Come back

Letterlijk: voor de eerste keer in dagen lag het niet glad voor de deur, zat de lucht mooi blauw, en dus heb ik mijn kruk gebruikt om een keer in de straat te wandelen. Nooit geweten dat asfalt onder je voeten zo'n deugd kan doen.
Volgens de kinesist lijk ik op iemand die 2 maand geleden is geopereerd. Neen dus, bijna 4 weken.


Kim Clysters' comeback, Tina Hellebaut ook een comeback.....
Dit is voor mij dus ook een come back !

Groetjes
Greet.

Eva is aanvaard!

Vrijdagmorgen telefoon ontvangen van de school waar we op intake geweest zijn op 28 november. Eva is aanvaard, tot onze grote opluchting. De inschrijving vindt plaats op 2 april, we moeten daarvoor een aantal documenten meebrengen, wo. een diagnoseverslag.

Nu hebben wij dat hier niet liggen, dus opgevraagd bij de school. Vrijdagavond was dat meegegeven.

Ik heb het gelezen. Het dateert van september 2005, toen Eva de switch maakte naar het bijzonder onderwijs. Eva toen en nu, wat een verschil!!
Het bange meisje, dat op gebied van rekenen, taal, cognitief gedrag en met stip sociaal aanvaardbaar gedrag zoveel te leren had, heeft een hoop geleerd en ingehaald.

Het is pas als je een keer kan terugkijken hoe het was en hoe het nu is, dat je het verschil echt ziet. In haar geval alleen maar zeer positief.
Ze is ook echt toe aan een nieuwe uitdaging. Sinds de kerstvakantie horen we hier vaak: 't is zo saai op school, altijd hetzelfde, ik wil met andere kinderen in de klas.

Eva start volgend jaar in Ter Sterre, in de afdeling 1B . Voor zover ik weet is dit de 2de school in West-Vlaanderen die onderwijs aanbiedt voor normaal begaafde autisten, met hetzelfde leerprogramma als hun medeleerlingen in het gewoon onderwijs. In haar geval is dit de afdeling land- en tuinbouw, wat een voorbereiding kan zijn op dierenverzorging.

Maar, zoals zo vaak met Eva, weten we het soms niet. Ze weet nu van zichzelf dat ze autisme heeft. Ze moet het op school vernomen hebben, maar wanneer? Waarom ze het ons niet verteld heeft? Alleszins niet omdat ze zich niet goed voelt in haar vel.

Alles wordt beter

- geen pijnstillers meer nodig sinds het weekend
- kinesist zeer tevreden over de lenigheid van mijn nieuwe knie
- Jasper heeft het verlies van zijn grootvader (grotendeels) verwerkt, zien we aan zijn tussentijds rapport, hij vertelt weer over school en hij is weer vatbaar voor grapjes thuis
- Francky's moeder, na 2 weken een zeer serieuze dip, weer haar strijdbare zelf aan het worden
- Eva goede maatjes geworden met de familiale hulp, die komt zolang ik nog te immobiel ben

En ikzelf: ik kan het nog niet echt geloven: ik heb geen onverdraaglijke pijn meer.

Ik zal altijd pijn blijven hebben, maar die afschuwelijke, onverdraagbare pijn van mijn knie is weg, nog geen 3 weken na de operatie. Als het zo kan blijven, op hetzelfde niveau van mijn rugpijn, dan ben ik voor minstens 15 jaar een gelukkig mens. (een prothese gaat volgens de dokter 15 tot 20 jaar mee; tegen dan hoop ik op pensioen te zijn).

Wat dat mentaal betekent: ik ben er nog niet aan gewoon. Iedereen die mij de afgelopen 2 weken gezien of gehoord heeft: je ziet er zo goed uit, je klinkt zo goed. Het beste kan ik het mss nog zo verwoorden: ik heb door die pijn, en de pijnstillers, maanden in een soort bewustzijnsvernauwing geleefd. Die tunnel is nu echt opengebroken. je krijgt vanzelf ook weer meer energie om een keer te denken over leuke dingen die nog te doen zijn.

