Dilemma

Voor J. een dilemma. Donderdagavond had hij een probleem. Ga ik morgen naar school? Waarom: vrijdag toets van wiskunde.

Woensdagmiddag is hij ziek thuisgekomen van school. Donderdag thuisgebleven om uit te zieken.

Vrijdag was er de 100-dagenviering van de middelbare scholen in onze stad. Voor hem is dat de vorige jaren heel druk geweest. 's Morgens in de stad, en in zijn school ivm verplichte optredens van de zesdejaars.
Wij,vooral Fr., hebben hem gezegd dat hij gewoon thuis mocht blijven op vrijdag, als hij die drukte wilde vermijden, in het verlengde van zijn ziek zijn.
Wij hebben namelijk liever een zoon die een toets moet inhalen, dan een die thuiskomt vol spanningen.

J. moest er echt even over nadenken. Genezen zijn en niet naar school gaan, ook al hebben wij goede argumenten ivm Asperger, het druist in tegen hoe hij bestaat.
Zo heb ik dat toch begrepen.

Uiteindelijk heeft dat zichzelf opgelost: vrijdagmorgen lag hij nog te slapen toen de rest van het gezin vertrok naar school en werk.
Het kan natuurlijk ook zijn dat hij gebruik gemaakt heeft van onze toelating.

Vandaag is hij nog niet echt genezen.

mvg
Greet

Hopelijk beter

't is een tijdje geleden dat hier werd geblogd over Eva's toestand.
Nu kan ik zeggen: het gaat de goeie kant op.
Waarom: ze heeft zaterdag een reep chocolade gegeten.

Wij hebben hier ons serieus zorgen gemaakt dat ze zou afglijden naar de ziekte An.

Natuurlijk, zoals altijd de school verwittigd. Op haar school zelf gaat het ook beter, ivm voeding.

Weer een proces van maanden doorgemaakt van echte zorgen.

mvg
Greet

Trots

Ikzelf heb een dip, maar daar weet Fr. alles van.
Trots ben ik wel op mijn zoon.
Waarom?
Morgen moet ik naar het oudercontact. Gerealiseerd wat Jasper dit voorbije schooljaar heeft moeten doorstaan, en dit,echt waar, zonder externe begeleiding.
Voor het eerst in mijn gevoelsleven zeg ik: met die zoon van mij, dat komt wel goed. Intelligentie heeft hij alvast genoeg. Zichzelf bewezen in de "sociale jungle" van het gewoon middelbaar onderwijs, nu hij halverwege is, dat ook.
Wat onze zoon heeft moeten verwerken, dit schooljaar: de dood van pepe, zijn grootvader; opnieuw een hele erge operatie van zijn moeder; de depressie van zijn vader.
Of hij gelukkig is, dat weet ik niet en wil ik niet meer weten. Dit kan misschien lelijk klinken, maar iedereen die mij en J. kent, zal weten waarover dit gaat. Sinds pakweg anderhalf jaar doet hij geen beroep meer op mijn emoties. Dat was een zeer grote opluchting voor mij. Emoties??J. heeft ze, voor F. waren er te veel en ikzelf heb zoveel mogelijk opgevangen.
Eva in dit alles? Jammer genoeg dat haar beperkt zijn nog meer naar voor komt, ondanks haar positieve evolutie.
Het is aan J. zichzelf nu.
Hij weet maar al te goed dat hij bij zijn ouders, of bij iemand (via)school terecht kan als hij hulp nodig heeft.

Tevreden

Ik ben tevreden, waarom, wel zie de kattenblog van gisteren.  Jasper uit zich meer en meer.  Dat Eva  Eva is, is voor een deel te danken aan haar broer.  Hij beseft het niet echt, maar hij is een rolmodel voor haar, zeker ivm "zich gedragen".  Eva heeft veel geleerd van hem, aan hem, enz.

Ik zou bijna zeggen : en wij staan er bij en we kijken er naar (zoals het liedje).

Nu, dat ook niet echt natuurlijk, maar wij kunnen alleen maar hulp inroepen en bijsturen.  Maar het geeft op, als je resultaten ziet.  

Iets van Jasper vernomen vandaag, dat ik niet zal herhalen wegens privacy-redenen.  Dit kan ik wel zeggen: alle ouders van 15-jarige Aspergers die zeggen : mijn kind is goed bezig, wel, verder doen.

