Gesprek gehad met Jasper.
Wanneer: vrijdagavond, na school, op een moment dat hij zoals altijd eerst verbaal stoom heeft afgelaten over de voorbije schooldag.
Dan, met het weekend in het vooruitzicht, zal hij ook het meest uit zichzelf vertellen wat hem bezighoudt.
Deze keer: en dat kan ik nu echt niet letterlijk herhalen, gezien de snelheid waarmee hij praat op zo'n moment (zie vroeger) dus de samenvatting komt van mij, met onvermijdelijk mijn interpretaties.
Hij vindt zichzelf niet een typische Asperger, omdat de meeste Aspergers wel sociale contacten willen hebben, in de zin van vriendschap. De meeste Aspergers willen dat dus wel, maar weten niet goed hoe ze dat moeten doen. Daar kan hij zich niet in herkennen, omdat hij die behoefte niet voelt. Hij is het liefst alleen.
Ons eigen antwoord is als gewoonlijk: het hoeft niet. Als jij daar geen behoefte aan hebt, dan MOET het ook niet.
Dat alleen willen zijn voel ik wel aan als dubbel: hij moet zich al een hele schoolweek lang handhaven in een voor hem zeer drukke omgeving, nog afgezien van het sociale (omgang met mensen).
Mocht hij elke dag thuis onderwijs per webcam krijgen, en geen enkele leeftijdsgenoot zien, dan zou hij waarschijnlijk wel behoefte hebben aan contact buitenshuis.
Ondertussen weten we ook al veel meer over het pestgedrag waarvan Jasper het slachtoffer was, hij was bijlange na niet de enige.
Als Jasper iets zegt, is het altijd waar (we hebben hem nog nooit, maar dan ook nooit op een leugen kunnen betrappen), maar het blijft vanuit zijn gezichtspunt. De context weten wij altijd maar achteraf.
Posts tonen met het label pesten op school. Alle posts tonen
Posts tonen met het label pesten op school. Alle posts tonen
maandag 24 november 2008
dinsdag 30 september 2008
Jasper weer ok
Jasper is sinds gisteren weer naar school.
Gisteren en vandaag ging het weer redelijk normaal. Hij kan weer lachen, zelfs met mij.
Even overlopen
- vorige zondag zegt hij tegen mama dat hij gepest wordt op school
- vorige maandag vertelt mama dat aan een leerlingenbegeleider op zijn school
- vorige woensdag kwam de thuisbegeleider, aan wie hij altijd alles kan vertellen, die nam onmiddellijk contact op met de gon-juf, terwijl Jasper erbij zat, omdat het belangrijk was voor Jasper zelf op dat moment dat er actie werd ondernomen. Gon-juf beloofde om Jasper maandag (gister, en dat heeft hem enorm veel deugd gedaan) te zien.
De leerlingenbeleidster heeft de betreffende kinderen, samen met de rest van de klas, vorige week al in een bepaalde cursus uitgelegd dat Jasper anders is door zijn autisme.
Jasper kan altijd bij haar terecht, of bij de Gon-juf. Als hij een "time-out" nodig heeft, mag hij naar het onthaal van de school. Voorlopig wordt er niet opnieuw een klassikale uitleg gegeven.
Geloof het of niet, maar deze informatie komt van Jasper zelf, en dat hij dat zelf vertelde gisteren, zegt wel iets over zijn opluchting.
Wat kan ik verder nog zeggen: het is heel belangrijk dat een school iemand zoals Jasper serieus neemt. Daarvan kunnen wij (en hij) absoluut zeker zijn: zowel zijn vroegere basisschool en nu de middelbare school doen er alles aan om ook "anderen" tot hun recht te laten komen.
Jammer genoeg gaat dat niet altijd op.
Jaspers wens is trouwens dat hij met rust kan gelaten worden, tussen lessen door, op de speelplaats, tijdens het middageten, enz. Dat Jasper het alleen zijn, daarbij zwijgen, nodig heeft, dat kan hijzelf natuurlijk moeilijk uitleggen, en ik kan mij wel inbeelden dat andere pubers daar niet mee om kunnen.
Greet
Gisteren en vandaag ging het weer redelijk normaal. Hij kan weer lachen, zelfs met mij.
Even overlopen
- vorige zondag zegt hij tegen mama dat hij gepest wordt op school
- vorige maandag vertelt mama dat aan een leerlingenbegeleider op zijn school
- vorige woensdag kwam de thuisbegeleider, aan wie hij altijd alles kan vertellen, die nam onmiddellijk contact op met de gon-juf, terwijl Jasper erbij zat, omdat het belangrijk was voor Jasper zelf op dat moment dat er actie werd ondernomen. Gon-juf beloofde om Jasper maandag (gister, en dat heeft hem enorm veel deugd gedaan) te zien.
