Medische week

F. is dinsdag geopereerd aan zijn meniscus. Alles goed verlopen.

De zoon was ziek. Vandaag terug naar school. Hij kwam voor zijn doen vrolijk thuis. Uitbundig wordt die jongen nooit. Sinds hij dit schooljaar in een informaticarichting zit, zie je wel gewoon dat hij zich beter voelt op alle vlakken, dat hij opbloeit.
Ook en nog meer op sociaal vlak. Misschien (of zeker) heeft dat te maken met het feit dat er 2 andere jongens met ASS in zijn klas zitten.
Hij heeft zijn theoretisch rijbewijs gehaald. Gezien de fysieke toestand van zijn ouders kan het absoluut geen kwaad dat er een derde in dit gezin een rijbewijs krijgt. Veel oefenen zal wel nodig zijn.

We hebben weer, nog een keer, de nodige zorgen over de dochter. Veel wil en kan ik daar nog niet over schrijven. Vandaag heeft ze blokjes gekregen bij de orthodontist. Ze was zeer angstig voor eventuele pijn. Maar er is veel meer aan de hand.

Weer thuis, met nieuwe knie

Blij en opgelucht dat ik terug thuis ben.

De operatie en de revalidatie tot nu toe zijn zeer goed verlopen. Alleen met mijn nachtrust was het erg gesteld. Daarover zal ik in de loop van volgende week nog wel een blogje schrijven.

Er zaten, achteraf gezien, hilarische toestanden bij, op het moment zelf niet.

Het mooiste moment van de dag: deze namiddag lekker op mijn eigen bed, in mijn eigen slaapkamer, een uurtje slapen zonder dat er elk moment een verpleegster of bezoek kon binnenkomen.

Enfin. Het allerbelangrijkste is dat ik geholpen ben. Ik kan nu, na 1 week, op mijn krukken meer en beter bewegen dan de afgelopen maanden voor de operatie. Volgens mijn chirurg, die tot op het laatste moment zijn twijfels had, vanwege mijn zogezegde "te jonge leeftijd", herstel ik vlugger dan gemiddeld. Dat zal dan wel het voordeel van een jonge leeftijd zijn, zeker?

Met iedere dag in het ziekenhuis dat het beter ging, voel ik ook mijn goed humeur terugkeren en mij moreel met het moment verbeteren.

Groetjes.

Greet.

Bang. Nieuwe knie

Volgende week vrijdag krijg ik een  knieprothese.  

na twee  jaar pijn, ontstekingen en wat al niet meer is het er dus toch van gekomen.

 Hopelijk wordt het na een tiental dagen ziekenhuis en enkele maanden revalidatie toch beter, net  zoals het beter was na de zeer ingrijpende operatie in mijn rug.

Maar ik ben wel bang, nu de definitieve beslissing is genomen is. 

Francky zal er bij zijn.

6de operatie. Maar 2de met zeer grote consequenties voor mijn eigen lichaam.

Eerst over mama

Ik ben voor het ogenblik lichtjes gefrustreerd omdat ik niet mee kan naar de Batjes. Daar organiseren mensen die wij goed kennen een klein optreden, annex barbecue. 't is al 4 weken geleden dat ik ze nog een keer gezien heb, en toen zeiden ze, je komt toch wel af. Wel nee, ik kan niet. Mijn knie laat het niet toe.

Francky maakte enkele opnames van onze vrienden op de Batjes :



Na het 2de consult dinsdag: nieuwe operatie is nodig, want met het kraakbeen is het niet goed. Wat ik wel moet doen om de pijn in die knie op langere termijn, en het kraakbeen dat over is, zo lang mogelijk goed houden: is vermageren. En veel bewegen. Vrijdag naar de chirurg, dan weet ik hopelijk de datum voor die nieuwe artroscopie. Veel bewegen ondertussen kàn ik écht niet. Dieten, daarmee kunnen we nu al beginnen, want ook Francky en Eva willen vermageren. Er is een afspraak gemaakt met een dietiste. Jasper kan misschien wat gezondere voedingsgewoonten aankweken. Ik denk trouwens dat we hier niet ongezond eten. (over het schooleten kan ik natuurlijk niet oordelen). Maar gezond eten is daarom nog niet gelijk aan dieten.
4 jaar geleden was ik trouwens veel zwaarder dan nu. Met de 4 operaties in de afgelopen 2 jaar, en het absolute verbod van zeer veel sporten ivm mijn rug (zelfs zwemmen mocht niet, en probeer een keer te zwemmen met kniepijn) denk ik dat het een klein mirakel is dat ik de laatste 2 jaar op gewicht ben gebleven.
Greet

Op bezoek bij Greet

Maandag werd Greet dus geopereerd. Daar ik niet wist hoe alles zat met haar liet ik de kinderen thuis. Ze hadden zelf trouwens nog geen zin mama te bezoeken. Jasper stelde zelf voor misschien dinsdag mee te gaan naar het ziekenhuis.