Autisme heeft soms ook "zijn goeie kantjes"

Enfin, voor de ouders toch.  Dit is geschreven vanuit mijn standpunt als NT en mama uiteraard.

Eva is ziek. In die mate dat ik vanmorgen heb besloten om thuis te blijven van het werk en de dokter te bellen.  Vorige week maandag is ze ook al een dag ziekjes thuis gebleven. We vertrouwden het om haar 's morgens alleen te laten.  Nu (11 u) is ze zelfs haar bed niet uitgekomen.  De dokter is geweest, ze heeft een serieuze buikgriep.  Eva die zich misselijk voelt, geen cola wil, niet naar beneden komt om onder een deken naar de tv te kijken, dat is ernstig.

Dat brengt mij op de titel: onze kinderen kunnen niet doen alsof, en zeker niet als ze ziek zijn.  

 

Wij weten ondertussen wat kan en niet kan met hen, tegen vooroordelen in.  

Voorbeeldje : Jasper was 10 (5de leerjaar) en kreeg een zeer serieuze griep.  De zaterdagavond werden we verwacht op een jaarlijks etentje.  Vooraf was afgesproken dat ze bij oma en opa gingen logeren. Wat hebben we gedaan: Eva weggebracht (ik alleen), gezegd dat Jasper ziek was en dat Francky bij hem bleef.  Leugentje om bestwil, want Francky is meegegaan. Jasper hebben wij thuisgelaten, met spuugkom, water en gsm. Waarom: omdat wij toen al wisten dat we Jasper konden vertrouwen en hij (dan ook al) het liefst alleen gelaten is als hij ziek is.  Maar had ik aan de familie, vrienden, buren enz. verteld dat wij een 10-jarige zieke zoon alleen lieten, we hadden ons kunnen verwachten aan een storm van kritiek  als "onverantwoorde" ouders .  

Francky en ik hebben ons trouwens goed geamuseerd die avond.

Verjaardag

Jasper was woensdag jarig (9/9). 

Hij werd 15.

Wij "vieren" het zelf morgen, zaterdag.  Dat betekent dat hij kan kiezen wat wij morgenmiddag eten.  Verder hecht hij daar echt géén belang aan. 

De verjaardagskaarten van de oma's (met geldelijke inhoud)  neemt hij er maar graag bij, natuurlijk.

Wat er van ons bijkomt is dan ook een extraatje.

Oppassen bij mijn vader

Daar nonkel Valère en tante Andrea 50 jaar getrouwd zijn moest mijn moedertje er op uit. Vandaag werd dit gevierd. Mijn ouders waren natuurlijk ook uitgenodigd, maar gezien mijn vaders gezondheid is dat wel een beetje moeilijk. Dus werd besloten dat, net als bij het feest van nonkel Marcel enkele maandere terug, mijn moeder alleen zou gaan.

Eerst zou ik haar daar brengen en terughalen. Het feest was ergens in Gistel als ik het goed heb. Da’s een beetje ver voor memee om met haar bromfiets naar toe te rijden.
Enkele weken terug liet ze me echter weten dat het niet nodig was dat ik haar zou brengen. Nonkel Marcel was deze morgen in de buurt om met zijn vink te spelen. Zij kon dus met nonkel Marcel mee. Goed niet ?
Reste haar nog één probleem : mijn vader. “Geen probleem moeder, wij zullen wel af en toe binnenwippen, zover van elkaar wonen we nu ook weer niet hé ? Ten hoogste 500 m, dat is wel te doen”.
Zo gezegd, zo gedaan, moeder weg, vader al gegeten en terug in bed. Blik zoals steeds op oneindig. Rest ons nog om eens regelmatig ons gezicht te laten zien en kijken of alles onder controle is. Weglopen zal hij zeker en vast niet, maar toch…..

Jasper stond ook op de dienstrol. Enthousiast dat hij was, natuurlijk. “Hoe lang moet ik bij pepee blijven ?” was zijn eerste vraag. “Bah, kijk, euh….zie het zo jongen…. Memee heeft een ijsje voor je klaargelegd, als het op is kom je terug naar huis.” “Memee heeft een ijsje klaargelegd ? Toch wel in de diepvries ?” Twijfelend keek hij me aan. “Ja kom, natuurlijk..zo erg verstrooid is memee toch nog altijd niet ?” reageerde ik. Dit antwoord stelde hem gerust. Rond 14 uur stond hij naast me terwijl ik aan de PC bezig was. “Ik ga nu maar” sprak hij zuchtend en hij plaatste demonstratief zijn wijsvinger tegen mijn slaap. Doet hij nog wel meer. Ik word tenminste 2 maal daags ritueel doodgeschoten.

