Nog een eerste keer

De zoon gaat overmorgen voor de eerste keer alleen iets in het centrum eten.
's Namiddags zijn er theoretische rijlessen op school, de tussentijd is te kort om naar huis te komen.
Eén keer getoond door zijn vader waar en hoe, en hij is er toch weer mee weg.
F. is door een knieprobleem niet beschikbaar, ik kan moeilijk omdat ik langer werk.

Met de dochter begint het beter te gaan.
Vanavond sinds anderhalf, bijna 2 jaar, is ze echt vrolijk thuisgekomen van school.

De eerste keer, nooit vanzelfsprekend

Vorige week met de zoon naar de huisdokter. Hij had last van een ontstoken teennagel, waardoor hij moeilijk kon stappen.
De arts schrijft hem voor de zekerheid een antibioticakuur voor,3x1 per dag.

Hij wilde stoppen ermee, omdat hij zich beter voelde. Wij uitgelegd: een doosje antibiotica moet je uitnemen, ondanks het feit je beter te voelen, want anders kan het probleem vlug terugkomen.
Ok, zo gezegd zo gedaan.

Vanmiddag neemt hij één van de laatste pilletjes. Zucht, het gaat zo moeilijk.
Wat blijkt: het zijn 2-kleurige capsules. Hij dacht: ik moet die opendraaien, het poeder in water doen en zo opdrinken.
Uitgelegd: het zijn gewoon capsules, van een soort gelatine gemaakt, en je moet ze nemen zoals een gewoon pilletje. Ze zitten juist in dat omhulsel om de vieze smaak tegen te gaan en de maag te beschermen.

Zijn antwoord: ik wist het niet, het is de eerste keer dat ik zoiets moet nemen.

Logisch.
Vanzelfsprekend is iets dus nooit, voor de eerste keer.

Greet