De leerlingenbeleidster heeft de betreffende kinderen, samen met de rest van de klas, vorige week al in een bepaalde cursus uitgelegd dat Jasper anders is door zijn autisme.
Jasper kan altijd bij haar terecht, of bij de Gon-juf. Als hij een "time-out" nodig heeft, mag hij naar het onthaal van de school. Voorlopig wordt er niet opnieuw een klassikale uitleg gegeven.
Geloof het of niet, maar deze informatie komt van Jasper zelf, en dat hij dat zelf vertelde gisteren, zegt wel iets over zijn opluchting.
Wat kan ik verder nog zeggen: het is heel belangrijk dat een school iemand zoals Jasper serieus neemt. Daarvan kunnen wij (en hij) absoluut zeker zijn: zowel zijn vroegere basisschool en nu de middelbare school doen er alles aan om ook "anderen" tot hun recht te laten komen.
Jammer genoeg gaat dat niet altijd op.
Jaspers wens is trouwens dat hij met rust kan gelaten worden, tussen lessen door, op de speelplaats, tijdens het middageten, enz. Dat Jasper het alleen zijn, daarbij zwijgen, nodig heeft, dat kan hijzelf natuurlijk moeilijk uitleggen, en ik kan mij wel inbeelden dat andere pubers daar niet mee om kunnen.
Greet
zondag 28 september 2008
kreunen, kotsen en zuchten
Vandaag zondag is de laatste dag det Jasper veilig en wel thuis is. Morgen gaat hij terug naar school. En dat merk je. Hij verdiept zich in zijn computer, surft naar zijn vertrouwde sites op het internet en maakt nu en dan luidkeels commentaar. Dit laatste lijkt meer op een oerkreet dan op doordachte opmerkingen. Ook was hij zo zenuwachtig dat hij zelfs vandaag nog moest overgeven.
Dit alles was meer dan goed genoeg voor Greet om Jasper naar buiten te sturen, de tuin in om wat zonlicht en warmte mee te krijgen (mooi nazomerweer) en zo wat gezonder lucht te snuiven dan op zijn bedompte kamer. Ik was juist klaar mijn spullen voor de kobudo in orde te brengen. "Kom Jasper, laten we wandelen." Zijn enthouisiasme was zoals gewoonlijk beneden alle pijl, maar ditmaal stemde hij toe. Ik vlug naar boven gestormd, andere kleren aan en weg waren we. Je moet nu eenmaal het ijzer smeden terwijl het heet is niet ?
De zon scheen en in de straat was het rustig zoals iedere zondag. Alles rustig dus, behalve de persoon naast mij. Hoe starten we nu een ontspannen gesprek ?
Jasper himself gaf hiertoe de aanleiding. Hij begon een discussie over communisme, democratie enz. Hij vroeg over al die dingen mijn mening.
Zo pratende gingen we verder. Telkens wanneer ik voorstelde iets te drinken of gewoon eens met iemand te praten sloeg hij dit met een welgemeende "neen" af. Dan maar doorwandelen.
Gedurende de laatse 5 minuten van onze wandeling nam ik het gesprek over en ging to the point. "Ben je niet zenuwachtig voor morgen ?"
Jasper antwoorde positief, maar zei erbij dat hij niet echt wist waarvoor hij bang was. Vervolgens praatten we over wat pesten is en wat niet om tenslotte eens de leerlingen op te sommen die hieraan deelnemen. Ook hoe de anderen reageren werd besproken.
Ik heb hem tenslotte voorgesteld om meer contact te nemen met de leerlingen die noch pesten, noch lachen tijdens het pesten. Jasper bleek dit een goed idee te vinden. Ook drukte ik hem op het hart om altijd meteen naar de leerkrachten te stappen die voor zulke toestanden aangewezen zijn. Ook dat zou hij in de toekomst doen.
Jasper is bang - zoals zoveel leerlingen - om als klikspaan bestempeld te worden.
Ik hoop dat ik hem duidelijk gemaakt heb dat naar een leerkracht stappen om over pesten te klagen niet hetzelfde is als klikken over vb een GSM/mobieltje dat ondanks de verbodsregels toch door een leerling gebruikt wordt. Dit verschil bleek hij ook te snappen.
Mijn slotzin tenslotte was : "Jasper, jij hebt ook het recht je goed te voelen op school. Als anderen je hierbij hinderen heb je het recht om te reageren"
Tegen die tijd waren we terug thuis en ging hij na Bruno geaaid te hebben direct naar zijn kamer. Hopelijk een beetje opgelucht.
