vrijdag 20 mei 2016

Waar?


Gisteren een telefoon van het CLB.
De aanvraag voor de dochter ivm begeleid wonen wordt veranderd in psychiatrisch begeleid wonen. Zelf moeten wij geen juridische stappen meer  ondernemen.
Voor iedereen hier thuis is dat goed nieuws
Ook als het goed is kan ik dat meedelen.
mvg
Greet

OEFFF


Veel moet ik niet meer schrijven. Dochter opgenomen. Bekend van Sus.
Ze was opgelucht toen ze naar Menen kon.
Het hele gezin, met de katten en het konijn erbij, hoopt dat ze die enorme, hysterische, extreme stemmingswisselingen daar onder controle krijgen.
Een dochter die ‘s morgens iemand in mekaar zou slaan, ‘s middags poeslief kan zijn tegen een bekende en ‘s avonds belt omdat ze zich zo doodongelukkig voelt.
Weer dus maar afwachten.
Ondertussen genieten wij van een relatieve rust, waarin de zoon toch maar beter in kan functioneren, met zijn afstudeerprojecten in zicht.
Zelf kan ik weer beperkt in auto rijden, maar ik vraag mij af of die rechterschouder niet te veel belast is door de revalidatie van de linker.
Ook de katten en het konijn  zijn tevreden dat alles wat rustiger verloopt.
mvg
Greet

woensdag 27 april 2016

De grote wending.

Maandag kreeg Eva te horen dat ze niet langer mocht verblijven op de PAAZ. (PAAZ staat voor Psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis) Vanaf dan kon ze wel nog dagelijks naar de therapie komen, maar niet meer overnachten op de afdeling. Kortom : iedere dag naar huis om te slapen en ‘s morgens er weer naartoe. Maandagavond leek dit goed te gaan, maar dinsdag staken de problemen hun kop op. Tegen het vallen van de avond begon ze onrustig te worden en wou terug naar het ziekenhuis. We belden naar de afdeling om te weten wat de mogelijkheden waren en daar lieten ze ons weten dat dit via de spoed moet gebeuren. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig had ze nog niet alles uitgepakt zodat we ons niet veel later reeds konden aanmelden. Na wat heen en weer geloop en gebel met de arts die haar behandelt liet men ons weten dat “dit niet volgens de afspraak was met de dokter”. Er was afgesproken dat ze thuis zou slapen, dus moest ze maar een inspanning doen. Gebroken ging ze naast mij terug naar de auto. Wij terug naar huis. Een slaapmiddel deed de rest. Deze voormiddag belde ze me op van uit de PAAZ dat ze deze namiddag naar het ziekenhuis in Menen kon. Goed nieuws dus ! Vooraleer naar Menen te vertrekken moest ze eerst nog even langs bij een gynaecoloog. Blijkbaar verstoren de medicatie haar maandelijks ritme. Dat zoiets kan daar had ik geen benul van, maar ik ben nu ook eenmaal een man.:) Rond 14 u 30 arriveerden we in Menen. Voor de volgers van deze blog en de “soap”blog : het is dezelfde kliniek waar de zoon van Grote Muis in verbleef. Wel een andere afdeling, natuurlijk. Het onthaal viel mee. Eva kreeg alle nodige aandacht en mocht vragen stellen indien nodig. Het lijkt me een ideale omgeving om tot rust te komen en dat is wat ze nodig heeft. Nu afwachten hoe het verder met haar gaat. Groetjes.

AUTI EXPERT

Greet schrijft Vrijdag was het 10 jaar geleden dat de opa van onze kinderen overleden is. Voor oma ben ik naar een herdenkendingsmis geweest. De zoon gaat mee naar een uitgebreider familieherdenkingsdienst in mei. Maandag zei iemand aan mij dat ik een expert ben ivm autisme, en waarom help je geen mensen ermee? Expert, misschien wel, met opgegroeid te zijn onder die opa en te zien dat zijn oudste kleinzoon is uitgegroeid tot een mens die op hem lijkt. Dat ligt niet enkel aan de genen, ook zijn vader is toch voor minstens de helft verantwoordelijk geweest dat onze zoon zo goed opgegroeid is. Die is dus een Asperger, die heel intelligent is en zijn weg door het leven wel weet te maken. Verder leef ik met 2.5 ass-mensen. 1.5 leven evengoed met mij, pijnpatient. En ik weet dat dat niet plezant is. Die ene persoon over wie het hier allemaal draait, wel alles komt terug op ons, als ouders. Hallo, met de mama van… is bijna een stopwoord geworden van mij. De wachtlijsten nemen er maar weer bij. Dat is de reden waarom ik mij niet sterk genoeg voel om andere mensen te helpen. En pijnrevalidatie echt wel. 0.5 mag je raden. mvg Greet en het konijn. Ik mocht het aaien vandaag

maandag 4 april 2016

Wat nu ?

