dinsdag 17 juni 2014

Ik wil jullie even niet meer zien !


Eergisteravond kwam ze duidelijk niet gelukkig terug van school.
Met dat klein stemmetje: "mag ik bij oma logeren?  Ik wil jullie gewoon even niet meer zien, "

Dan maar oma opgebeld maar die was jammer genoeg voor Eva  niet thuis,
Deze avond nog maar eens geprobeerd en nu had Eva beet !
Volgende week kan ze een paar dagen bij oma logeren.


Ja ons kind.; het is heel erg moeilijk om ook maar te proberen om zich in te leven in haar denkwereld.
Het is jammer dat ze zichzelf wilt blijven vergelijken met haar broer, waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt.  "Waarom kan hij wel studeren en ik niet ?"

Gelukkig zal oma zal wel weten om te gaan met Eva.

woensdag 11 juni 2014

Frustraties

Wel na de hysterische bui van onze dochter (gelukkig bij de huisdokter); kan ik ook alleen maar mijn soort frustratie uiten.

Het is dus zo dat onze dochter voor een voldongen feit staat, OV1; maar met een nieuw programma, zo nieuw dat ze zelf in school nog niet alles kunnen invullen.

Gezien ik er de laatste weken alleen voor heb gestaan, kon ik alleen maar ja en amen zeggen; tegen de juf van de school; zonder haar vader te raadplegen. De reden waarom wordt hopelijk ooit nog een keer duidelijk. Te hard geformuleerd. Ik heb toestemming gekregen van haar vader en het was de school die mij, als moeder voor een voldongen feit heeft gesteld, Dochter  was dan ook al op psychiatrie,

Nu; alles om je kind gelukkig te doen zijn; of laten worden. In dit geval is dat; hoe moeilijk ook, soms toneelspelen, Positief benaderen waar het kan; verzwijgen waar je vermoedt dat ze iets niet aankan.

Dus nogmaals ik ben zo blij dat ze volgend schooljaar deeltijds op internaat zal kunnen.
Zij heeft structuur, regelmaat nodig die wij hier thuis haar niet kunnen bieden.

Integendeel. Zij doet haar best om hier in te passen. Ik zie de inspanningen. Ik heb een zeer diepe inspanning gedaan om haar te proberen te begrijpen. Maar dat lukt niet.
Allang daarover hoor, voor mezelf.

In de ondertussen bijna 14 jaar met onze dochter hebben wij al van alles meegemaakt en zijn we  therapeutisch bezig geweest tot op het moment dat van eigenlijk sommigen we de naam niet meer weten. Aan ons ligt het niet.

mvg
greet



dinsdag 10 juni 2014

Afwachten autisme

Over onze echt autistische dochter is er veel te zeggen.
Autisme op zich kan ouders te veel zijn, Ouders moeten ouders zijn, geen psychologen.

Daarom,

Intelligentie, doorzettingsvermogen. Dat zijn haar troeven.

Het is met verdriet ergens wel, en opluchting anderzijds dat ik kan zeggen.
Ze kan ook ivm school terecht op internaat.
Want ze is weer opgenomen geweest in psychiatrie. (psychoses zijn gelukkig niet meer gebeurd

Wij zien ons kind zeer graag, maar er is ook een eind aan ons reageervermogen

Nu afwachten wat er echt zal gebeuren.
 mama

vrijdag 21 maart 2014

Even onderuit

De laatste tijd voelde onze dochter zich niet zo goed.
Was het die verkoudheid of zat het dieper ?
Op een avond kwam ze naar me toe met de vraag of ik het erg zou vinden dat ze terug opgenomen werd ? Op zich is dit voor mij geen probleem. Ik had haar vroeger reeds verzekerd dat wanneer ze dit nodig vond ze het maar moest laten weten.

Woensdag wou ze per se naar mijn schoonmoeder om daar te slapen en tot rust te komen.
Toen ik thuis kwam van mijn werk was mijn vrouw reeds met haar weggereden.