Dit alles was meer dan goed genoeg voor Greet om Jasper naar buiten te sturen, de tuin in om wat zonlicht en warmte mee te krijgen (mooi nazomerweer) en zo wat gezonder lucht te snuiven dan op zijn bedompte kamer. Ik was juist klaar mijn spullen voor de kobudo in orde te brengen. "Kom Jasper, laten we wandelen." Zijn enthouisiasme was zoals gewoonlijk beneden alle pijl, maar ditmaal stemde hij toe. Ik vlug naar boven gestormd, andere kleren aan en weg waren we. Je moet nu eenmaal het ijzer smeden terwijl het heet is niet ?
De zon scheen en in de straat was het rustig zoals iedere zondag. Alles rustig dus, behalve de persoon naast mij. Hoe starten we nu een ontspannen gesprek ?
Jasper himself gaf hiertoe de aanleiding. Hij begon een discussie over communisme, democratie enz. Hij vroeg over al die dingen mijn mening.
Zo pratende gingen we verder. Telkens wanneer ik voorstelde iets te drinken of gewoon eens met iemand te praten sloeg hij dit met een welgemeende "neen" af. Dan maar doorwandelen.
Gedurende de laatse 5 minuten van onze wandeling nam ik het gesprek over en ging to the point. "Ben je niet zenuwachtig voor morgen ?"
Jasper antwoorde positief, maar zei erbij dat hij niet echt wist waarvoor hij bang was. Vervolgens praatten we over wat pesten is en wat niet om tenslotte eens de leerlingen op te sommen die hieraan deelnemen. Ook hoe de anderen reageren werd besproken.
Ik heb hem tenslotte voorgesteld om meer contact te nemen met de leerlingen die noch pesten, noch lachen tijdens het pesten. Jasper bleek dit een goed idee te vinden. Ook drukte ik hem op het hart om altijd meteen naar de leerkrachten te stappen die voor zulke toestanden aangewezen zijn. Ook dat zou hij in de toekomst doen.
Jasper is bang - zoals zoveel leerlingen - om als klikspaan bestempeld te worden.
Ik hoop dat ik hem duidelijk gemaakt heb dat naar een leerkracht stappen om over pesten te klagen niet hetzelfde is als klikken over vb een GSM/mobieltje dat ondanks de verbodsregels toch door een leerling gebruikt wordt. Dit verschil bleek hij ook te snappen.
Mijn slotzin tenslotte was : "Jasper, jij hebt ook het recht je goed te voelen op school. Als anderen je hierbij hinderen heb je het recht om te reageren"
Tegen die tijd waren we terug thuis en ging hij na Bruno geaaid te hebben direct naar zijn kamer. Hopelijk een beetje opgelucht.
vrijdag 26 september 2008
Onze zoon gaat onderuit
Verleden week viel het op : er was iets met Jasper aan de hand. Zelfs mijn collegas die hem niet zo goed kennen merkten het op. Zijn gezicht was als een masker; zijn lippen gespannen, zijn ogen zagen net dingen die wij niet zien. Zo kenden we hem niet (meer).
Thuis sloot hij zich op in zijn kamer wat in zijn geval gebruikelijk is. Zoals steeds was hij niet erg open over wat op school of op het internet gebeurde. Eerlijk gezegd sloegen we er niet veel aandacht op. Jasper heeft al dikwijls zulke periodes gehad en als hij iets wil zeggen neemt hij liefst zelf het initiatief.
Vrijdag rond 11 uur 's middags ging thuis de telefoon. De kinderen waren naar school en ik was op het werk. Het was iemand van Jasper's school om te laten weten dat Jasper ziek was geworden tijdens de les. De persoon vroeg of Greet Jasper kon afhalen. Geen probleem.
Jasper ging direct naar zijn kamer, pijama aan en bed in. Wat hem ziek maakte kon ie niet direct zeggen. Op school dachten ze dat hij onwel geworden was bij het zien van een of ander ontleed dier op dias tijdens de lessen biologie, maar dat was het niet volgens Jasper. Wat dan wel ?