Ik ging tegen vijf uur naar mijn vader terwijl Greet en Jasper bij oma op bezoek waren.
Eerlijk verdeeld…volgens mij toch. Een uurtje ofzo later kwam Greet terug bij ons. Jasper had ze wat verderop afgezet en die was nu vliegensvlug naar huis om na te gaan of het internet er nog wel was. Ik ging ook weg terwijl Greet mijn vader nog wat gezelschap hield.
Nadat Greet ook terug thuis was, ging ik nog een laatste keer kijken. Kort daarop kwam mijn moeder terug thuis. Ze werd door een neef van mij gebracht die ook nog een andere oom en tante in zijn volumewagen had. De oudjes zagen er vermoeid maar tevreden uit.
Onmiddellijk maakte ik van deze gelegenheid gebruik om rap rap handje te schudden, elk een goeien avond toe te wensen en nu definitief huiswaart te keren.

Oppassen bij mijn vader

Daar nonkel Valère en tante Andrea 50 jaar getrouwd zijn moest mijn moedertje er op uit. Vandaag werd dit gevierd. Mijn ouders waren natuurlijk ook uitgenodigd, maar gezien mijn vaders gezondheid is dat wel een beetje moeilijk. Dus werd besloten dat net als bij het feest van nonkel Marcel enkele maandere terug , mijn ma alleen zou gaan.

Eerst zou ik haar daar brengen en terughalen. Het feest was ergens in Gistel als ik het goed heb. Da’s een beetje ver voor memee om met haar bromfiets daar naar toe te rijden.
Enkele weken terug liet ze me echter weten dat het niet nodig was dat ik haar zou brengen. Nonkel Marcel was deze morgen in de buurt om met zijn vink te spelen. Zij kon dus met nonkel Marcel mee. Goed niet ?
Reste haar nog één probleem : mijn vader. “Geen probleem moeder, wij zullen wel af en toe binnenwippen, zover van elkaar wonen we nu ook weer niet hé ? Ten hoogste 500 m, dat is wel te doen”.
Zo gezegd, zo gedaan, moeder weg, vader al gegeten en terug in bed. Blik zoals steeds op oneindig. Rest ons nog om eens regelmatig ons gezicht te laten zien en kijken of alles onder control is. Weglopen zal hij zeker en vast niet, maar toch…..

Jasper stond ook op de dienstrol. Enthousiast dat hij was, natuurlijk. “Hoe lang moet ik bij pepee blijven ?” was zijn eerste vraag. “Bah, kijk, euh….zie het zo jongen…. Memee heeft een ijsje voor je klaargelegd, als het op is kom je terug naar huis.” “Memee heeft een ijsje klaargelegd ? Toch wel in de diepvries ?” Met ogen vol twijfel keek hij me aan. “Ja kom, natuurlijk..zo erg verstrooid is memee toch nog altijd niet ?” reageerde ik. Dit antwoord maakte hem gerust. Rond 15 uur stond hij naast me terwijl ik aan de PC bezig was. “Ik ga nu maar” sprak hij zuchtend en hij plaatste demonstratief zijn wijsvinger tegen mijn slaap. Doet hij nog wel meer. Ik word tenminste 2 maal daags ritueel doodgeschoten zie je.

Ik ging tegen vijf uur naar mijn vader terwijl Greet en Jasper bij haar ma op bezoek waren.
Eerlijk verdeeld…volgens mij toch. Een uurtje ofzo later kwam Greet terug bij ons. Jasper had ze wat verderop afgezet en die was nu vliegensvlug naar huis om na te gaan of het internet er nog wel was. Ik ging ook weg terwijl Greet mijn vader nog wat gezelschap hield.
Nadat Greet nu ook terug thuis was, ging ik nog een laatste keer kijken. Kort daarop kwam mijn moeder terug thuis. Ze werd door een neef van mij gebracht die ook nog een andere oom en tante in zijn volumewagen had. De oudjes zagen er vermoeid maar tevreden uit.
Onmiddellijk maakte ik van deze gelegenheid gebruik om rap rap handje te schudden, elk een goeien avond toe te wensen en nu definitief huiswaart te keren.