Er zijn grenzen

Er zijn grenzen aan wat een gezin kan verdragen van iemand met "normaal begaafd" autisme.

Met Eva op zich gaat het veel beter in het hier en nu, daarmee bedoel ik vorig weekend en vandaag, maandag .

Overmorgen kunnen we naar de kinesiste die haar hopelijk beter leert ademhalen, waardoor die paniekaanvallen, duizeligheid, en hartkloppingen wat overgaan, op aanraden van de huisarts.

Dat autisme lastig is om te hebben, JA.

Ze is 13, in de (lichamelijke) puberteit JA, MOET ZEER MOEILIJK ZIJN VOOR HAAR

MAAR

In hoeverre kan je iemand, die toch normaal begaafd is, bijbrengen dat er ook andere mensen zijn om mee te leven, bijvoorbeeld in het gezin??

Wat ik moet hier in hemelsnaam nog een keer herhalen over onze dochter?

Dat er hier al het hele schooljaar, en vooral deze bijna geëindigde trimester zeer veel e-mail en telefonisch contact geweest is van beide kanten met één ondertoon: het gaat niet goed met haar?

Dat haar ouders, vanaf haar 3 jaar, er altijd zijn geweest voor haar, met alle mogelijke begeleiding naar wie we geluisterd hebben en gedaan wat ons gevraagd werd?

Dat wij nu bijna oververmoeid raken, door haar gedrag 's nachts. (slaapkamerdeur moet openblijven, echt open, het mag niet op een kier)

Er is ook iemand anders die zijn eisen stelt.

Juist, de Aspergerbroer. Die mag 's nachts toch ook slapen zonder last te hebben van haar. Hij klaagt niet echt, hij is getuige geweest van haar buien, en van telefoons naar en van school. Volgende week beginnen voor hem wel examens. Hij heeft zijn nachtrust nodig.

En wat kan ik anders antwoorden, na een zeer lichamelijk pijnlijke dag, vandaag maandag dus, op de vraag: waarom ben jij zo humeurig mama?

Ik heb pijn.

Best dat vandaag alleen sommige collega's, Francky en J. mij gezien hebben

Al zowat 1000? keer heb ik gezegd tegen haar: als ik humeurig ben, heb ik pijn.
Ik heb haar het antwoord gegeven van vanmiddag van Francky: ik snap niet hoe jij deze morgen bent gaan werken.

Zal dat ooit tot haar doordringen?

Volgens school kan ze na de paasvakantie terecht bij een psycholoog. Het zal nodig zijn.

Vraag en antwoord?!

Gistermiddag waren Eva en ik samen thuis. Ik : hoesten en keelpijn bedwingen, zij: met een keukenrol haar neus snuiten.
Hoe raar dit ook mag klinken (ook letterlijk, snuiten en hoesten), 't was een leuke middag samen.
Eva is al een tijdje bezig op een communitysite voor tienermeisjes. Daarop vond ze een lijst van meer dan 500 vragen, door de antwoorden zou je te weten komen wie je bent.
Bij vragen waarop ze het antwoord niet wist, vroeg ze gewoon "mama weet jij dat?"
Ik heb geen problemen met vragen als "wat is de provider van mijn gsm?"

De vraag: wat is je favoriete standje en "mama, wat is een standje" leverde mij eerst een extra hoestbui op. Instinctief, ik kan het niet anders verwoorden, zei ik: "een standje is een houding, kies nu zelf je favoriete houding". Eva koos zitten.
Waarom ik dit nu allemaal blog: Eva is in sommige opzichten een tiener geworden. Muziek, kleren, haar, uiterlijk in het algemeen.
Op het gebied van jongens, erotiek in het algemeen is zij echt nog een kind. Het interesseert haar gewoon nog niet.
Ik wil dit niet doorprikken om haar uitleg te geven die ze (nog) niet snapt.

Heb ik goed gereageerd? Ik weet het niet. Ik heb het verteld aan F., en die zou ook niet geweten hebben hoe te reageren.
Aan haar broer zou ik dit 4 jaar geleden wel uitgelegd hebben. Zie veel vorige blogs daarover.

Bij vraag 239 is Eva gestopt. Ze vond het te vermoeiend.

Meisjes

Buiten S, die samen met Jasper in een therapiegroepje zat, kennen wij geen enkel autistisch tienermeisje van dichtbij. Het zou nochtans deugd doen, zeker voor mijzelf, mocht ik nog zo iemand leren kennen. Enfin, de ouders daarvan, natuurlijk.