Eva is ziek. In die mate dat ik vanmorgen heb besloten om thuis te blijven van het werk en de dokter te bellen. Vorige week maandag is ze ook al een dag ziekjes thuis gebleven. We vertrouwden het om haar 's morgens alleen te laten. Nu (11 u) is ze zelfs haar bed niet uitgekomen. De dokter is geweest, ze heeft een serieuze buikgriep. Eva die zich misselijk voelt, geen cola wil, niet naar beneden komt om onder een deken naar de tv te kijken, dat is ernstig.
Dat brengt mij op de titel: onze kinderen kunnen niet doen alsof, en zeker niet als ze ziek zijn.
Wij weten ondertussen wat kan en niet kan met hen, tegen vooroordelen in.
Voorbeeldje : Jasper was 10 (5de leerjaar) en kreeg een zeer serieuze griep. De zaterdagavond werden we verwacht op een jaarlijks etentje. Vooraf was afgesproken dat ze bij oma en opa gingen logeren. Wat hebben we gedaan: Eva weggebracht (ik alleen), gezegd dat Jasper ziek was en dat Francky bij hem bleef. Leugentje om bestwil, want Francky is meegegaan. Jasper hebben wij thuisgelaten, met spuugkom, water en gsm. Waarom: omdat wij toen al wisten dat we Jasper konden vertrouwen en hij (dan ook al) het liefst alleen gelaten is als hij ziek is. Maar had ik aan de familie, vrienden, buren enz. verteld dat wij een 10-jarige zieke zoon alleen lieten, we hadden ons kunnen verwachten aan een storm van kritiek als "onverantwoorde" ouders .
Francky en ik hebben ons trouwens goed geamuseerd die avond.
