Soms vraag ik mij af...

Of we de opvoeding van onze kinderen anders hadden moeten aanpakken.

Ik durf nu zeggen: NEEN.

NIEMAND zou moeten meemaken, wat wij ervaren hebben met onze dochter.

Vanavond, voor het eerst, geloof ik echt: ze is er weer, de oude Eva. Wij hebben samen gelachen over Milk inc. Zolang ze haar medicatie neemt, blijft het wel goed.

Het schooljaar is nog 3 weken ver.

De zoon

Volgende maand wordt hij 17. Thuis zit hij in de cocon van zijn kamer. Hij is op de hoogte van het (wereld)nieuws.

Met de oogoperaties van papa wordt ook hij meer en meer ingeschakeld in het huishouden.

Laat, kan je denken, maar : hij doet nu dingen uit zichzelf, zoals de tafel afruimen.

Het verschil tussen beide kinderen is nu, zoals vorig jaar eigenlijk, best te vatten op hun reactie bij een bezoek aan meme (verplicht nummer vorige zondag, vanwege haar verjaardag). De een zit na een uurtje te draaien met zijn ogen, kunnen we weg; de andere ondergaat het en eet veel. Hij zwijgt zoveel mogelijk, zij babbelt.
(meme kan zagen, zeuren, in die mate dat F. blij is dat ik de telefoon opneem en omgekeerd)

Volgende zondag is oma jarig.

Een voorspelling: de zoon wil eerder naar huis, vanwege verveling, of lawaai van de neefjes. Eva: speelt met een neefje.

Ik zeg maar : alles op zijn tijd.

Greet

Eva is thuis, voorzichtig zijn

Eva was heel gelukkig dat ze vorige donderdag naar huis kon komen.
Wij moeten opletten, zeer erg opletten dat ze weer niet teveel doet, ook en vooral zorgen dat ze niet over haar grenzen gaat.
Ze heeft voor zichzelf een aantal dingen voorgenomen. Dat is o.a. haar kamer opruimen en veranderen, een 'gevoelensmap" maken. Daar is ze heel serieus mee bezig.

Papa mag niet teveel vragen van haar. Voor hem heeft ze de verlengdraad van de grasmachine opgehouden. Vanmorgen is ze naar de glascontainer geweest.

Vanmiddag is Eva met mij op stap geweest naar de bakker, de Aldi (iemand nodig om te tillen), en meme. Ze heeft nog redelijk goed gereageerd op meme (dat is niet vanzelfsprekend)
Dat was meer dan genoeg voor haar.

Greet

Gebroken en moe

Weer een weekend achter de rug met Eva.

Morgen nog een keer naar Brugge voor een gesprek met de dokter.

Ze heeft, eindelijk, ook in het ziekenhuis een psychotische bui gehad. Nu weten ze waarmee ik het zo moeilijk heb.

Ondertussen kunnen de zoon en ik een competitie houden in: wie slaapt het langst. Sinds een week thuis van school, en versleten tot en met. De jongen eet soms zijn middagmaal als ontbijt.

Vanmorgen was hij eerder wakker dan ik.

Uitgeput, gewoon uitgeput, zijn wij.

Mijn laatste rugscan heb ik nog niet vermeld. Die was op de morgen na de eerste spoedopname van de dochter.

Niet goed, bijkomende artrose.

Al het over en weer rijden naar Brugge, doet mijn rug fysiek gewoon niet goed.

Over het mentale zwijg ik liever.

Al goed dat F. nog kan rijden.

Geschrokken tot en met

Papa was er niet bij, broer wel.

Woensdagnamiddag een telefoon gekregen dat wij donderdag naar Brugge mochten, voor nog een gesprek en eventueel een blijven voor Eva, met goed gevolg dus. Het werd tijd, echt tijd.

Dit moet mij nog een keer van het hart. Je vertelt het aan Eva van die telefoon. Samen een keer opzoeken op internet welke kliniek dat is, foto's, enz.
Zij vroeg: wat moet ik daar doen? Mijn antwoord: schrijf je vragen op.

Een uitbarsting van woede, die hier thuis nog niet voorgekomen was.
De zoon was er bij zoals als gezegd, hij had de instinctieve, juiste reactie om haar te kalmeren.
Voor de zekerheid 's avonds nog een keer gecheckt bij hem.
Ik was lam geslegen op het moment van, en geschrokken. 2 dagen later ben ik er nog niet goed van. Zo'n uitbarsting van woede???
De zoon zou zich hier niets moeten van aantrekken.
En toch was ik blij dat er een getuige was.
Fr. dacht soms dat ik overdrijf als ik haar reacties probeer te beschrijven.

