Eind goed al goed.

Vandaag moesten we alle vier van ons gezin voor de vrederechter verschijnen. Dit is een procedure die men moet volgen om de financiële middelen van onze dochter veilig te stellen. Ik werd aangeduid als de voogd over haar fondsen. Ook zal ik een boekhouding moeten aanleggen om zo rekenschap te geven aan de rechter voor iedere euro die van haar rekeningen zal gaan. Dit alles zal definitief worden vanaf de publicatie in het Belgische staatsblad.

Tot onze grote verbazing was onze dochter volledig akkoord met de voorstellen van de rechter. Zij begint te beseffen dat geld begeren niets voor haar is momenteel. "Ik moet nog veel aan mezelf werken" liet ze weten. De rechter knikte begrijpend.

Razend kwaad.

Wie tussen de regels door kan lezen op deze blog weet dat het niet altijd goed gaat met onze jongste, de dochter. En allez weer telefoontjes dat we kunnen overleggen over. Ja hoor, nog drie weken. Dat je moet juridische stappen nemen hadden wij nooit verwacht. Om haar te beschermen. Kwaad dat ik geworden ben door het feit dat ook de zoon wordt gemeld. Een dochter zou enkel ons verantwoordelijkheid moeten zijn. En dit is niet niet meer zo En daarom kan ik vooral razend worden . Omdat er geen oplossing is voor dit kind. Ons dochter staat als model voor anderen. Weet zeker dat ik schrijf voor anderen. ook voor mensen uit het onderwijs die ik goed ken, en die hun best doen

voorlopige bewindvoering

Ja, wat moet een mens nog zeggen?

 Het gaat niet goed met de dochter.

Je zou veel kunnen zeggen, maar waarom weer uitweiden over haar?

Haar ouders, dat zijn wij dus,  en de zeer begripvolle mensen van de instantie waar ze momenteel therapie volgt zijn bezig  om haar te wapenen tegen een zeer groot gevaar: "teveel geld uitgeven" !

Binnen een maand wordt ze meerderjarig, Op haar achttiende verjaardag komt er spaargeld vrij dat op haar naam staat. Wij willen niet dat ze al dat geld in een paar weken of maanden verdoet, Daarom zijn wij aan het kijken voor wat men noemt voorlopige bewindvoering. Dat ze hier niet gelukkig mee zal zijn is zacht uitgedrukt. Hopelijk komt alles goed.

Naast dit alles is er dan ook nog de kans op een nieuwe diagnose. Geen idee wat dit voor gevolg zal hebben.

Afwachten.

Frustraties

Wel na de hysterische bui van onze dochter (gelukkig bij de huisdokter); kan ik ook alleen maar mijn soort frustratie uiten.

Het is dus zo dat onze dochter voor een voldongen feit staat, OV1; maar met een nieuw programma, zo nieuw dat ze zelf in school nog niet alles kunnen invullen.

Gezien ik er de laatste weken alleen voor heb gestaan, kon ik alleen maar ja en amen zeggen; tegen de juf van de school; zonder haar vader te raadplegen. De reden waarom wordt hopelijk ooit nog een keer duidelijk. Te hard geformuleerd. Ik heb toestemming gekregen van haar vader en het was de school die mij, als moeder voor een voldongen feit heeft gesteld, Dochter  was dan ook al op psychiatrie,

Nu; alles om je kind gelukkig te doen zijn; of laten worden. In dit geval is dat; hoe moeilijk ook, soms toneelspelen, Positief benaderen waar het kan; verzwijgen waar je vermoedt dat ze iets niet aankan.

Dus nogmaals ik ben zo blij dat ze volgend schooljaar deeltijds op internaat zal kunnen.
Zij heeft structuur, regelmaat nodig die wij hier thuis haar niet kunnen bieden.

Integendeel. Zij doet haar best om hier in te passen. Ik zie de inspanningen. Ik heb een zeer diepe inspanning gedaan om haar te proberen te begrijpen. Maar dat lukt niet.
Allang daarover hoor, voor mezelf.

In de ondertussen bijna 14 jaar met onze dochter hebben wij al van alles meegemaakt en zijn we  therapeutisch bezig geweest tot op het moment dat van eigenlijk sommigen we de naam niet meer weten. Aan ons ligt het niet.

mvg
greet

Durven we het, jazeker

Het blijft aanslepen, mijn knie.  Soit over die pijn en de zorgen daarover wil ik het nu niet hebben.

Wel over Jasper.  Na bellen en mailen zijn we overeengekomen: Jasper zal volgend schooljaar zonder begeleiding starten.  

Waarom akkoord: school garandeert begeleiding ivm studiemethode, en de Gon-leerkracht die sowieso aanwezig is voor andere leerlingen, wil hem opvangen als het nodig is.

Meer is niet nodig.  Francky en ik gaan wel op school nog een keer daarover praten, gewoon, om dingen vast te leggen.

Het gaat goed met Jasper, dat wisten we al, en dit verlengd weekend voor mij nogmaals bevestigd. Zaterdag werd ons bad uitgebroken, Francky moest daarbij aanwezig zijn.

Ondertussen moeten de boodschappen toch gedaan worden.  Dus ik op weg met Jasper.  Hij heeft alles gedaan wat Francky anders doet (behalve in auto rijden natuurlijk).

Verder nog een keer gesproken over pepe, en Eva.  Tijdens die gesprekken merk je dat hij rijper, ik zou zelfs het woord volwassener durven gebruiken, is.