Lachen! en goed nieuws

De 2 mannen in huis, ik had ze gistermiddag de nek kunnen omwringen. "Eet met lange tanden", "Bijt niet op je tanden", "Zorg dat er geen haar groeit op je tanden".
Dat kwam zo:
Dinsdagavond was mijn linkerbovenvoortand zoek. Ik zit met een voorlopige capsule in afwachting van een definitieve. Dat is pas in november. In een appel bijten, of zoals dinsdagavond in bed hoesten? Kwijt.
Woensdag onmiddellijk gebeld naar de tandarts, ik kon pas deze morgen onder werkuren terecht.
Aangenaam dat het was voor mij gisteren. Stel jezelf voor zonder een voortand. Op het werk zo weinig mogelijk gezegd, en zeker niet gelachen.
Die 2 deden dus alles om mij zoveel mogelijk te doen lachen.
Enfin. Met wat gewroet in mijn tandvlees zou die voorlopige tand het moeten houden tot november.

Belangrijker en heel goed nieuws. Deze middag een gesprek op school met Eva's psycholoog. Het was positief. Ze doet het goed op school, met als uitschieter dat haar leraar haar heel goed vindt in de les dierenverzorging. Dat is ook haar droom, zoals vroeger gezegd. En als zij iets wil, dan bereikt ze het ook.

Dochter moet opgenomen worden

Eva is vandaag bij gebrek aan beter naar school geweest.
Wij kunnen ook niet altijd thuis blijven.

Onze zoon, die ook zijn momenten nodig heeft om tot rust te komen na een schooldag, vroeger op de maandagavond dan Eva, zei: ze huilt.
De huilende manier waarop ze thuis is gekomen is voor mij genoeg geweest om weer de huisdokter te vragen, morgen, dan kan ik bij haar thuisblijven.

Het huilen, ze is zo zichzelf moe, en weet niet meer wat te doen met zichzelf.

Eva moet echt opgenomen worden. Ik kan niets nieuws meer vertellen over Eva's psychosen.

Mischien op de 25ste mei kan ze opgenomen worden.
Greet

Eindelijk schot in de zaak

Fr. en ik zijn donderdag op gesprek geweest in Eva's school.

Het was verhelderend, van beide kanten, het voornaamste besluit is dat Eva externe hulp nodig heeft.

De school noch wij kunnen haar problemen oplossen.

De hulp die ze nu nodig heeft, zal van dieper moeten komen.

Een mirakeloplossing is er niet.

We zijn het eens geraakt over de manier van de externe hulp. Daarin hebben wij, als ouders, alle vertrouwen, omdat een persoon, die daarmee te maken heeft, nog heeft gewerkt met de 10-jarige J. Zij zag in hem toen al de kwaliteiten, hoe jong hij ook was, die hem nu stilletjesaan zijn weg in de maatschappij doet vinden.

Kerstvakantie

De vakantie ligt een week achter ons.
Over Eva.
Nu kan ik zeggen, oef, ik kijk terug op een positieve vakantie, waarin zij heeft voorgesteld, gedaan, geleerd, en haar broer erop gewezen heeft, hallo ik ben er ook nog.
Twee weken waarin wij veel van haar hebben geleerd, en zij van ons.

Op kerstavond was het alleen ons gezin. Zij heeft een menu opgesteld, waarvoor wij ook 2 dagen ervoor samen de boodschappen hebben gedaan. Het praktische werk kwam vooral op mij neer, maar dat was nu nog het minste. Waar ze echt op uit was: samen eten aan een versierde tafel. Heel mooi.
Jammer: een tegenstribbelende broer.

Onverwacht, maar verschrikkelijk mooi: haar nieuwjaarsbrief. Nieuwjaarsbrieven worden gemaakt in de lagere school. Eva zit nu in het eerste middelbaar. Ze heeft zelf er een gemaakt.

