vrijdag 17 oktober 2014

Medicatie

In 2011 toen dochter 13 jaar was kreeg ze last van psychoseaanvallen.
Na een lange opname in de kliniek in Brugge en de aangepaste medicatie was alles weer onder controle bij haar.

Nu zijn we 2014 en is ze bijna 17,
In drie jaar tijd is ze veel veranderd op gebied van uiterlijk en manier van denken en leven.
Da's logisch niet ? Geen enkele 17 jarige is zoals ze was op haar 13de,
Wat niet veranderd was in die jaren was haar medicatie.
Steeds dezelfde pillen al dan niet wat zwaarder,
De medicatie is als het ware een routineklus voor huisarts of psychiater.
Je gaat bij hen op visite en zegt langs je neus weg dat de pillen bijna op zijn.
Zonder vragen of welke opmerking dan ook schrijven ze een nieuwe lading voor.
Daarmee is voor hen de kous af.

Dinsdag hebben we na enkele telefoontjes toch nog eens bij haar huidige psychiater kunnen langs gaan. Meestal gaat ze bij één van zijn psychologen, maar ik  had mijn vragen.
Dus ging ik eerst binnen vooraleer hij haar kon zien.
Na één en ander verteld te hebben over haar stemmingswisselingen en de pillen die ze nog steeds neemt vond hij dat het inderdaad tijd is om dat eens te herzien.
De dag er op is ze begonnen met haar nieuwe medicatie die over 14 dagen al resultaat zou moeten geven. Afwachten dus.
Toch heb ik problemen met het feit dat je als patient of ouder zelf moet beginnen over veranderen van medicamenten.

Van greet
Ha dit alleen maar ter bevestiging, Neen, ik ga niets meer zeggen, Alleen hoe verschrikkelijk moeilijk het is om met ons dochter om te gaan,

Het is te hopen dat die "moodswings" bedwongen worden door die nieuwe pillen,

Wat duidelijker: het tijdsbesef heeft ze echt niet, Zelfs onze katten doen beter, En dit is echt  geen grap,
Waar het weer om gaat: wachtlijsten voor alle zaken die belangrijk zijn,
Voor een meisje die in haar goede dagen echt wel een sympathiek persoon is,

Wat moeders betreft: ik leef al sinds die keer dat ik het voor mijn ogen heb gezien, die psychose met een soort constante angst in mijn hoofd, Soms heel niet nodig, op andere momenten dus wel-

nu zou ik willen eindigen als

zeer liefhebbende, maar ook wel zeer bezorgde ouders,

donderdag 16 oktober 2014

Ik wil het nu !

De laatste tijd loopt onze dochter er humeurig bij.
Nooit makkelijk om met zo iemand te leven, vooral als ze zelf niet kan zeggen wat er scheelt.
Deze middag kwam ze naar me toe en gaf me een briefje.
Daarop had ze de reden van haar gedrag geschreven omdat ze het te moeilijk vindt er over te praten.

"Sorry dat ik me de laatste tijd wat negatief gedraag. maar ik voel me de laatste tijdt zeer ongemakkelijk vanbinnen. Ik wil mijn kamer zo inrichten dat ik me er thuis voel, maar ik ben er al een maand mee bezig en wil het afhebben. In die maand is er niet echt veel veranderd en dat maakt me ongelukkig. Als ik krijg waar ik naar verlang zal ik me een heel stuk beter voelen. Ik heb al een idee hoe mijn kamer er moet uitzien. Geef me wat cash geld zodat ik de spullen kan kopen die ik nodig heb en hoef je de hele tijd niet mee te gaan om te betalen;"

Dat ze ongeduldig is weten we. Ook al is ze bijna 17, ze heeft geen besef van tijd.
Alles wat ze bedenkt moet NU gebeuren. Sparen of wachten op iets is voor haar een onmogelijke opdracht.