Tijdens het weekend kwam de aap uit de mouw : Jasper zag het niet meer zitten om naar school te gaan want hij werd er gepest. Hoe was dat nu mogelijk, vorig jaar ging alles zo goed en nu dit !? Feit was dat bij de start van het huidig schooljaar enkele nieuwe leerlingen bijgekomen waren in de klas. Deze kenden Jasper en zijn achtergrond helemaal niet. Bijkomende factor was dat slechts één der leerkrachten van het vorig jaar er weer bij was. Alle andere kenden Jasper ook niet. Maar het ergste moest nog komen ; één van de nieuwe leerlingen was aan Jasper's klas toegevoegd omwille van zijn gedrag in zijn klas gedurende het vorige jaar. Nu ook bij de start van het nieuwe deed hij moeilijk. Dus stopten ze hem in een andere klas. Wat hij uitstak is niet duidelijk maar we kunnen het raden.
Zodra hij Jasper opmerke had hij zijn slachtoffer gevonden. Een meisje dat reeds vorig jaar in de klas zat maar Jasper niet mocht, maar hem toen verder met rust liet, sprong onmiddellijk mee op de kar en het hek was van de dam. Jasper wist niet hoe hij hier op moest of mocht reageren en probeerde zich terug te trekken. Dan begonnen ze maar tussen twee lesuren in wanneer ze naar een ander lokaal gaan. Jasper wist nu helemaal niet meer wat te doen en finaal ging hij onderuit. Een griepje dat al enkele dagen in hem sluimerde deed de rest.
Jasper knock-out !
Maandag gaat hij terug naar school na een week thuisblijven. Zijn thuisbegeleider en de GON-begeleidster zullen samen (met Jasper) opnieuw een outing doen voor de klas. Met het verstrekken van deze informatie hoopt men dat alles weer zoals voorheen zal zijn. Dat de nieuwkomer(s) begrip voor zijn situatie zullen kunnen opbrengen en hem verder met rust laten.
Volgende week meer hierover.
Thuis sloot hij zich op in zijn kamer wat in zijn geval gebruikelijk is. Zoals steeds was hij niet erg open over wat op school of op het internet gebeurde. Eerlijk gezegd sloegen we er niet veel aandacht op. Jasper heeft al dikwijls zulke periodes gehad en als hij iets wil zeggen neemt hij liefst zelf het initiatief.
Vrijdag rond 11 uur 's middags ging thuis de telefoon. De kinderen waren naar school en ik was op het werk. Het was iemand van Jasper's school om te laten weten dat Jasper ziek was geworden tijdens de les. De persoon vroeg of Greet Jasper kon afhalen. Geen probleem.
Jasper ging direct naar zijn kamer, pijama aan en bed in. Wat hem ziek maakte kon ie niet direct zeggen. Op school dachten ze dat hij onwel geworden was bij het zien van een of ander ontleed dier op dias tijdens de lessen biologie, maar dat was het niet volgens Jasper. Wat dan wel ?
Tijdens het weekend kwam de aap uit de mouw : Jasper zag het niet meer zitten om naar school te gaan want hij werd er gepest. Hoe was dat nu mogelijk, vorig jaar ging alles zo goed en nu dit !? Feit was dat bij de start van het huidig schooljaar enkele nieuwe leerlingen bijgekomen waren in de klas. Deze kenden Jasper en zijn achtergrond helemaal niet. Bijkomende factor was dat slechts één der leerkrachten van het vorig jaar er weer bij was. Alle andere kenden Jasper ook niet. Maar het ergste moest nog komen ; één van de nieuwe leerlingen was aan Jasper's klas toegevoegd omwille van zijn gedrag in zijn klas gedurende het vorige jaar. Nu ook bij de start van het nieuwe deed hij moeilijk. Dus stopten ze hem in een andere klas. Wat hij uitstak is niet duidelijk maar we kunnen het raden.
Zodra hij Jasper opmerke had hij zijn slachtoffer gevonden. Een meisje dat reeds vorig jaar in de klas zat maar Jasper niet mocht, maar hem toen verder met rust liet, sprong onmiddellijk mee op de kar en het hek was van de dam. Jasper wist niet hoe hij hier op moest of mocht reageren en probeerde zich terug te trekken. Dan begonnen ze maar tussen twee lesuren in wanneer ze naar een ander lokaal gaan. Jasper wist nu helemaal niet meer wat te doen en finaal ging hij onderuit. Een griepje dat al enkele dagen in hem sluimerde deed de rest.
Jasper knock-out !
Maandag gaat hij terug naar school na een week thuisblijven. Zijn thuisbegeleider en de GON-begeleidster zullen samen (met Jasper) opnieuw een outing doen voor de klas. Met het verstrekken van deze informatie hoopt men dat alles weer zoals voorheen zal zijn. Dat de nieuwkomer(s) begrip voor zijn situatie zullen kunnen opbrengen en hem verder met rust laten.
Volgende week meer hierover.
Abonneren op:
Posts (Atom)