Update

Vorige woensdag.  Jasper begint aan de examens. Broederliefde.

Eva was aan het praten, zoals alleen zij dat kan, en dan komen er soms wel frustraties naar boven van haar, zoals, "ik wil mijn broer laten tonen aan mijn vrienden", "ze kennen hem niet en ze vinden het maar saai dat hij altijd aan de computer is" . "Ze hem kennen van foto, en alleen Perry heeft hem een  keer echt gezien (op een verjaardagsfeestje van Eva)". (samenvatting van wat Eva gezegd heeft).  Eva vindt het heel belangrijk dat haar klasgenootjes en de andere vriendjes van haar op school Jasper een keer in levende lijve zien. Ik zeg dat aan Jasper (eerste examen: wiskunde, dus hij is rustig genoeg) : we zijn overeengekomen dat hij volgende week vrijdagavond een keer meegaat om Eva op te halen per auto.

Donderdag: Jasper rustig thuis van zijn 1ste examen (wiskunde is altijd goed, als het niet goed is, dan is het zeer goed tot schitterend) Ik heb een grote envelop gekregen met alle gegevens om mee te nemen naar 2de consult dinsdag ivm mijn knie

Vrijdag: strip die ik aan het lezen was (de Zappers), één gag ging rond een TV-kwis met 7 strikvragen.  Ik had 5/7, Francky 4/7 en Jasper 6/7.  

Zaterdag: Eva wilde perse batterijen in haar 2dehands radiootje, dus moest (mocht) ze mee met mij boodschappen doen.  Anderhalf uur weg zijn per auto, is voor mij het grootste maximum geworden, en ik heb iemand nodig imv de boodschappen (buigen en dragen, niet betalen, jammer genoeg). Deze keer Eva. Vorige week was dat Jasper (twas van moetens, omdat Francky al de hele voormiddag boodschappen met zijn moeder gedaan had, maar beeld zonder klank, dat wel!!!  Tja je bent 14 en je moet naar de supermarkt om je moeder te helpen, er zijn leukere dingen)

Zondag: schoolfeest Eva.  Ik ben een uurtje geweest, en de rest van mijn energie gebruikt om te strijken.  

Over Eva hoop ik nog volgende dagen wat meer te schrijven.

Pijn

Wat moet ik hierover nog zeggen, niks meer, ik onderga dat elke dag.

Vanmorgen naar de dokter geweest.  Binnen 2 weken nog een ander consult in Brugge.

Het komt er op neer: met of zonder dat consult, de scan genomen van mijn knie zondag voor een week is niet goed.  Een nieuwe operatie komt er aan. 

En ik zat er mentaal enorm door vandaag.  Nog een keer geopereerd worden, dat doet je toch wel iets, ik heb gehuild, tot ik geen tranen meer had.  

Hebben de kinderen daar iets van gemerkt, zeker.  Met Jasper geen problemen, als hij er wil over spreken zal hij dat doen, is het niet met mij, dan wel met Francky.

Eva, dat is een ander paar mouwen.  Vanavond alleszins geen reactie meer.  Maar verdorie Eva mag wel een keer beseffen dat pijn ook PIJN is, soms.  

Erfelijk

Erfelijkheid is een beladen woord.  In verband met autisme nog meer, de wetenschap is dat nog volop aan het uitzoeken.

Soms kom je totaal onverwachts op een  situatie waarvan je denkt, tiens, dat is dus ook erfelijk.

Jasper had deze week een polo (T-schirt met kraag) aan onder een trui. Opgemerkt  's morgens: de kraag zat niet niet goed.  Ik wilde hem juist steken.  Maar dat ging niet.  Om een kraag juist te steken moet je ook aan de nek komen, en dat verdraagt hij niet, het kietelt.  Precies dezelfde reactie die ik heb als iemand aan mijn nek komt.

Nog zoiets: als ik de laatste jaren mijn broer zie terwijl hij tv kijkt, plooit hij zijn hand op exact dezelfde manier als vroeger onze vader (duim, wijs-en middelvinger tegen zijn wang, ringvinger en pink geplooid onder het kaakbeen).

Ongetwijfeld zijn er nog dergelijke voorbeelden.  Je moet, denk ik, omdat het zo vanzelfsprekend is, er juist op vallen om de gelijkenis te zien. 

Ik herinner mij ooit een cursiefje gelezen te hebben van Simon Carmiggelt waarin hij schreef dat één van zijn kleinzonen exact dezelfde oogopslag had als zijn vader.

