Rijbewijs

Kleine jongens worden groot.
De zoon heeft zijn voorlopig rijbewijs afgehaald op het stadhuis vanmorgen. Ten laatste op 3 april 2015 moet hij zijn definitief rijbewijs halen.

Toen hij dat papiertje toonde, toch eventjes slikken voor mij, als mama, om de zoon zo trots te zien.
Veel en veel oefenen zal nodig zijn.
Greet

"Historisch" moment, vervolg

Woensdag is prima verlopen.
Hoe wordt dat opgebouwd ?

Een zoon die zegt, de maandagavond: mogen bij ons woensdagmiddag voor ons groepswerk M. en R meekomen.
Natuurlijk. Dan vraag je ook: willen ze blijven eten? Ja,hm.
Volgend: vraag het het gewoon, en laat het weten tegen dinsdagavond. En dan moet je je woorden afwegen. Niet zeggen: allé, ze blijven eten, maar wel: wil je vragen of ze willen blijven eten, en of ze mogen van hun ouders.

De 2 klasgenoten zijn heel goed meegevallen. Het resultaat van hun groepswerk belooft het beste van de klas te zijn.

De zoon heeft weer wat bijgeleerd over sociaal zijn.

Een "historisch" moment

De zoon heeft momenteel een groepswerk op school.
Hiervoor moeten de groepjes thuis aan dit project verder werken.
Eerst was afgesproken om dit bij één van de leerlingen uit zijn groep te maken.
Dit was niet haalbaar om praktische redenen zoals vervoer.

Daarom werd tenslotte beslist om dit werk bij ons af te maken.
Gevolg hiervan is dat wij morgenmiddag twee extra gasten aan tafel hebben.

De echt allereerste keer dat de zoon mensen mee naar huis brengt.
Wij zijn benieuwd.

Medische week

F. is dinsdag geopereerd aan zijn meniscus. Alles goed verlopen.

De zoon was ziek. Vandaag terug naar school. Hij kwam voor zijn doen vrolijk thuis. Uitbundig wordt die jongen nooit. Sinds hij dit schooljaar in een informaticarichting zit, zie je wel gewoon dat hij zich beter voelt op alle vlakken, dat hij opbloeit.
Ook en nog meer op sociaal vlak. Misschien (of zeker) heeft dat te maken met het feit dat er 2 andere jongens met ASS in zijn klas zitten.
Hij heeft zijn theoretisch rijbewijs gehaald. Gezien de fysieke toestand van zijn ouders kan het absoluut geen kwaad dat er een derde in dit gezin een rijbewijs krijgt. Veel oefenen zal wel nodig zijn.

We hebben weer, nog een keer, de nodige zorgen over de dochter. Veel wil en kan ik daar nog niet over schrijven. Vandaag heeft ze blokjes gekregen bij de orthodontist. Ze was zeer angstig voor eventuele pijn. Maar er is veel meer aan de hand.

Nog een eerste keer

De zoon gaat overmorgen voor de eerste keer alleen iets in het centrum eten.
's Namiddags zijn er theoretische rijlessen op school, de tussentijd is te kort om naar huis te komen.
Eén keer getoond door zijn vader waar en hoe, en hij is er toch weer mee weg.
F. is door een knieprobleem niet beschikbaar, ik kan moeilijk omdat ik langer werk.

Met de dochter begint het beter te gaan.
Vanavond sinds anderhalf, bijna 2 jaar, is ze echt vrolijk thuisgekomen van school.

Belastingbrief - bureaucratie - rapport

Rapport van de zoon: goed. Het kon beter, maar dat weet hij zelf ook. "Ik ben soms een beetje lui." Studeren is zijn verantwoordelijkheid, niet de onze. Het belangrijkste is dat hij op zijn hoofdvakken heel goed scoort. Dat hij Asperger heeft kwam zelfs niet ter sprake bij het oudercontact.

Vanmiddag bij de post : belastingbrief op naam van de zoon.
Hij moet 0.00 € betalen.
Wij vielen uit de lucht.