Neen, absoluut niet.

Best dat ze volgende week opgenomen wordt. Ook goed voor de zoon. Die begint de dag er na aan zijn examens.

Vermoeide ouders

Eva is een beetje rustiger. Bij gebrek aan alternatief is ze thuisgebleven tot 24 mei (met één van ons, we mochten/durfden haar niet meer alleen laten) tot ze weer naar school mocht, halve dagen. Dat was vorige woensdag.
De medicatie begint wat aan te slaan.
Een opname in psychiatrie zit er niet direct in.

Wij hebben zeer veel, weer zeer veel moeten leren.
De beloofde opname blijkt alleen voorbehouden voor kinderen die onder de jeugdrechtbank vallen. Dat maakt voor Eva nog minstens 2 maanden wachttijd.

Deze week 2 adressen gekregen waar ze terecht kan, als er weer een crisis gebeurt.
Reactie: Eva zou een keer moeten doen alsof, dan krijg je direct hulp (en dan weer eerst zien voor het te geloven) (en zoiets kan ze absoluut niet, doen alsof)

Na de laatste 2 weken: Eva is nog best af thuis, in haar vertrouwde omgeving, met medicatie.

Conclusie van twee vermoeide ouders.

Want wat denken ze soms, iedereen, van school tot hulpverlening tot psychiaters: wat dat voor ons betekent: u vraagt, wij draaien? Wij worden gedraaid.

Vervolg afspraken

Na wat maandagavond gebeurd is durven wij Eva niet meer alleen laten.
Een half uurtje of zo dat wel. Haar eens een boodschap laten doen lukt ook.

Vanmiddag heb ik gebeld naar school om het resultaat mede te delen van het gesprek met de dokter in Oostkamp dat we gisteren hadden.
Er is ons veel duidelijker gemaakt door deze dokter.
Of het voor Eva even duidelijk werd is niet zo zeker.
Ze wilde wel eerst even alleen bij de dokter om haar verhaal te doen.
Er werd haar wel duidelijk gemaakt dat ze minstens een half jaar lang pilletjes zal moeten nemen.

Een belangrijk iets wat wij geleerd hebben zijn medische termen.
Zo weten we nu dat Eva lijdt aan hallucinaties.
Die term valt onder te brengen onder psychose in het algemeen.
Dat was ook een antwoord op een vraag van school vanmiddag, welke medische term de dokter gebruikt heeft om aan te duiden wat haar scheelt.

Verder: er is nog geen oplossing voor een opname.
Mij is aangeraden verder druk te zetten via nog meer telefoneren en mailen om haar situatie nog meer onder de aandacht te brengen.

Als er volgende week woensdag geen opname in zicht is, mag Eva terug halve dagen naar school.


Ps: over mij: ik moest vrijdag onder de scanner, en bijkomend probleem van mijn onderrug. Artrose, op een plaats waar ik het 3 jaar geleden niets had.

Greet.

Dochter moet opgenomen worden

Eva is vandaag bij gebrek aan beter naar school geweest.
Wij kunnen ook niet altijd thuis blijven.

Onze zoon, die ook zijn momenten nodig heeft om tot rust te komen na een schooldag, vroeger op de maandagavond dan Eva, zei: ze huilt.
De huilende manier waarop ze thuis is gekomen is voor mij genoeg geweest om weer de huisdokter te vragen, morgen, dan kan ik bij haar thuisblijven.

Het huilen, ze is zo zichzelf moe, en weet niet meer wat te doen met zichzelf.

Eva moet echt opgenomen worden. Ik kan niets nieuws meer vertellen over Eva's psychosen.

Mischien op de 25ste mei kan ze opgenomen worden.
Greet

Veel tranen: Eva opgenomen in het ziekenhuis

Rond kwart voor vier telefoon gekregen van Eva's school, of we dringend konden komen.

Eva had vandaag een gesprek met de schoolpsycholoog. Met wat hij vernomen heeft, en wat er zich dinsdag op school heeft afgespeeld, vond hij dat Eva niet meer voor zichzelf kan instaan. Blijkbaar doet ze aan zelfverminking (thuis hebben wij daar, eerlijk waar, niets van gemerkt) en is ze bang van haarzelf. Ze heeft zichzelf niet altijd onder controle, dixit "soms neemt mijn lichaam het over van mijzelf."

Hij vond het aangeraden haar te laten opnemen in het ziekenhuis voor haar eigen veiligheid.

Vannacht ligt ze op de spoedafdeling, omdat ze niet op pediatrie mag, en niet op psychiatrie, wegens te jong. Kinderpsychiatrie in de omgeving is (oh wat een verrassing) overbezet.

Morgen kijken ze verder.