Greet schrijft.
Na het niet-gelukt paasweekend om thuis te zijn kunnen we alleen maar hopen dat sommige professionelen hun woord houden en dat er echt werk wordt gemaakt van alle opties die open liggen, en dat zijn er drie voor ik zover kan bijhouden, om dochter niet meer full-time thuis te hebben.
Een mens, drie mensen, eigenlijk wordt er zich pijnlijk van bewust hoe rustig het is zonder haar. Van mensen uit de onmiddellijke omgeving horen wij alleen maar: ja het is heel lastig zeker, en we leven met jullie mee. Haja.
Ik kan spreken voor Sus en mezelf, als ouders, neen wij willen haar niet meer full-time thuis, omdat anders ook wij een keer mogen afgevoerd worden.De constante spanning waarin je leeft… Voor de zoon kan ik het niet zeggen, maar je ziet en merkt aan alles dat hij niet voor niets samen met ons in een zak is gevallen nu ze er niet is. Kwam nog aan mij vragen: ik moet haar toch niet bezoeken in het ziekenhuis? Neen hij moet niet.
Een woord wil ik hier niet uitspreken: maar ze moet onder constante controle staan, want een gevaar is ze, voor zichzelf eerst en eventueel voor anderen, want dat gedrag heeft ze genoeg vertoond, de laatste maanden.
Ja het is zwaar, maar het zwaarst van al moet het nog voor haar zijn.
t Is te hopen dat er volgende week wat uit de bus komt, en dat ze door haar gedrag voorrang krijgt op allerlei wachtlijsten.
mvg
Greet

dinsdag 29 maart 2016

Is er rust na de storm ?

Tijdens het weekend mocht onze dochter telkens van 9 tot 20 u 30 thuis zijn.
In het begin viel het mee.
Zaterdag eten voor haar cavia en konijn gehaald en in de namiddag samen met de twee muizen nog enkele winkels bezocht.
Hier zie je haar op de achtergrond aan een kraampje op de parking van Floralux in Dadizele.
IMG_5228
Zondag ging het wat minder. Na het middageten wou ze terug naar het ziekenhuis. Geen probleem voor ons daar het niet ver rijden is. Maandag ging het helemaal mis. Van in de morgen reeds voelde ze zich onrustig en tegen de middag wou ze terug naar het ziekenhuis. Ik ben in de namiddag nog even langs geweest. Ze had een pilletje gekregen en moest rust houden op haar kamer.
Vandaag ging ik haar bezoeken. Ze was weer goedlachs maar haar hersenen zijn duidelijk nog niet echt tot rust in staat. Hopelijk weten we in de loop van de week meer.
De foto van dit “kunstwerk” nam ik tijdens onze wandeling rond de kliniek. Het bevindt zich verborgen tussen de struiken. Geen idee wat het voorstelt of waarom het daar staat.
Foto1875
Groetjes.
:)

dinsdag 22 maart 2016

Ik robot !

De dood. Ik wil 100 jaar worden. Ik wil op bed liggen en wachten tot ik dood ga. Waarom zeggen christenen dat de wereld 6000 jaar bestaat en de wetenschappers miljoenen? Waarom los ik op in het niets en waarom weten wetenschappers nog niets met de technologieen wat het leven na de dood is? Ik wil 100 jaar worden en ik wil aan de dokter vragen om euthanasie. Wat ons dochter bezighoudt sinds ca 4, 5 maanden.
Zondag, na een avondje logeren bij oma, met wie ze op bezoek ging bij een bejaard familielid, kreeg ze weer zo’n uitbarsting. Vader en broer J zien haar niet graag omdat ze niet ingingen om haar in te schrijven om een robotlichaam te krijgen. Enfin, eenmaal bij de huisartsenpost ging het vlug, die opname.
Vanavond bij haar op bezoek, nog altijd niet van gedacht veranderd. Ze heeft blijkbaar via een website de gegevens gevonden van de professor die bezig is met een robotlichaam te ontwikkele. Ze heeft hem een mail gestuurd om op de wachtlijst te staan om binnen een paar jaar zo’n lichaam te krijgen.
Sinds vanmorgen bevestiging: ze is weer in een psychose.
5 jaar geleden, 13 jaar oud kreeg de dochter psychoses en werd ze opgenomen op kinderpsychiatrie. Simpel was het niet om haar daar te krijgen en er was een hele druk nodig, van huisdokter tot ik weet niet meer wie. De kinderpsychiater daar was eerlijk: we weten niet wat dat veroorzaakt: autisme, de puberhormonen, we weten ook niet of ze er uitgroeit of niet.
Soit om te zeggen dat wij 3 opgelucht zijn dat ze niet thuis, maar wel veilig is. Complicatie : het dwergkonijn en cavia die ze goed 2 weken geleden binnenbracht, en NEEN wij wisten van niets. Goed voor haar dat J een groot hart heeft voor dieren, die zal er wel voor zorgen.
Verder weten we nog niet veel, ze is in observatie.
mvg Greet