Op de brief zelf stond niets waaruit wij konden afleiden waarom hij die kreeg.
Hij heeft, in tegenstelling tot veel andere 17-jarigen, nog nooit een betaald werk gehad (vakantiejob, weekendwerk).
Gebeld met het inlichtingennummer op de brief. Een vriendelijke mevrouw zei dat hij gewoon was opgenomen in "het repertorium". Volgend jaar krijgt hij zelfs een belastingaangifte, standaard voor wie meerderjarig wordt. Als hij dan nog ongehuwd en zonder een betaald werk is, ondertekenen en opsturen. Weer 0.00 € betalen.
Dat allemaal omdat het mogelijk is dat hij in de komende 7 jaar een bepaalde premie kan aanvragen (bv voor huisvesting), en moet kunnen bewijzen dat hij in bepaalde jaren geen inkomen had.
Kan die uitleg dan gewoon niet op zo'n brief gezet worden?

Bureaucratie. Wij zijn ambtenaren. Als zelfs wij niet direct iets begrijpen?

En ook zo traag dat alles kan gaan. Omdat wij eventueel in aanmerking komen voor verhoogde kinderbijslag voor de dochter heb ik verslagen verzameld, laten opmaken, enz. (ook al een werk van maanden) Ik moet dringend na de vakantie contact opnemen over dat dossier.
Federale overheid, Vlaamse overheid, diensten verspreid over dit departement en die afdeling, maar ja, we leven in België.

Een mentale opsteker

Vanmorgen op het werk onverwacht de directeur (nu op pensioen) ontmoet van de lagere school waar de zoon naar toe ging. In haar kleuterjaren ging de dochter naar diezelfde school.
Fijn om te weten dat hij mij, Fr, en onze kinderen nog kent.
Nog fijner om te kunnen zeggen dat het met de zoon heel goed gaat. Zonder medewerking van die school zou de zoon niet kunnen wat hij nu doet.
3 jaar zonder enige vorm van begeleiding!

Na 9 jaar diagnose, wie mag dan het meeste trots zijn? Zijn ouders? Neen, gewoon hijzelf!
Makkelijk was het niet en is het nog niet bij momenten, ook niet voor de ouders.
Een lange weg afgelegd, en wie weet hoe lang de weg voor hem nog zal zijn.

De thuismoeilijkheden, een moeder/pijnpatient, en een zus die zorgen vraagt, die hindernissen heeft hij alvast genomen.

De eerste keer, nooit vanzelfsprekend

Vorige week met de zoon naar de huisdokter. Hij had last van een ontstoken teennagel, waardoor hij moeilijk kon stappen.
De arts schrijft hem voor de zekerheid een antibioticakuur voor,3x1 per dag.

Hij wilde stoppen ermee, omdat hij zich beter voelde. Wij uitgelegd: een doosje antibiotica moet je uitnemen, ondanks het feit je beter te voelen, want anders kan het probleem vlug terugkomen.
Ok, zo gezegd zo gedaan.

Vanmiddag neemt hij één van de laatste pilletjes. Zucht, het gaat zo moeilijk.
Wat blijkt: het zijn 2-kleurige capsules. Hij dacht: ik moet die opendraaien, het poeder in water doen en zo opdrinken.
Uitgelegd: het zijn gewoon capsules, van een soort gelatine gemaakt, en je moet ze nemen zoals een gewoon pilletje. Ze zitten juist in dat omhulsel om de vieze smaak tegen te gaan en de maag te beschermen.

Zijn antwoord: ik wist het niet, het is de eerste keer dat ik zoiets moet nemen.

Logisch.
Vanzelfsprekend is iets dus nooit, voor de eerste keer.

Greet

Zijn doel

Vorige blog was gewoon een mamablog.

Hij is nu al bezig met verder studeren ivm informatica.
Een eerste jaar over en weer gaan. Een tweede jaar misschien op kot.

Wij zullen wel afwachten.

Het feit op zich dat hij er nu mee bezig is over iets dat pas over 2 jaar aan de orde is?

Het zegt enorm veel over hoe hij naar iets toe werkt.

Wij als ouders kunnen alleen maar akkoord gaan.

Hij heeft genoeg bewezen dat we hem kunnen vertrouwen.

Een Asperger hebben is niet altijd makkelijk, maar nu, wel gewoon leuk, als ik dit woord nog een keer mag gebruiken.

Over Eva bloggen wil ik bewust nog wachten tot we een aantal mensen hebben gesproken.

mvg

Greet

Weten waarover het gaat

Gisteravond passeerde de zieke zoon voor de televisie terwijl er een aankondiging was van de Spaanse rijschool, getraind in Wenen. Ze komen optreden in ons land.
Hij bleef staan, en vroeg : heeft dat iets te maken met de Habsburgers?
Inderdaad dus.

