vrijdag 21 maart 2014

Even onderuit

De laatste tijd voelde onze dochter zich niet zo goed.
Was het die verkoudheid of zat het dieper ?
Op een avond kwam ze naar me toe met de vraag of ik het erg zou vinden dat ze terug opgenomen werd ? Op zich is dit voor mij geen probleem. Ik had haar vroeger reeds verzekerd dat wanneer ze dit nodig vond ze het maar moest laten weten.

Woensdag wou ze per se naar mijn schoonmoeder om daar te slapen en tot rust te komen.
Toen ik thuis kwam van mijn werk was mijn vrouw reeds met haar weggereden.

Gisteren kregen wij telefoon van haar school om te zeggen dat het duidelijk niet goed met haar ging.
Ook hadden ze de huisartsenpraktijk daarvan op de hoogte gebracht. Tegen de avond kwam de dokter hier aan huis om deze zaak te bespreken. We kwamen overeen dat opname gewenst was en dus schreef hij een verwijsbriefje.

Wat later ging ik haar ophalen bij mijn schoonmoeder en een kwartier later waren we op de spoed en na wat heen en weer getelefoneer kon ze naar de psychiater die na een kort gesprek ons doorverwees naar haar kamer.

Toen we de afdeling binnenstapten waren daar enkele meisjes van haar leeftijd wat gek aan het doen. Haar ogen begonnen te schitteren. Ze voelde zich thuisgekomen.

1 opmerking:

Karel zei

nu als het als thuis komen was aldaar , komt het toch wel weer goed , en komt ze ook weer echt thuis