Ergernissen

Ik herstel vlugger dan gemiddeld na mijn operatie van 10 dagen geleden.
Mijn moeder kwam op bezoek vanmiddag, vlak voor de kinesist kwam. Ik was toen boven in de badkamer. Eva (thuis met een grote verkoudheid) heeft ze allebei binnengelaten. Mijn moeder stond letterlijk te kijken hoe ik naar beneden kwam van de trap. (Donderdag mocht ik in het ziekenhuis al een hele trap op en af gaan tijdens de oefeningen)
Wel, ben ik blij dat Henk er was. Moeilijk te herhalen wat mijn moeder allemaal gezegd heeft ivm zo voorzichtig mogelijk zijn.
Henk was, denk ik, opgelucht dat ze weg was. Ik bedoel maar: mijn moeder kan ook een buitenstaander op de zenuwen werken met haar bezorgdheid.
Het heeft mij bevestigd: ik doe wat ik kan en aankan. Ik heb genoeg operaties en revalidaties gehad de laatste 2.5 jaar.
Tijdens de revalidatie ook kennisgemaakt met een lotgenote, 20 jaar ouder. Hoe beter het met mij ging, en niet zo vlot met haar, hoe jaloerser zij precies werd. En dat is geen inbeelding. Wel 20 keer heb ik mogen horen: maar ja, 20 jaar jonger, dan gaat dat makkelijker. Jammer dat ik te laat was om haar Francky's antwoord te geven: hoeveel pijn en miserie had jijzelf 20 jaar geleden?

@John: het is niet eng een knie opnieuw plooien. Het is gewoon veel erger pijn hebben aan een knie die zwelt tot het driedubbele als je bij wijze van spreken maar een stap te veel zet, zoals de laatste maanden.

groetjes.
Greet.

Weer thuis, met nieuwe knie

Blij en opgelucht dat ik terug thuis ben.

De operatie en de revalidatie tot nu toe zijn zeer goed verlopen. Alleen met mijn nachtrust was het erg gesteld. Daarover zal ik in de loop van volgende week nog wel een blogje schrijven.

Er zaten, achteraf gezien, hilarische toestanden bij, op het moment zelf niet.

Het mooiste moment van de dag: deze namiddag lekker op mijn eigen bed, in mijn eigen slaapkamer, een uurtje slapen zonder dat er elk moment een verpleegster of bezoek kon binnenkomen.

Enfin. Het allerbelangrijkste is dat ik geholpen ben. Ik kan nu, na 1 week, op mijn krukken meer en beter bewegen dan de afgelopen maanden voor de operatie. Volgens mijn chirurg, die tot op het laatste moment zijn twijfels had, vanwege mijn zogezegde "te jonge leeftijd", herstel ik vlugger dan gemiddeld. Dat zal dan wel het voordeel van een jonge leeftijd zijn, zeker?

Met iedere dag in het ziekenhuis dat het beter ging, voel ik ook mijn goed humeur terugkeren en mij moreel met het moment verbeteren.

Groetjes.

Greet.

Bang. Nieuwe knie

Volgende week vrijdag krijg ik een  knieprothese.  

na twee  jaar pijn, ontstekingen en wat al niet meer is het er dus toch van gekomen.

 Hopelijk wordt het na een tiental dagen ziekenhuis en enkele maanden revalidatie toch beter, net  zoals het beter was na de zeer ingrijpende operatie in mijn rug.

Maar ik ben wel bang, nu de definitieve beslissing is genomen is. 

Francky zal er bij zijn.

6de operatie. Maar 2de met zeer grote consequenties voor mijn eigen lichaam.

Sociale vaardigheden?

Dit moet mij nog een keer van het hart.    

Ik ben er mij tenvolle van bewust dat een jongen zoals mijn zoon (15)  soms tussen de mazen van het net valt.

De gesloten, taalvaardige en ergens toch sociaal vaardige Jasper redt het in het gewone onderwijs.  

Hoe komt dat ?

- vroege diagnose

- aangepaste begeleiding (Gon, thuisbegeleiding, ook nog revalidatiecentrum)

- openstaan van zowel de lagere als nu de middelbare school voor hem

- ouders die hun best doen en vooral hun gevoel volgen

En Jasper zelf natuurlijk: hij doet het, wij, de school, de begeleiding, hebben hem alleen maar hulpmiddelen kunnen aanreiken.

Ik kan vergelijken: met Eva, en nog veel andere kinderen die wij via de begeleiding en haar aangepaste school hebben leren kennen.

Wat gebeurt er eigenlijk met kinderen die het niet zo goed getroffen hebben als Jasper en bv. zijn vriend K?  Zijn dat nu geen typische gevallen van het "watervalsysteem"?  Ik weet het niet, ik vraag mij het gewoon af.  Het zou gewoon een zonde zijn om zo'n kinderen met de talenten die ze hebben niet de opleiding te kunnen geven die ze aan kunnen.

Mijn verontschuldigingen voor het "niet zo goed getroffen" voor de autistische lezers van deze blog die het op zichzelf gedaan hebben.  Ik wil enkel het standpunt verdedigen dat een Asperger of een anders zeer intelligent autistisch kind een opleiding moet kunnen krijgen  in het gewoon onderwijs.  Tot nader order is dat nog altijd beter van niveau dan het bijzonder onderwijs.  (Zie bv. Helga Stevens, de slechthorende advocate)

En dit is ABSOLUUT geen blog over hoe gelukkig iemand kan zijn, met of zonder autisme, of een andere handicap.