Wat ik dan persoonlijk denk: jammer dat hij computerprogrammeur wil worden. Geschiedenis leren, en opzoekingen doen zou hij goed kunnen, en graag doen. Hij weet al zoveel! Geschiedenis is toch ook een vak waarin je leert verbanden leggen.

Nu, hij kan het later nog altijd doen als hobby.

Ik ben wel bevooroordeeld, wegens mijn eigen werk.

Overdenkingen van een moeder.

Definitief

Mijn zus en schoonbroer gaan uit elkaar.

Mijn zus trekt tijdelijk weer in bij onze moeder. Of de kinderen elke dag meegaan naar oma is nog niet duidelijk.

Wat wel heel duidelijk is: mijn zus, en mijn schoonbroer, zien er heel slecht uit.

Het is ook niet een beslissing dat je neemt van dag op dag, natuurlijk.

Wij weten het sinds 2 weken, een week vooraleer ze het hebben gezegd aan hun zoontjes.

Waarom ik dit nu blog: moet mijn zus maar niet bellen met dat bericht op onze vaste telefoon, en dan vragen dat Eva er niets mag van weten, juist op de dag dat wij naar school gingen voor een gesprek met de schoolpsycholoog van Eva.

Eva hoort dit, en haar voornaamste reactie gaat uit naar Whisky en Sloeber, de kat en de hond.

De zoon zegt er niet veel over. Hij vraagt zich wel af of zijn neefjes niet de dupe zullen zijn.

Hoera, ik zeur (bis)

Hopelijk beseft de zoon nu eens echt waarom mama's kunnen zeuren.

Hij verzekerde ons dat hij alles zelf zou regelen ivm het begin van de school.

Behalve dinsdag meegaan naar school om zijn boeken te halen (en betalen) moesten wij niets doen.

Vanmorgen om 8 u mee met papa naar school.

Ik vertrek altijd wat later, zeker op zo'n drukke dag in het centrum van de stad.

Ik sta op punt om te vertrekken, wie komt er thuis: de zoon, humeurig tot en met.

Wat bleek: school begon voor hem maar om 10 uur.

F. en ik: gniffel, gniffel.

Een goeie les voor hem.

Nu, over hem maken wij ons echt geen zorgen. hij begint aan zijn droomrichting: informatica.

De eerste schooldag van Eva, daar zaten we mee in.

Telefoontje gekregen om 15.30 u van school dat het goed met haar gaat, dat we wel een zeer vermoeide dochter kunnen verwachten bij thuiskomst.

Nu eens afwachten hoe de zoon thuiskomt.

Hoera, ik zeur

Ik ben blij : ik word een zeurende mama.

Haja, mama's met een bijna 17-jarige zeggen dat niet graag, ik wel. Weer een stap vooruit voor onze zoon.

Morgen herbegint school. Gevraagd aan hem of zijn rugzak, zijn sportzak, zijn schrijfgerief in orde is, of hij nog iets nodig heeft.

Ik heb het een keer teveel gevraagd of hij er zeker van was.

Vorig jaar was dat nog echt nodig.

Greet

Volwassen, verantwoordelijk

De allereerste keer.
"Ik ben groot genoeg, ik zorg daar zelf voor", antwoord op de vraag: moeten we je helpen oefenen om tegen volgende week donderdag om 7 u op te staan (begin schooljaar).

Volgende maand wordt hij 17.
Volgend jaar 18, en meerderjarig. Daaruit is weer een gesprek, deze keer geen discussie, voortgekomen.
De zoon is nu al bezig met hoe verder studeren.
Eerst nog 2 jaar middelbare school, natuurlijk, en een stage daarbij.
Hij heeft recht op nog een jaar GON-begeleiding, zelf denkt hij het niet nodig te hebben.

Gewoon hoe hij nu is, wel, ik denk ook dat hij het aankan, nog 2 jaar middelbare school zonder begeleiding.

Een opsteker voor ons: als hij over 3 jaar 's avonds naar huis kan komen, ziet hij het gewoon zitten om verder te studeren in een andere stad.

Ik schrijf dit toch met enig voorbehoud. Je kan nooit weten hoe ASS evolueert.
Maar als wij in iemand vertrouwen hebben, toch in de zoon.

Zijn gedrag met weeral een zomer zonder vakantie door de situatie met zijn zus en de oogoperaties van papa, tja daar is hij laconiek onder? Ik weet niet of dat het juiste woord is. Hij gedraagt zich er toch naar.

