doordenkertje

Gisteravond, op "hoe was het op school?" antwoordde Eva: goed.
Dan: "naar het middelbaar gaan heeft een goed nadeel en een slecht nadeel".

Het "goede nadeel" is dat ze zich minder verveelt dan vorig jaar.
Het "slechte nadeel" is dat het nog zo lang duurt.
Zes of eerder vijf en een half jaar duurt lang als je nog maar 13 bent.

Tja.

mvg
Greet

Vraag en antwoord?!

Gistermiddag waren Eva en ik samen thuis. Ik : hoesten en keelpijn bedwingen, zij: met een keukenrol haar neus snuiten.
Hoe raar dit ook mag klinken (ook letterlijk, snuiten en hoesten), 't was een leuke middag samen.
Eva is al een tijdje bezig op een communitysite voor tienermeisjes. Daarop vond ze een lijst van meer dan 500 vragen, door de antwoorden zou je te weten komen wie je bent.
Bij vragen waarop ze het antwoord niet wist, vroeg ze gewoon "mama weet jij dat?"
Ik heb geen problemen met vragen als "wat is de provider van mijn gsm?"

De vraag: wat is je favoriete standje en "mama, wat is een standje" leverde mij eerst een extra hoestbui op. Instinctief, ik kan het niet anders verwoorden, zei ik: "een standje is een houding, kies nu zelf je favoriete houding". Eva koos zitten.
Waarom ik dit nu allemaal blog: Eva is in sommige opzichten een tiener geworden. Muziek, kleren, haar, uiterlijk in het algemeen.
Op het gebied van jongens, erotiek in het algemeen is zij echt nog een kind. Het interesseert haar gewoon nog niet.
Ik wil dit niet doorprikken om haar uitleg te geven die ze (nog) niet snapt.

Heb ik goed gereageerd? Ik weet het niet. Ik heb het verteld aan F., en die zou ook niet geweten hebben hoe te reageren.
Aan haar broer zou ik dit 4 jaar geleden wel uitgelegd hebben. Zie veel vorige blogs daarover.

Bij vraag 239 is Eva gestopt. Ze vond het te vermoeiend.

Meisjes

Buiten S, die samen met Jasper in een therapiegroepje zat, kennen wij geen enkel autistisch tienermeisje van dichtbij. Het zou nochtans deugd doen, zeker voor mijzelf, mocht ik nog zo iemand leren kennen. Enfin, de ouders daarvan, natuurlijk.

Tienergegiechel

Eva is met haar 12 jaar nog net niet een echte "tien"er. Met vriendinnetje J. die hier regelmatig langskomt twijfel ik daar echt aan. De Joepie kopen, testjes invullen, kijken naar de laatste hits, posters verzamelen,...

Dat levert een hoop gegiechel op.

Aan de ene kant ben ik daar heel gelukkig mee, maar aan de andere kant: als het een paar uur duurt, moet je ingrijpen of het escaleert. Dat kan gaan tot een slappe lach, of dat er op den duur ruzie van komt.

Nu, leuk dat J. af en toe langskomt en zich met Eva goed verstaat, want Eva heeft zeer weinig behoefte om bij haar thuis langs te gaan. Komt J. 2 x per week, of dan een keer 2 weken niet, altijd goed voor Eva.

Zeer leuk dat Eva zich zo meisjesachtig, annex tienerachtig ontwikkelt. (ik kan dit niet direct anders omschrijven). Ha, van een autistisch meisje zou je dat toch niet echt verwachten.

Gesloten, Asperger, vriendschap

Omdat het naar mijn mening de laatste tijd "te goed" ging met Jasper, heb ik de school van Eva geraadpleegd, waar je altijd terecht kunt met vragen ivm autisme.  Resultaat was dat zijn gewezen Gon-begeleidster een keer is langsgekomen om te praten.  Mijn grootste zorg was: nu de thuisbegeleiding is gedaan, en het gaat nu goed met Jasper, dat moet verder gedaan worden. Jasper heeft echt een buitenstaander nodig (liefst een man) die hem echt verplicht om te vertellen wat hem bezighoudt.  Het is mij gelijk of dat nu om de 6 weken, 2 of 3 maanden is.  De gon-juf stelde iemand van school voor.    Afwachten of dat lukt.  
Hij is ook een zeer gesloten persoon, en dat staat wel los van Asperger.  Als alle gesloten mensen Asperger zouden hebben, wel de mensheid zou er fraai uitzien.

Wat mij tot deze stap heeft gezet, terwijl het toch goed gaat: ik denk liever op langere termijn.   
Een probleem voor ons is dat wij gewoon geen herkenningspunt hebben.  Wij kennen mensen met autistische kinderen, ook nog uit de periode dat Jasper naar het revalidatiecentrum ging (3-4de lj).  De ouders van toen waarmee wij nog contact hebben, wel hun kinderen zijn jammer genoeg toch in aangepast onderwijs terechtgekomen.  Bij J. zit nog iemand in de klas met asperger, voor zover we van hem vernemen zijn zij wel bevriend.   Af en toe zegt hij wel iets over die jongen.

Vriendschap: wel J. heeft nog iets om te verwerken van C.  Heeft te maken met het bijhouden van schooldingen terwijl hij bijna anderhalve week ziek was.  (mijn interpretatie: mocht hij nu een keer echt aanvaarden dat er ook mensen zijn die je aanvaarden om wie je bent)

Conclusie : wij kunnen niet meer dan ons best doen. Een 15-jarige heeft, kan en mag niet zijn ouders alleen als vertrouwenspersoon hebben.  maar wie kan hij dan wel hebben?