Durven we het, jazeker

Het blijft aanslepen, mijn knie.  Soit over die pijn en de zorgen daarover wil ik het nu niet hebben.

Wel over Jasper.  Na bellen en mailen zijn we overeengekomen: Jasper zal volgend schooljaar zonder begeleiding starten.  

Waarom akkoord: school garandeert begeleiding ivm studiemethode, en de Gon-leerkracht die sowieso aanwezig is voor andere leerlingen, wil hem opvangen als het nodig is.

Meer is niet nodig.  Francky en ik gaan wel op school nog een keer daarover praten, gewoon, om dingen vast te leggen.

Het gaat goed met Jasper, dat wisten we al, en dit verlengd weekend voor mij nogmaals bevestigd. Zaterdag werd ons bad uitgebroken, Francky moest daarbij aanwezig zijn.

Ondertussen moeten de boodschappen toch gedaan worden.  Dus ik op weg met Jasper.  Hij heeft alles gedaan wat Francky anders doet (behalve in auto rijden natuurlijk).

Verder nog een keer gesproken over pepe, en Eva.  Tijdens die gesprekken merk je dat hij rijper, ik zou zelfs het woord volwassener durven gebruiken, is.

Verkiezingen

België is, samen met Luxemburg, voor zover ik weet het enige Europese land waarin je verplicht bent te gaan stemmen. Ja, op 7 juni worden we weer verwacht in het stemhokje, deze keer voor Vlaamse en Europese verkiezingen. 

Nu weet ik nog niet op wie te stemmen.

Waarom: we mogen weer e-mailen, bellen, en praten om Jaspers begeleiding voor volgend schooljaar rond te krijgen.

2 maanden geleden zag het er nochtans goed uit: dat nieuwe decreet ging nog gestemd worden. Noppes dus.  Zou nu er binnen een jaar doorkomen, ha! ha!.  

mijn droom na de verkiezingen:  misschien komt er een serieuze Vlaamse regering? Die ook de Vlaamse materies waarover ze bevoegd is ernstig uitvoert?  En niet alleen vecht op/tegen het federale niveau? En kunnen alle belangengroepen daarin meegaan?

Zucht.  Je zal maar een politiek geïnteresseerde Vlaamse Belg zijn.  Je wordt vanzelf een uitstervende soort.

Busongeval, vervolg

Machteloos, soms voel je je wel zo als ouder.  Ja, dit lijkt erger dan het is, als ik het zo neerschrijf, maar toch.

Eva voelde zich ziek vanmorgen.  Normaal gezien komt ze vrolijk naar beneden, en gaat ze om half acht naar de bushalte.  

Toen ze hoorde dat ze vandaag en morgen met de auto naar school kan, was ze genezen.  

School is verwittigd.  Ze zullen extra aandacht besteden aan Eva's reactie op het busongeval.

Iedereen die getuige is van een ongeval heeft wel een schrikreactie, natuurlijk.

De machteloosheid bestaat er in dat Eva niet altijd kan verwoorden wat ze meemaakt, en dat je niet weet hoe haar reactie is.  Het is mogelijk dat ze vanavond zeer vrolijk naar huis komt, en op de vraag: ben je nog bang "Neen" zegt.  Ook niet, natuurlijk.  Wat ook mogelijk is: over x-aantal, dagen,  weken, misschien maanden komt die schrik nog een keer naar boven.

Vandaag

Eva was nog enorm onder de indruk van het busongeval van gisteren.

Vorige week waren we er niet in geslaagd om een jas te vinden, wel een nieuwe rugzak.

Vanmiddag:  Eva opgehaald bij meme, nadat ze daar gegeten heeft, zijn we doorgereden naar 't centrum.  Wij hebben een jas gevonden. En we hebben in 3 winkels gezocht: Eva wil namelijk een jas die ze leuk vindt.

Wij waren thuis om 14.00 u.

Jasper was dan aan het kijken naar de dvd "life of Brian".  Hij moet een film bespreken voor school. De bespreking  moet klaar zijn over 2 weken.  

Leuke film.  Jasper heeft gelachen. Schaterlachen doet hij nooit. Het verschil tussen glimlachen, lachen, daaraan weten wij wel hoe hij zich voelt

En als je dan een invalshoek krijgt, kan je weer praten.  Volgende keer als hij weer wil.   En dit meen ik echt: jasper kan praten over dingen die hem aangaan, maar je moet het juiste moment, de juiste toon, en het het juiste onderwerp vinden.

Soit, zolang wij dat nog kunnen, want praten is heel erg belangrijk!!