Dinsdagavond stond Jasper al klaar voor ik hem kon vragen of ie zin had mee te gaan.
Niet getreuzeld dus. Toen we haar kamer binnentraden kon Jasper niet verbergen dat hij blij was Greet terug te zien. Op zijn eigen onnavolgbare manier vertelde hij vb dat zijn bril stuk was. Ook liet hij niet na op zijn typische manier grappig te zijn.
Moet ik echt nog bijvertellen dat Greet blij was met zijn aanwezigheid ?



Vandaag had ik met mijn moeder afgesproken om naar het ziekenhuis te gaan. Eva ging mee. Nog maar net op de kamer aangekomen begon Eva al te vragen om er niet te lang te moeten blijven. Het was duidelijk niet aan Eva besteed om haar moeder in het ziekenhuis te bezoeken.

Tot overmaat van ramp begon Greets kamergenote problemen te hebben. Voor alle volledigheid vertel ik erbij dat het hier een dame van 96 lentes betreft die net aan de maag geopereerd is. Enkele verpleegkunidgen werden erbij gehaald en wij werden verzocht de kamer eventjes te verlaten.
Dit kleine onderhoud duurde maar eventjes 45 minuten zodat ik met een ongedurige Eva en een moeder met pijn aan knie en heupen opgezadeld zat.
Ik heb dan maar besloten beiden naar huis te brengen met de belofte aan Greet om tegen de avond terug te keren.

Operatie achter de rug

"ik weet niet wat ik moet zeggen". Met deze woorden nam Jasper zondagavond afscheid van zijn moeder. Zij stond beneden aan de trap, klaar om samen met mij te vertrekken richting ziekenhuis; hij bovenaan de trap.

Eva keek niet eens op terwijl ze verder deed met haar online-spelletje op de computer. "ja ja, mama, tot later. zie je wel". wuifde ze zonder omkijken naar haar moeder. Greet weet wat je van Eva kunt verwachten, dus verdrietig of boos om Eva's reacties, nee, we kennen haar nu wel.

Deze morgen gebeurde alles zoals het de laatste jaren maar kan. Eerst ik op om 6 uur, gevolgd door Eva die omstreeks kwart voor zeven naar beneden komt. Ondertussen is Jasper in pijama de trap afgevlogen richting boterhammen. Vlug enkele zonder beleg naar binnen en dan weer als een schicht richting zijn kamer waar de pc rustig op hem wacht.
Om half acht ga ik met Eva naar de bus en wanneer ik 15 minuten later terug thuis kom staat Jasper klaar om met mij naar school te gaan.
Geen van beiden vroeg om hun mama. Ze was er niet, geen probleem.
Toen ik Eva bij mijn moeder ophaalde deze avond was er weer geen spoor van interesse over Greet, wel de vraag hoe het met Bruno was. Jasper vroeg ook niets, maar toen ik hem voorstelde om samen met mij mama te gaan opzoeken in het ziekenhuis antwoordde hij dat hij dit eventueel morgenavond eens zou doen.

Toen ik vanavond terug kwam van bij Greet die ondertussen weer bij de levenden behoorde kreeg ik geen reactie. Geen Jasper die naar beneden holde om informatie. Hij bleef rustig op zijn kamer. Eva vroeg langs haar neur hoe het ging met mama, vliegensvlug gevolgd door de mededeling dat oma zojuist gebeld had. Dat was het.

Tenslotte ging Eva om 9 uur naar bed. Toen ik naar haar kamer ging voor de traditionele nachtzoen vroeg ze uieindelijk hoe het met haar mama ging.
Ik heb dit zo duidelijk mogelijk proberen te doen opdat ze het een beetje kan vatten.
Tenslotte maakte ze een handgebaar en zei : "t was maar om te weten hoe het is". Met andere woorden : "stop nu maar". Dit doe ik dus nu.

Totdaar mijn verslag aan de verontruste kindertjes.

Gisteren en vandaag

Ja, ik ben nu niet in staat een flitsende titel te verzinnen.
Gisteren om 8.30 u een afspraak bij de chirurg. Francky (die een halve dag vrijaf had genomen) en ik zaten daar braaf te wachten, tot na meer dan een uur de secretaresse kwam zeggen dat de dokter was weggeroepen voor een spoedoperatie. Nieuwe afspraak gemaakt, voor vandaag om 12.15. Was nog goed voor Francky, dan kon hij rechtstreeks van het werk komen (het ziekenhuis is dichtbij). Deze afspraak werd tot op bijna de minuut nog nagekomen ook, zeker niet vanzelfsprekend. De chirurg was heel vriendelijk, en heeft zeer goed uitgelegd wat mij scheelt, wat de operatie en de revalidatieperiode inhouden. 't zal zwaar zijn. Ik word geopereerd op 13 oktober, herstelperiode 5 a 6 maand.