De tweede week van de vakantie was wat moeilijker vanwege haar buikgriep.
Toch hebben we nog solden kunnen doen.
Maandag is ze naar school vertrokken in nieuwe kleren, waarop ze op school alleen maar positief commentaar heeft gekregen.

mvg
Greet

Vrolijk bericht

Met Eva gelachen over Lady Gaga, deze middag.
Een nieuw vertrouwen gekregen?
Maar ook, Eva heeft het in zich, relativeren, en lachen.
Als F. , de poetsvrouw komt, is dat elke maandagmorgen moeilijk. Met het weinige Nederlands dat zij spreekt heb ik haar al trouwens zoveel mogelijk geholpen sinds de (v)echtscheiding van haar autochtone man. Ik moet wel beddenlakens vernieuwen aan haar overlaten. Dat is nl. één van de dingen die ik gewoon niet meer, ofwel zeer langzaam en met veel pijn, kan doen.

Eva heeft in haar kleerkast 3 dekbedovertrekken liggen (1 is dan in nog de was). F. is er blijkbaar in geslaagd de minst leuke voor Eva te vinden: nl, die van K3. Eva was heel teleurgesteld Zij is geen kleuter meer.

OK beloofd aan Eva: K3 gaat uit je kast.

Het vrolijke: Eva nam het mij niet kwalijk, ook niet na mijn uitleg.
Ze begreep dat het lag aan F.
Sinds ze thuis is in de grote vakantie begrijpt Eva meer en meer waarom ik soms zo over de toppen van mijn zenuwen loop met F. Jasper ook trouwens. Francky is altijd blij dat hij kan gaan werken. En onze 3 poezen dan!!

Ik begin te geloven dat Eva ook een mogelijke relativerende eigenschap heeft.

Eva is op kamp

Eva is deze middag op kamp vertrokken. Had ze vanmorgen, tijdens het maken van haar valies, nog een klein hartje; wel ze is vanmiddag vertrokken pratend met een meisje van vorig jaar. Ze deed zelfs geen moeite om afscheid van mij te nemen. Neem ik haar dat kwalijk, absoluut niet. Ik ken haar, beter dan ze dat zelf beseft. Het is normaal voor haar, dat gedrag.
Ook typisch: de vraag of Ginger(poes) haar zou missen. Geen enkele keer of wij haar zouden missen, of de andere poezen.
Eva is gewoon Eva.

Een einde

Eva gaat volgend schooljaar naar de middelbare school.
Onze reactie is: goed voor haar, want ze heeft verdorie nieuwe uitdagingen nodig. Daarover zijn wij alle twee akkoord.
Vanavond was er ouderavond in haar school.
Jammer dat het juist viel in een week waarin hier iedereen ziek is of was. J. was zo slim(of gelukkig) ziek te zijn vorig weekend. F. had mij al zaterdagavond uit de slaap gehouden. F en Eva waren wel degelijk ziek tot vandaag. Ikzelf van eergister tot vandaag. Flauw, flauw, dat ik dat nu op deze blog zet misschien, maar echt, zo voel ik mij nu wel.

Info-avond

Wie dit leest is beter een ouder of n.t. om er iets aan te hebben, denk ik.
Vanavond was er info-avond op Eva's school. Onszelf afgevraagd: is het nodig te gaan, gezien Eva naar het middelbaar gaat? Maar een mens kan altijd wat bijleren over autisme.
Het programma:
- uitleg door de verantwoordelijken over de specifieke begeleiding voor de leerlingen (logopedie, ergotherapie, kinesitherapie en psychologie) naast het gewone leerprogramma
- voorstelling van thuisbegeleiding
- wat na de lagere school?
Ik ben zelf alleen bij het eerste onderwerp aanwezig geweest. Letterlijk een uur zitten kan ik nog niet, en 2 uur daarvoor was ik nog bij de tandarts om de maat te nemen voor mijn nieuwe voortand die ik eindelijk volgende week krijg (tanden - ologie, aub vertel mij NIKS).
Francky heeft het tweede onderwerp uitgezeten en kon niets nieuws vertellen, voor ons.
Tijdens het 2de onderwerp kon ik wel nog zat ik gewoon te wachten, en daarbij heb ik nuttige informatie gekregen en kunnen geven over Eva. 't Is niet makkelijk om een 12-jarige autistische dochter te hebben. Ook niet als je nog niet jezelf bent.

