Onzichtbaarheid

Vanmorgen was de kuisvrouw er weer. Die vrouw spreekt zeer weinig tot geen Nederlands. Het is zeer moeilijk communiceren. Ze komt hier nu al een aantal weken, het woordje "zoeken" heeft ze hopelijk van mij geleerd met (paas)eieren.
Werken kan ze wel. Alleen zijn onze kinderen daar niet zo dol op, in de paasvakantie. Onze 3 katten ook niet, trouwens.
J. is vanmorgen onzichtbaar gebleven. De deur van zijn kamer bleef toe. Hij is alleen naar beneden gekomen toen zij boven aan het stofzuigen was in een andere kamer. Een vraag gekregen: "jongen nog niet wakker?" om 11.30. Jongen zijn kamer kan volgende week gepoetst worden.
Het is altijd vermoeiend geen communicatie te hebben. Driedubbel vermoeiend om aan die kuisvrouw duidelijk te maken dat Eva zekere dingen niet wil, en omgekeerd. Eva is nl. nog niet zover om haar deur dicht te houden.
Greet

Zeer vermoeiende dag, maar positief!

Voor het eerst sinds mijn nieuwe knie-operatie ben ik er 2 uur alleen op uit geweest met de auto. Eerst naar de bank en het ziekenfonds, dan naar de kinesist (voor het eerst naar hem, tot vorige week kwam hij aan huis), en dan naar de nieuwe colruyt, dichtbij. Ivm dat laatste heb ik mij wel overschat. Alleen naar een supermarkt gaan voor zwaardere dingen (aardappelen, waspoeder, ...) is nog zeer moeilijk.
Ik heb het eens nagerekend en tot mijn eigen verbazing ben ik niet meer alleen naar een supermarkt voor zware dingen geweest sinds lange tijd. Reeds maanden voor mijn rugoperatie van 2008 had ik hulp nodig. Al die tijd ging ik winkelen met de hulp van Francky (toen ik niet kon/mocht rijden) en Eva en ook soms Jasper (om te helpen dragen).

Gelukkig behoort dit alles stilletjesaan tot het verleden.

Greet.

Straf - vervolg

Eerst dit: Peter, welkom op deze blog. Ik heb nog niet veel tijd gehad om me te verdiepen in je blog, maar dat zal ik zeker nog doen.

@Angeline en @Peter: ik denk dat jullie het ietwat misbegrepen hebben.

Als J. iets zegt wacht ik met opzet een paar dagen om het op de blog te zetten. Zijn reactie dateert van maandag.
Het ging dus wel puur om een examenresultaat.

J. heeft wel degelijk te weinig gestudeerd voor zijn examen wiskunde, teveel gedacht "'t zal wel gaan", omdat hij er nu eenmaal van nature goed in is (al bijna 3 jaar de beste van de klas). Hij heeft dat zelf toegegeven. Hij heeft zichzelf hiermee gestraft en teleurgesteld. En dat is de les die hij hopelijk geleerd heeft: niets vanzelfsprekend aannemen. Ook iets waar je zeer goed in bent op school vraagt een (minimale) inspanning voor een goed examenresultaat.
Ter verduidelijking: het is de eerste maal dat wij dat meemaken met hem.
We hebben al van in de eerste klas hem er op moeten wijzen dat je inzet het belangrijkste is, niet het resultaat, en dat perfectie zeker niet bestaat. Op zijn allereerste rapport voor taal scoorde hij 96/100. Onze 6-jarige toen: "ja, maar ik heb toch 4 foutjes?" Sindsdien, met vallen en opstaan, heeft hij geleerd tevreden te zijn met en over zichzelf in verband met schoolresultaten. Op alle andere vlakken, zoals al eerder geschreven, gaat het nu redelijk goed met hem. We weten ook dat dat kan veranderen

Teveel je best willen doen, teveel van jezelf vergen? Het is ons echt niet onbekend dat mensen met autisme dat doen. Eva heeft zeer veel begeleiding nodig om haar niet over haar grenzen te laten gaan.

