend met een briefje.  Volgens Francky was het leuk om te zien hoe serieus Eva bezig was om alles op te zoeken.  Ik had op voorhand gezegd dat niet alles beschikbaar is, en niet alles altijd op dezelfde plaats ligt. Maar het resultaat mocht er zijn!  Eva kan goed boodschappen doen, en ze weet haar weg in die supermarkt, alleen al van met mij zoveel mee te gaan.  Enfin, zij heeft dus Francky de weg gewezen.  Papa mocht natuurlijk wel betalen.

En dat zij het het belangrijkste vond om naar Delhaize te gaan omdat ze daar dan knikkers kan verzamelen, dat is van veel minder belang. 

Mocht die dochter van ons nu ook een keer aanvaarden dat wij "trots" op haar zijn, als we dat zeggen, en niet altijd daar zo ongemakkelijk bij zijn.  Dit laatste gaat trouwens over veel meer dan enkel naar de supermarkt gaan.

Nog verder van pijn

01.00 en pas nu begint de spuit met de cortisone echt te werken.
Wat kan ik nog zeggen? Dat ik fijne mensen rondom mij heb, Francky natuurlijk, N. zeker, ook wel L. en R., en op afstand P.

L. vroeg is het geen stress? Oh, neen. Het is een feit dat het hier een stress-situatie is geweest ivm de verhuis van meme en pepe. Maar zoals N. en de huisdokter zeiden: een gezwollen knie, die weer blauw uitslaat, dat heeft niets te maken met stress.
Hoe besta ik trouwens: 's morgens wakker worden met pijn, rug, en ook nog de nek (artrose). Ik heb elke morgen minstens een half uur nodig om mij "in te lopen" zal ik het maar noemen. maar daar kan ik wel tegen.
Die knie, tja.

Maar pijn, puur lichamelijke pijn, daar kan je je niet tegen wapenen. Zelfs al doe je alles zogezegd volgens de boekjes

Weer een pijnaanval

Gisterenmorgen weggegaan van het werk om 10.30 u wegens te veel pijn.  Wat ik vreesde, is waar: weer een kraakbeenontsteking aan mijn knie.  ik heb al zo weinig kraakbeen over.  Van de huisdokter heb ik vandaag een cortisonespuit gekregen.  maar dat is en blijft een lapmiddel.  Alle mensen en contacten die ik heb over pijn zijn verwittigd, en gevraagd: wat kan en moet ik nog doen?  Resultaat: nog een andere dokter raadplegen.  N. zei: niet bang zijn om te "shoppen" bij een ander ziekenhuis, en/of een andere chirurg.

mijn eigen chirurg heeft mij in het voorjaar doorverwezen naar een collega.  Die zijn conclusie was: weer gaan werken en vermageren, om de druk op mijn knie te lossen, zeker.  Beide doe ik.  In 4 maand tijd 7 kilo kwijt, niet slecht denk ik.  Mijn eigen doel is nog minstens 5, N. zegt misschien er dan nog 2 bij.  Dat is iets wat moet afgewacht worden.

Gaan werken: jazeker, sinds 2 maanden, halftijds.  1 maand gaan werken: ontsteking aan mijn knie. nog een maand verder 2de ontsteking. Ja zeg.  Ik voel mij persoonlijk weer zoals anderhalf jaar geleden: van mijn rugpijn.   Maar ik wil en kan niet meer nog een keer datzelfde traject doormaken van de zgz "conservatieve" of bewarende geneeskunde, dwz sparen wat er is.  Mijn knie is versleten tot en met.  Dat ruggemerg was dat ook, met die wervel die daarop drukte. maar sinds die operatie ben ik weer een beetje "mens" qua rug.

Dat mijn knie geen grote chirurgie aankan op dit moment, dat geloof ik van mijn chirurg.  Het is een eerlijke mens.  Maar oplossingen?  Inderdaad een derde chirurg, en zo nodig een 4de raadplegen. 

Eva was er bij deze morgen, met de huisdokter, daarover ben ik blij: dat zij het echt gezien en gehoord heeft wat er met mij aan de hand lichamelijk was vandaag en gisteren.  Blij omdat ze het in concreto gezien heeft.  Zo'n spuit om vocht uit te trekken, en een andere om die cortisone in te spuiten, wel stel je voor bij de tandarts, maar dan maal 3.   Beter kan ik dit niet omschrijven.

Gesloten, Asperger, vriendschap

Omdat het naar mijn mening de laatste tijd "te goed" ging met Jasper, heb ik de school van Eva geraadpleegd, waar je altijd terecht kunt met vragen ivm autisme.  Resultaat was dat zijn gewezen Gon-begeleidster een keer is langsgekomen om te praten.  Mijn grootste zorg was: nu de thuisbegeleiding is gedaan, en het gaat nu goed met Jasper, dat moet verder gedaan worden. Jasper heeft echt een buitenstaander nodig (liefst een man) die hem echt verplicht om te vertellen wat hem bezighoudt.  Het is mij gelijk of dat nu om de 6 weken, 2 of 3 maanden is.  De gon-juf stelde iemand van school voor.    Afwachten of dat lukt.  
Hij is ook een zeer gesloten persoon, en dat staat wel los van Asperger.  Als alle gesloten mensen Asperger zouden hebben, wel de mensheid zou er fraai uitzien.

Wat mij tot deze stap heeft gezet, terwijl het toch goed gaat: ik denk liever op langere termijn.   
Een probleem voor ons is dat wij gewoon geen herkenningspunt hebben.  Wij kennen mensen met autistische kinderen, ook nog uit de periode dat Jasper naar het revalidatiecentrum ging (3-4de lj).  De ouders van toen waarmee wij nog contact hebben, wel hun kinderen zijn jammer genoeg toch in aangepast onderwijs terechtgekomen.  Bij J. zit nog iemand in de klas met asperger, voor zover we van hem vernemen zijn zij wel bevriend.   Af en toe zegt hij wel iets over die jongen.

Vriendschap: wel J. heeft nog iets om te verwerken van C.  Heeft te maken met het bijhouden van schooldingen terwijl hij bijna anderhalve week ziek was.  (mijn interpretatie: mocht hij nu een keer echt aanvaarden dat er ook mensen zijn die je aanvaarden om wie je bent)

Conclusie : wij kunnen niet meer dan ons best doen. Een 15-jarige heeft, kan en mag niet zijn ouders alleen als vertrouwenspersoon hebben.  maar wie kan hij dan wel hebben?