Enfin: toch bijgeleerd over 2 belangrijke dingen, waar ik later nog op terugkom.
Daarna zijn wij naar huis gegaan. Het 3de onderwerp was voor ons niet relevant.

Over Eva en Jasper

Als ik een keer de energie vind, zoals nu, schrijf ik alleen maar de belangrijkste dingen, over wat ik ervaar ivm autisme.

Over Jasper. Blog van 4 november:  @john, en @heidi: er komt zeker een oplossing. Nu kan ik daarover nog niets meedelen, omdat er gewoon nog geen oplossing is.  Maar we zijn er mee bezig.  Het allerbelangrijkste voor hem  is dat Jasper gewoonweg opgelucht was, dat hij verplicht (let op het woord verplicht!) wordt.   Er zal iemand zijn met wie hij kan praten.  Zoals het nu er uit ziet zijn er 2.  Francky  heeft nog een ander contact voorstel geopperd, mocht het nodig zijn.  Maar zoals geschreven, het gaat hier niet om weken of zo, wel om de paar maanden.  

Over Eva:

zaterdagmorgen zei ze tegen Francky: mama gedraagt zich weer.  Ja, zo'n pijn op donderdag en vrijdag, dan kan ik mij "niet gedragen".

Omdat ik zaterdag absoluut nog niet in staat was om boodschappen te doen, zijn Eva en Francky naar Delaize geweest, gewapend met een briefje.  Volgens Francky was het leuk om te zien hoe serieus Eva bezig was om alles op te zoeken.  Ik had op voorhand gezegd dat niet alles beschikbaar is, en niet alles altijd op dezelfde plaats ligt. Maar het resultaat mocht er zijn!  Eva kan goed boodschappen doen, en ze weet haar weg in die supermarkt, alleen al van met mij zoveel mee te gaan.  Enfin, zij heeft dus Francky de weg gewezen.  Papa mocht natuurlijk wel betalen.

En dat zij het het belangrijkste vond om naar Delhaize te gaan omdat ze daar dan knikkers kan verzamelen, dat is van veel minder belang. 

Mocht die dochter van ons nu ook een keer aanvaarden dat wij "trots" op haar zijn, als we dat zeggen, en niet altijd daar zo ongemakkelijk bij zijn.  Dit laatste gaat trouwens over veel meer dan enkel naar de supermarkt gaan.

Eva en vervelen?

Gisteravond kwam Eva met de vraag: "hoe noemt zo'n zwarte vlek waar je moet kijken om te zeggen wat je ziet".

Ik wist het niet direct.

Wat blijkt: Eva was bezig met alle soorten spelletjes op te zoeken en uit te printen, voor het geval ze nog een keer ziek is, en zich dan moet bezighouden.  

5 blaadjes: met woorzoeker, kruiswoordpuzzel, rekenoefeningen, enz.

(Die zwarte vlek is de rorschachtest) 

Verder is Eva van plan om Frans te leren.  Ze is nu bezig via google-vertaler woordjes op te zoeken, die ze noteert en dan van buiten leert.  Helaas is dat programma niet altijd betrouwbaar. Eva hebben we dus aangeraden altijd "ik ben", "wij zijn" enz. op te zoeken ivp dat apart.  Ook woorden die in het Nederlands apart staan, maar in het Frans 2 woorden nodig hebben, worden automatisch in het Engels vertaald: vb "beetje": krijg je bit, terwijl dat un peu is.  Als je "een beetje" intikt krijg je wel "un peu".  Nu, voor ons een kleintje om haar woordjes na te zien en dan het juiste te zeggen.   