Straf

Geen betere straf dan jezelf overschatten.
Zoon J. is niet bepaald gelukkig met het behaalde resultaat voor wiskunde op zijn paasrapport. Een vak waar je goed in bent betekent niet dat de resultaten automatisch ook goed zijn. Een excuus van tijdsgebrek had hij ook niet, dat examen was op maandag, dus had hij een heel weekend tijd om te studeren.
Wij zouden hem daarvoor kunnen straffen, of een preek geven, weet ik veel. Het zou niets uithalen, integendeel, contraproductief werken.
Neen, hij heeft gewoon zichzelf gestraft.
Onze zoon heeft weer iets bijgeleerd.
Greet

Ik voel mij overbodig

Ik voel mij overbodig, zei de zoon na de familiebijeenkomst met Pasen bij oma, met tantes, nonkel en neefjes. Daarna moest hij nog mee naar meme, 's avonds. Nog een keer, en nu veel meer, doen alsof dat je het niet vervelend vind.
Ik hoop dat ik dit zo sec mogelijk heb weergegeven. Hij zal het niet doen.
En mama geeft met heel haar hart hem gelijk. 15 jaar en familieverplichtingen, 't is maar normaal dat je dat niet graag doet.

Geen diagnoses meer voor probleemkinderen ouder dan 7

De Centra voor Ontwikkelingsstoornissen (COS) moeten door een gebrek aan budget kinderen ouder dan zeven jaar weigeren voor onderzoek. "Dat is schrijnend, omdat veel gedrags- en leerproblemen pas in de lagere school tot uiting komen", luidt het maandag in Gazet van Antwerpen. Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) belooft een meerjarenplan.

In Vlaanderen zijn er vier Centra voor Ontwikkelingsstoornissen: in Antwerpen, Gent, Leuven en Brussel. Zij onderzoeken duizenden baby's en jonge kinderen op mogelijke mentale, fysieke, gedrags- of leermoeilijkheden, waaronder ADHD en autisme.

Enorme wachttijden
De wachttijden voor kinderen ouder dan 24 maanden waren enkele jaren geleden opgelopen tot twee jaar. "Om daar iets aan te doen hebben de centra ervoor gekozen om zich te concentreren op de baby's en kleuters. Om daar de problemen vroeg te detecteren zodat snel met ondersteuning gestart kan worden", zegt Lieve Heene, de directrice van COS Antwerpen.

Privémarkt
Daardoor blijft een hele groep ouders met kinderen met moeilijkheden wel in de kou staan. Zij kunnen alleen op de privémarkt terecht, maar daar kosten multidisciplinaire onderzoeken minstens 750 euro, waar de ouderbijdrage bij een gesubsidieerd onderzoek door een COS maximaal 60 euro bedraagt.

Uitbreiding
Vlaams minister Vandeurzen zegt dat er vanaf 2011 een uitbreidingsoperatie moet starten. "Die zal zorgen voor meer capaciteit in de verschillende diagnosecentra", luidt het. (belga/kve)

Paasvakantie: rapporten

De laatste vrijdag voor de paasvakantie brengt zoals steeds ook de traditonele rapporten met zich mee.
De zoon heeft een goed rapport. Het resultaat is iets beter dan dat met Kerstmis. Voor een deel tellen de resultaten van de wekelijkse testen mee. Op die wekelijkse testen scoort hij beter dan op het gemiddelde van beide. Zijn best doet hij zeker en vast. Persoonlijk was hij teleurgesteld over het resultaat van wiskunde. Maar ja, het is niet omdat je iets goed kunt dat je het vanzelfsprekend moet nemen, natuurlijk.
Naast het puntenrapport krijgen zij ook een attituderapport (op tijd en in orde zijn, gedrag, gedrag tvo anderen). Hier was hij er merkbaar op vooruitgegaan, dit al het derde jaar op rij. Dat is niet ongewoon voor een Asperger. Het 2de trimester voel je je meer op gemak dan in het eerste.

Eva's rapport was heel goed. Ze krijgt een rapport met pijltjes. Volgens haar kan je dat omrekenen: pijltje omhoog 10 punten, schuin omhoog 8 p., enz. Volgens die berekening zou zij 82 procent hebben. Enorm goed dus. In dit rapport zitten ook een aantal sociale vaardigheden vervat, zoals persoonlijke, maatschappelijke en huishoudelijke redzaamheid.

In ieder geval mogen ze tevreden zijn met het behaalde resultaat en kunnen ze van een welverdiende vakantie genieten.