Pijn

Wat moet ik hierover nog zeggen, niks meer, ik onderga dat elke dag.

Vanmorgen naar de dokter geweest.  Binnen 2 weken nog een ander consult in Brugge.

Het komt er op neer: met of zonder dat consult, de scan genomen van mijn knie zondag voor een week is niet goed.  Een nieuwe operatie komt er aan. 

En ik zat er mentaal enorm door vandaag.  Nog een keer geopereerd worden, dat doet je toch wel iets, ik heb gehuild, tot ik geen tranen meer had.  

Hebben de kinderen daar iets van gemerkt, zeker.  Met Jasper geen problemen, als hij er wil over spreken zal hij dat doen, is het niet met mij, dan wel met Francky.

Eva, dat is een ander paar mouwen.  Vanavond alleszins geen reactie meer.  Maar verdorie Eva mag wel een keer beseffen dat pijn ook PIJN is, soms.  

Busongeval, vervolg

Machteloos, soms voel je je wel zo als ouder.  Ja, dit lijkt erger dan het is, als ik het zo neerschrijf, maar toch.

Eva voelde zich ziek vanmorgen.  Normaal gezien komt ze vrolijk naar beneden, en gaat ze om half acht naar de bushalte.  

Toen ze hoorde dat ze vandaag en morgen met de auto naar school kan, was ze genezen.  

School is verwittigd.  Ze zullen extra aandacht besteden aan Eva's reactie op het busongeval.

Iedereen die getuige is van een ongeval heeft wel een schrikreactie, natuurlijk.

De machteloosheid bestaat er in dat Eva niet altijd kan verwoorden wat ze meemaakt, en dat je niet weet hoe haar reactie is.  Het is mogelijk dat ze vanavond zeer vrolijk naar huis komt, en op de vraag: ben je nog bang "Neen" zegt.  Ook niet, natuurlijk.  Wat ook mogelijk is: over x-aantal, dagen,  weken, misschien maanden komt die schrik nog een keer naar boven.