België is (nog altijd) een 2-talig land, vanaf 10 jaar krijg je les in de andere landstaal.  (voor de puristen: ja, er zijn de duitstaligen, en er is Brussel waar een apart statuut is)

Eva's taal

Vorige vrijdag kwam Eva naar beneden: "Mijn keel staat in brand". Ze was ziek dus.
In het weekend : "mijn keel voelt als een slappe banaan".
Maandag was ze nog slapjes, maar dinsdagmorgen stond ze monter en al klaar, voor wij wakker waren: "ik ga naar school".

Gisteren na toiletbezoek: "Toen ik mijn poep afveegde was er een beetje rood." Wij onmiddellijk denken, het is waarschijnlijk zo ver, tot ze zei: "ik heb vanmiddag veel rode bietjes gegeten op school", vraagje waarom: "er was ook bloemkool, maar ik lust geen bloemkool en het vlees was niet lekker want het was een beetje veel hard." Nu eten wij thuis af en toe rode bietjes, en die vindt ze lekker (in tegenstelling tot haar broer, ik zou bijna zeggen uiteraard).
En nee, ik schend Eva's privacy hiermee niet, ze vertelt zelf heel open over lichaamsfuncties.


In het dagelijks spreken maakt Eva nog veel fouten met het bezittelijk voornaamwoord, zijn/haar, en de werkwoordsvervoeging: ik voelt dit, enz.
Nu is het wel zo: van elk woord, als ze aan de computer bezig is, dat ze niet weet hoe het gespeld wordt, vraagt ze gewoon aan ons hoe dat moet, en dat schrijft ze dan op een blad papier (en ik denk memoriseert, volgens mij heeft ze nog nooit 2x hetzelfde woord gevraagd). Er zijn hier zo al wat bladen in de papiermand terechtgekomen.
Doet denken aan Jasper die zowat 5 jaar geleden zichzelf Engels is beginnen aanleren op dezelfde manier, maar dan wel zonder veel vragen.

Eva's verjaardagsfeest

Toen ik vanmorgen eens een blik wierp op Twitter zag ik volgende vraag aan mij gericht : "en? feestje overleefd?"
Een toepasselijke vraag, want gisteravond was ik doodmoe en ik heb uren langer geslapen dan gewoonlijk. Niet alleen omdat ik met zes autistische kinderen opgezadeld zat in een indoorspeelplein, maar ook het constante lawaai van tientallen kinderen samen in zo'n hal dat de 100 decibel zeker en vast overstijgt. Dit alles samen heeft ervoor gezorgd dat ik versleten was.

de cast bestond uit :
- een timide jongen die in de disco het liefst met de kleuters danste
- een jongen met zowel autisme als ADHD, een levende tijdbom als het ware die voor het minst explodeerde.
- een gezet jongetje die ons deed denken aan de Eva van enkele jaren terug
- een gesloten jongen die het wel erg druk in zijn hoofd kan krijgen en daardoor soms paniekaanvallen krijgt. Gelukkig bleven deze aanvallen uit.
- een elf met het lichaam van een ballerina, een diepe stem die je niet direct bij een 11-jarige verwacht en ogen die dwars door je heen kijken.

Eva, doorbraak?

L. heeft vanmiddag alle slaapkamers onderhanden genomen, dus ook die van Eva.

Eva is pas rond 20 u naar boven geweest, en was zeer zeker niet tevreden. Er was teveel veranderd in haar kamer. Nochtans had ik L. gezegd dat ze alleen de vloer moest stofzuigen en dweilen en alles gewoon terugzetten.
Wel staat er zeer veel op Eva's kamervloer, en ze was er dus niet in geslaagd alles mooi terug te zetten.

Enfin, Eva heeft met veel gemopper haar kamer weer georganiseerd zoals zij dat zelf wil.