Hoe het zit met zijn gevoelens? Ik vraag het niet meer. Hij is groot genoeg om zelf te zeggen wat hij wil. Hij weet goed genoeg dat hij bij zijn ouders alles kwijt kan.

Mocht elke persoon met ASS kunnen evolueren zoals onze zoon, het zou voor iedereen die er mee te maken krijgt, makkelijk(er) worden.

Voor de mensen met ASS die dit lezen, het blijft toch een gevecht om te functioneren in de "gewone" wereld?

Tussendoor

de zoon op een reactie van de dochter ivm godsdienst:

ik geloof niet in god, maar wel in godsdienst.

Muggenbeet

Dat was de aanleiding om vanmiddag nog een mooie discussie te hebben met de zoon over erfelijkheid en genetica.

Aanleiding was een echte muggenbeet, waardoor ik mijn trouwring moest afdoen.

"gelukkig heb ik dat niet geërfd van jou". (mijn gevoeligheid voor insectenbeten).

En zo waren we weer vertrokken in discussie.

Met papa kan hij dat ook: discussiëren over voornamelijk muziek en godsdienst.

Hij heeft het echt nodig, soms, discussies.

F. en ik hebben herinneringen opgehaald aan de bijna 17-jarige zoon. Van zijn geboorte tot nu.

Zijn geboorte was moeilijk. Maar sindsdien...

is hij gegroeid volgens de boekjes. De boekjes van Kind en Gezin, de kleren,.. Borstvoeding verliep normaal.
Buiten platvoeten en astigmatisme heeft onze zoon zich lichamelijk volledig normaal ontwikkeld.

In de paasvakantie was het de eerste keer nodig om nieuwe lange broeken te halen die hem niet meer pasten volgens de standaardmaten.

Hij vindt dat niet erg. Winkelen voor kleren vindt hij wel zeer vervelend.

Als het maar helpt

De zoon verwerkt alle drukte van de afgelopen maanden op school en thuis op zijn eigen manier.

Zo slaapt hij veel en lang en krijgt hij bij het minste de slappe lach.

Ook kan hij teruggaan naar "basics", ik bedoel woordgrapjes ivm letterlijk nemen van taal.

Zo antwoord hij op de vraag "zeg eens", je neemt een fractie van een seconde de tijd om een vraag te stellen (bv. zeg eens hoe heb je het gesteld?) en hij zegt: "eens". Ha ja, je hebt "zeg eens" gezegd.

Hahaha.

Een ander voorbeeld.

- Wil je morgen je bed verschonen?

- De heel vroege morgen?

- ??

(hij staat ondertussen te blinken in afwachting van het antwoord)
- (begrepen) morgen, nadat je geslapen hebt.

De heel vroege morgen is: na middernacht. Een nieuwe dag, morgen begint dus na middernacht.

(lachen).

Het is heel moeilijk om letterlijke dingen op te schrijven. Nog moeilijker als die zich in een interactie in een thuissituatie afspelen.
nu ja, als iemand anders er ook meer kan lachen?

greet

Het leven is een lach en een traan

Vorige zaterdag (30/4) was de eerste keer in 2 weken dat onze dochter weer een hevige "bui" had.

De traan:

Vandaag ben ik voor het eerst met de dochter naar de externe hulp geweest. (Hierna EH)

Na afloop zei ze: het is echt nodig dat ze naar de psychiater kan.

Sinds de paasvakantie had E nog geen gesprek met de psycholoog. EH, die werkt op school met leerlingen die intern zijn, heeft mij verzekerd dat ze contact opneemt met de school.

Omdat de praktijk te ver is om over en weer te rijden heb ik zitten wachten. Ik had een boek bij.
Vooraf had E. aangegeven alleen te willen praten.

Ik heb gewacht in een lokaal naast dat van het gesprek. Jammer genoeg is de deur ertussen niet geluiddicht. Ik heb een uurtje mijn boek zitten lezen in een voor mij al ongemakkelijke stoel, met mijn handen over mijn oren. Mijn rugpijn vanavond, amai, maar ja, rugpijn verbetert met rusten.

Veel belangrijker: vanmiddag is bevestigd wat wij al aanvoelden bij E. : het privé kunnen spreken en serieus genomen worden is heel belangrijk.

Het was de eerste vraag van E: heb je gehoord wat ik heb gezegd? Ik heb gezegd tegen E en EH dat ik mijn handen over mijn oren heb gehouden. EH geloofde mij. En ik geloof haar dat zij mij gelooft. Ze kent ons gezin goed genoeg. Bij de 2de afspraak kan ik elders terecht om te wachten.