Gisteren kregen wij telefoon van haar school om te zeggen dat het duidelijk niet goed met haar ging.
Ook hadden ze de huisartsenpraktijk daarvan op de hoogte gebracht. Tegen de avond kwam de dokter hier aan huis om deze zaak te bespreken. We kwamen overeen dat opname gewenst was en dus schreef hij een verwijsbriefje.

Wat later ging ik haar ophalen bij mijn schoonmoeder en een kwartier later waren we op de spoed en na wat heen en weer getelefoneer kon ze naar de psychiater die na een kort gesprek ons doorverwees naar haar kamer.

Toen we de afdeling binnenstapten waren daar enkele meisjes van haar leeftijd wat gek aan het doen. Haar ogen begonnen te schitteren. Ze voelde zich thuisgekomen.

zaterdag 1 februari 2014

Eva als moni


Zaterdag was de eerste dag voor Eva als moni
Ze begeleidt kinderen met een beperking
samen met andere meisjes van haar leeftijd.


Zaterdagmiddag was ze heel erg zenuwachtig.
Ze is niet gewoon om met kinderen om te gaan.
Maar toen de mensen van de vrijetijdswinkel haar dit voorstelden enige tijd terug
had ze toch zin om het eens te proberen.
Deze namiddag was in ieder geval geslaagd voor haar.
Wordt vervolgd !

donderdag 26 december 2013

Terug naar huis !

Deze morgen had ik een gesprek met de psychologe van onze dochter in het ziekenhuis. Het is een heel ingewikkelde materie om hier neer te schrijven.
Het komt er op neer dat er van alles door haar hoofd gaat.
Eerst bespraken we haar verleden vanaf de geboorte tot op heden, haar evolutie, school, vrienden enz.
Gelukkig had ik met mijn vrouw alles nog eens op een rijtje gezet vooraf toen we een vragenlijst moesten invullen.
Vooral de reden van haar opname was nogal verwarrend. De psychologe dacht dat dit op mijn advies gebeurd was, maar in feite was het op haar eigen verzoek. Ook de reden was nogal  verwarrend. Ik had de psychologe verteld dat ze problemen had met haar autisme, haar verleden die ze door een roze bril ziet en de angst voor de toekomst.  Tegen de psychologe had ze daarentegen verteld dat dit met de situatie thuis te maken had. Met andere woorden, heel wat loose ends begonnen één geheel te vormen. Er waren meerdere redenen.  Na een dik 45 minuten praten werd ze dan er bij geroepen. Ze zou net beginnen aan haar middagmaal. Alles wat we daarnet besproken hadden en ook delen van het gesprek die ze dinsdag met de psychologe gehad had werden haar voor de voeten geworpen. Ze vond geen onwaarheden of onduidelijkheden terug en bleek met alles akkoord te kunnen gaan. Dan vroeg ze of ze verder mocht gaan eten want ze had nu erge honger.

Er zijn geen duidelijke afspraken gemaakt voor de toekomst. Eventueel ambulante verpleging en (deeltijdse) internaat behoren tot de mogelijkheden.

Hoe dan ook vrijdag wordt ze ontslagen uit het ziekenhuis Ze kan dan nog een weekje van haar vakantie genieten.

zondag 22 december 2013

Not a race/geen ras apart.

 http://www.experienceproject.com/stories/Have-A-Child-With-Autism/3244028

 

Dit schreef ik op een amerikaanse site.

 

 

Not A Race

all people are different, all people with autism are different. My son is 18 years old and can learn very wel at school. My 15 years old daughter has problems at school, not only learning but also with other kids from school who are autistic too. If you not know them, you would not believe they are brother and sister.
They are both autistic but have complete different characters and problems.
I forgot to tell you that she is psychotic too and need to take medecins.
Autism is not a race you can recognize very well, but persons with different problems who make them all autistic