En dan: tegen mij "mama, waarom heb jij niet gezegd dat L. mijn kamer heeft gekuisd, ik vind dit niet leuk, je weet toch dat ik er niet tegen kan als er iets verandert? Volgende keer moet je dat zeggen. En waarom ben jij er niet bij geweest bij L. toen zij kuiste?".

Ik ben er niet bij geweest vanwege de rug.

Eerste maal dat Eva dit zegt!!

(ps: ze heeft er nog over geklaagd tegen haar broer, en of hij dat niet erg vond dat zijn kamer was gekuisd, uit zijn reactie kan ik afleiden dat hij vooral opgelucht was deze keer niet zelf zijn kamer te moeten stoffen en stofzuigen)

EVA MET BRUNO

Foto van de dag : deze twee hebben eindelijk een verbond gesloten met elkaar en zijn nu dikke vrienden geworden.

Zo zien we maar dat we de moed nooit mogen opgeven. Alles komt tot een goed eind zoals nu de relatie tussen Eva en Bruno.

school's out

stilletjesaan loop dit schooljaar ten einde.

Gisteravond moesten we naar Eva's school voor de bespreking van haar rapport. Wiskunde is duidelijk haar beste vak. Minder is het met taal, maar dat is begrijpelijk daar ze zich moeilijk kan uitdrukken.
Zoals we reeds vermoedden waren er kleine strubbelingen met Laura, het andere meisje in haar klas. Laura is een heel ander kind dan Taisha, het meisje waar Eva verleden jaar bij zat en dat gaf aanleiding tot enkele pijnlijke confrontaties. Gevolg : Eva zal volgend schooljaar opnieuw bij Taisha zitten. Eva gelukkig, Taisha ook.
Toevallig kwam ik deze week Taisha met haar papa tegen in het centrum. Wuivend kwam ze naar me toegelopen. Iets wat ik al opmerkelijk vond, daar ze op school en in het speeldorp andere mensen geen blik gunt, iets wat ik van zo'n kind maar al te goed begrijp en aanvaard. Ze vertelde me dat ze volgend jaar terug bij Eva zou zitten in klas. Aan de manier dat ze het me vertelde kon ik opmaken dat ze dit vooruitzicht leuk vindt.

Eva zal haar vriendjes niet al te lang moeten missen want volgend weekend moet ze (alweer) naar een verjaardagsfeestje in Okidoki, het plaatselijke indoorspeeldorp, waar ze zelf al tweemaal haar verjaardag vierde.

hier zie je de filmpjes van haar feestjes die daar plaatsvonden :

het eerste met Taisha



het tweede met Laura

Eva heeft huiswerk

Dit weekend had Eva een klein beetje huiswerk. In haar agenda stond een enkele taak : "documentatie over Belgie". Dit klinkt simpel, maar Eva had er wel problemen mee.
Deze middag nam ze pen en papier en ging aan tafel zitten schrijven. " Waarover schrijf je Eva ?" vroeg ik. "mja ik moet docume...euh hoe spreek je dat uit, over Belgie zoeken en ik ga dat allemaal schrijven".
"Documentatie bedoel je. Eva, begrijp je dat woord ?" Met aarzelende blik keek ze om zich heen. Ik wist genoeg.
"Documentatie wil zeggen dat de juffrouw wil dat je boeken, foto's, artkels uit kranten, tijdschriften, zelfs internet enz. meebrengt, niet dat je er zelf iets over schrijft".

Toen vroeg ik waar zij aan dacht als het over Belgie gaat. Samen kwamen we uit bij de volgende onderwerpen : frieten, chocolade, diamanten. Eva wilde ook iets over Belgie en de oorlog erin.
Samen hebben we dan deze gegevens op Google gezet. De teksten en afbeeldingen verschenen voor ons op het scherm.
Uitgeprint en in een mapje gesorteerd. Klaar. Eva opgelucht.