Om meer geld te kunnen uitgeven is ze nu op zoek naar weekendwerk.
Gisteren heb ik haar naar Mac Donalds gebracht.
Zelf gaat ze het ene uitzendbureau na het andere met een bezoekje vereren.
Ik laat haar doen.
Wie weet zit er wel iets tussen dat haar past.
Want met haar beperking kan ze niet overal ingezet worden.

dinsdag 2 september 2014

ook een start

analoog of gelijklopend aan wat haar vader zegt, een nieuwe start,
Eva is begonnen in een nieuwe richting,
Zo nieuw dat de school die het doet dus in andere provincies is geweest,
Na 2 dagen kunnen we zeggen, t is goed.
2 dagen is nog niet veel.
Dit nog ivm onze dochter: ze heeft gevraagd, en krijgt psychologische begeleiding  1 x per week in september.
mvg

woensdag 27 augustus 2014

nieuw schooljaar tegemoet

Met de hulp van oma Eva's nieuwe schooljaarplaatsen gezien,
Ik hoop dat het zal lukken. Enfin het ziet er echt goed uit. Veel kunnen ze zelf doen, zoals een speelplaats inrichten, ze hebben echt plaatsen waar ze zichzelf kunnen zijn,

Aa de leerkrachten zal het niet liggen,  Nu is het aan eva om in die omgeving zz te zijn
ik hoop echt voor eva, en met haar mij alle drie, en oma uiteraard en wie nog dat het voor haar zal lukken
Allemaal duimen wij voor eva dat het volgend schooljaar zoals het is op maat geprobeerd te maken, ook echt zal lukken voor haar,

Ik heb er alvast vertrouwen in, enfin je moet het hebben,
Verder gaat zij weer naar een psycholoog

Meer kunnen wij echt niet doen

dinsdag 17 juni 2014

Ik wil jullie even niet meer zien !


Eergisteravond kwam ze duidelijk niet gelukkig terug van school.
Met dat klein stemmetje: "mag ik bij oma logeren?  Ik wil jullie gewoon even niet meer zien, "

Dan maar oma opgebeld maar die was jammer genoeg voor Eva  niet thuis,
Deze avond nog maar eens geprobeerd en nu had Eva beet !
Volgende week kan ze een paar dagen bij oma logeren.


Ja ons kind.; het is heel erg moeilijk om ook maar te proberen om zich in te leven in haar denkwereld.
Het is jammer dat ze zichzelf wilt blijven vergelijken met haar broer, waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt.  "Waarom kan hij wel studeren en ik niet ?"

Gelukkig zal oma zal wel weten om te gaan met Eva.

woensdag 11 juni 2014

Frustraties

Wel na de hysterische bui van onze dochter (gelukkig bij de huisdokter); kan ik ook alleen maar mijn soort frustratie uiten.

Het is dus zo dat onze dochter voor een voldongen feit staat, OV1; maar met een nieuw programma, zo nieuw dat ze zelf in school nog niet alles kunnen invullen.

Gezien ik er de laatste weken alleen voor heb gestaan, kon ik alleen maar ja en amen zeggen; tegen de juf van de school; zonder haar vader te raadplegen. De reden waarom wordt hopelijk ooit nog een keer duidelijk. Te hard geformuleerd. Ik heb toestemming gekregen van haar vader en het was de school die mij, als moeder voor een voldongen feit heeft gesteld, Dochter  was dan ook al op psychiatrie,

Nu; alles om je kind gelukkig te doen zijn; of laten worden. In dit geval is dat; hoe moeilijk ook, soms toneelspelen, Positief benaderen waar het kan; verzwijgen waar je vermoedt dat ze iets niet aankan.

Dus nogmaals ik ben zo blij dat ze volgend schooljaar deeltijds op internaat zal kunnen.
Zij heeft structuur, regelmaat nodig die wij hier thuis haar niet kunnen bieden.

Integendeel. Zij doet haar best om hier in te passen. Ik zie de inspanningen. Ik heb een zeer diepe inspanning gedaan om haar te proberen te begrijpen. Maar dat lukt niet.
Allang daarover hoor, voor mezelf.

In de ondertussen bijna 14 jaar met onze dochter hebben wij al van alles meegemaakt en zijn we  therapeutisch bezig geweest tot op het moment dat van eigenlijk sommigen we de naam niet meer weten. Aan ons ligt het niet.

mvg
greet



dinsdag 10 juni 2014

Afwachten autisme

Over onze echt autistische dochter is er veel te zeggen.
Autisme op zich kan ouders te veel zijn, Ouders moeten ouders zijn, geen psychologen.

Daarom,

Intelligentie, doorzettingsvermogen. Dat zijn haar troeven.

Het is met verdriet ergens wel, en opluchting anderzijds dat ik kan zeggen.
Ze kan ook ivm school terecht op internaat.
Want ze is weer opgenomen geweest in psychiatrie. (psychoses zijn gelukkig niet meer gebeurd

Wij zien ons kind zeer graag, maar er is ook een eind aan ons reageervermogen

Nu afwachten wat er echt zal gebeuren.
 mama