Overgang naar de lach

Vanavond zei de zoon, die, zoals eerder gezegd, altijd op de hoogte wordt gebracht: het is niet omdat het een tijd goed gaat, dat het er niet is. (de buien van E)

Dat brengt mij bij

De echte lach

Gisteravond was er een info-avond op zijn school, omdat ze na het 4de een definitieve richting moeten kiezen voor de laatste 2 jaar in de middelbare school.

Zoon heeft braafjes het infogedeelte uitgezeten. Daarna ging naar huis.

Ik heb gewacht tot ik een leerkracht kon spreken.

Wat ik heb gehoord is zeer positief: hij houdt zich zeer goed staande in een drukke klas en wordt aanvaard door iedereen.

Hij zou wel beter presteren mits meer studeren

Dat is voor ons op dit moment niet zo belangrijk, toch niet voor een Asperger die het sociaal goed doet, en die openstaat voor zijn zus.

De situatiehumor die hij thuis soms brengt is voor ons onbetaalbaar. Hij heeft ons vanavond zowat bijna de slappe lach bezorgd.

Dat helpt mijn eigen lichamelijke pijn vanavond wel verzachten

Greet

PS: mis je F in dit bericht: hij is al anderhalve week ziek

Zeer tevreden!!

J.'s examenresultaten voor de paasvakantie: zeer goed.

Zelf begon hij vrijdag, toen hij er mee thuiskwam: ik heb 57.5 % ... voor L.O.

Grapje van zijn kant.

Het allerbelangrijkste in vergelijking met kerst is dat hij enorm vooruit gegaan is op wiskunde.

Hij zegt ook: ik heb niet echt hard gestudeerd. (misschien had het beter gekund?)

Studeren is wel zijn eigen verantwoordelijkheid.

Voor de rest: je ziet gewoon aan hem dat hij tevreden is.

En wij zijn tevreden met hem.

Hebben wij geluk gehad!!

In de krant van vandaag: "te weinig scholen voor kinderen met autisme". (DS 28/1)

Voor ons geen probleem. Wij hebben nooit moeten kiezen, of op een wachtlijst staan.

Ouders en een oma kamperen voor de school omdat er voor de betreffende kinderen elders geen plaats is. Dit gaat over de middelbare school, gewoon onderwijs, over kinderen met ASS die de lagere school in het gewoon onderwijs konden voltooien.

J. is altijd het gewone onderwijs gebleven. Dankzij zijn intelligentie uiteraard, maar ook en vooral dankzij onze inspanningen, de vroege diagnose (met nog altijd dank aan juf M.) en de daarbij behorende begeleiding. Leraar J. verdient ook een pluim hoe hij J. begeleidde in de basisschool.
De middelbare school waar J. nu gaat staat gewoon open voor kinderen die "anders" zijn. J. heeft een klasgenoot die ASS heeft, en zat 2 jaar in de klas met een ADHD'er.
De grootste pluim gaat naar M., die onze zoon heeft begeleid in de schooljaren waarbij het nodig was, en ook nadien niet te beroerd was om op mijn vragen te antwoorden.

Eva kon al in de kleuterschool niet mee. Ze is toen halve dagen naar het C.O.T., hier gegaan (voor fijne motoriek is daar een hele goede basis gelegd). Het eerste leerjaar heeft ze met alle mogelijke begeleiding gedaan, maar het is gewoon desastreus geêindigd.
Ze is dus overgegaan naar aangepast onderwijs. Er waren wat moeilijkheden om de overstap naar een ander onderwijsnet te doen, familiaal (zo de allereerste reactie van mijn katholieke moeder: ze krijgt toch wel godsdienst?) en vergaderingsgewijs (overstap van het ene naar het andere net was niet vanzelfsprekend).

Maar, maar. Eva zit nu in de middelbare school die volgt op haar basisschool. Juist omdat ze in die school zat, en goed genoeg was om als "normaal begaafd autistisch" op BSO-niveau verder te gaan, kreeg zij een kans.
Wijzelf hadden nooit kunnen weten dat onze dochter zo'n enorme positieve evolutie doormaakte op 10 jaar tijd.
In haar school zitten leerlingen uit Henegouwen, Antwerpen. Voor zover ik weet zijn er maar 2 aangepaste, middelbare scholen in West-Vlaanderen

Ons medeleven met alle ouders, en grootouders voor leerlingen die nog geen plaats hebben.

mvg
Greet