Ik val waarschijnlijk in herhaling als ik zeg dat Eva van heel mijn sukkelen weinig beseft of misschien ook dat ze er zich niet veel van aantrekt. Ze is en blijft een persoontje dat alleen contact zoekt met de "buitenwereld" als het voor haar nodig is. Zo was haar pennenzak kapot en zijn we gisterenmiddag een nieuwe gaan kopen. Onderweg ook nog gestopt bij de apotheek om nieuwe pijnstillers te halen voor mij. Overigens is het op zich heel leuk om met haar te winkelen. Ik ben er ook 100% van overtuigd dat, als ze eenmaal echt geconfronteerd wordt met mijn ziekenhuisopname en herstel thuis, ze naar haar vermogen alles zal willen doen om te helpen.

Jasper vat mijn problematiek wel. Van hem krijg ik al wel eens een reactie (als hij het ziet aan mijn gezicht dat ik pijn heb). Er mee omgaan is natuurlijk iets anders; hij zegt er zowat niets over, maar hem kennende, en dat gaat over heel subtiele dingen, merk je wel dat hij er soms mee bezig is. Wat heel kenmerkend is voor hem: probeer niet rechtstreeks te praten met hem over ernstige zaken (ttz: zaken die hem niet als persoon aangaan). Veel beter is hem te laten luisteren als wij met elkaar, of met iemand anders het hebben over serieuze problemen. Recentste voorbeeld: foto van mijn rug laten zien aan oma, die hier zondag was, en de stand van zaken die wij toen wisten aan haar gezegd. Aan de andere kant van de tafel stond Jasper te doen alsof hij iets anders deed, maar ondertussen was hij heel aandachtig aan het luisteren.

Hoop dat het volgende niemand beledigt, maar het is ergens wel een illustratie van iedereen in ons gezin. Francky aan zijn collega's over Bruno, en hoe hij ons ervaart: Francky is het baasje, ik ben er voor de verzorging en troost, Jasper is zijn vriend en Eva een bij momenten lastige zus.

Over mama en mama's rugpijn

Laat ik eens beginnen met een foto van mijn rugprobleem. Mijn ruggenmerg vertoont een knak omdat er een wervel op drukt. Wetenschappelijke naam is spondeolysthese (of zoiets).
Op zich is dit aangeboren. Toen ik als jonge twintiger begon te werken, heb ik al eens vreselijk last gehad, maar dat ging over tot een niveau van, o ja, de rug doet weer pijn, maar ja, iedereens rug doet wel eens pijn.
Tot vorig jaar mei. Uitgelokt door het feit, dat ik, als niet sportief persoon, 2 maanden lang redelijk intensief netbal heb gedaan. En alle balsporten (contactsporten) zijn vreselijk slecht voor dit probleem. Het feit dat ik toen al over de 40 was zal ook wel niet geholpen hebben.
Vorig jaar ben ik ook 2x geopereerd aan mijn rechterknie; eerst een kijkoperatie en in september aan gescheurde kruisbanden. Ik was gewoon door mijn knie gezakt. Komt dat nu door een zwakke knie, of gewoon omdat ik teveel moest steunen op dat been omdat ik bij het minste stralingen en tintelingen voelde tot in mijn kleine linkerteen, dat weet ik ook niet.
Voor mijn rug was de herstelperiode van mijn knie ook niet goed natuurlijk.

In december vorig jaar sprak de specialist voor het eerst over een operatie. Maar omdat de knie genezen was, ging het ook beter met de rug. Ik heb dan het traject van "conservatieve" behandeling doorlopen, nl nog meer rust en rugschool. Ik kwam op een punt dat ik zelfs geen pijnstillers meer nodig had.

Maar na 1 maand werken, gaat het niet meer. Mijn specialist heeft contact opgenomen met de chirurg en die had gezegd: sterke indicatie om te opereren. Overmorgen hebben Francky en ik een afspraak. Door die operatie worden er wervels vastgezet, zodat er meer ruimte komt voor het ruggenmerg om weer rechter te lopen. Goed komt het niet, beter kan wel. En in geval de operatie mislukt wordt het (volgens de huisdokter) alleszins niet slechter dan het nu is.
Dat is ook al een troost.