nen dikke......proficiat

Oudercontact ivm de zoon.

Hij kan trots zijn op zichzelf.

De titularis was heel positief over hem.

Zijn sociaal gedrag wordt alsmaar beter

Na de vakantie kan hij in de richting die hem nog meer op de goede weg helpt: informaticabeheer.

Hij zit met kop en schouders boven iedereen van de klas ivm informatica.

Slaande deuren

Makkelijk is het niet.

Gisteravond is de zoon is meegegaan naar het ziekenhuis waar zijn zus verblijft.

Volgens Fr. was hij heel nerveus.

Vanmiddag gewoon gevraagd: hoe was het? Het bezoek aan het ziekenhuis van je zus?

Zijn antwoord: op elke plaats in Brugge was ik nerveus. Ik heb een sociale angst, behalve thuis, en in school.

Een overwinning voor hem: hij heeft het gezegd!

Nog 2 jaar kan hij in diezelfde middelbare school blijven.

Er is nog veel meer, maar dit doet nu echt niet terzake.

Greet

Einde schooljaar

De zoon moet enkel nog naar school volgende donderdag, om zijn rapport te halen. De avond ervoor is er oudercontact.

Al met al zullen de examenresultaten wel goed zijn, afgaande op zijn eigen commentaar.

Het is hoog tijd dat het vakantie wordt, niet alleen voor hem. Wat ik concludeer uit zijn verhalen en van wat ik hoor van de moeder van zijn klasgenoot: 2 of 3 uit zijn klas moeten hun schooljaar overdoen en hadden geen enkele motivatie meer. De sfeer in de klas was de laatste weken daardoor extra druk.

Op zijn manier helpt hij ons in de afwezigheid van zijn zus. Hij let extra op onze poezen. Hij is strenger voor hen dan Eva, maar kom, ze zijn tenminste op tijd binnen 's avonds.

Dit weekend gaat hij mee gaan naar het ziekenhuis.

Interpreteren

Vandaag weer naar Brugge, voor een eerste oudergesprek, met Eva erbij.

Hierover wil ik nog niets schrijven, eerst even alle nieuwe informatie verwerken.

Het is vreemd wat voor dingen je te binnen schieten, onderweg naar en van zo'n gesprek.

Taal. Taal betekent ook interpreteren. 10 jaar Eva helpen. Tot 3 jaar geleden, en nu soms nog, de zoon.

Fr. is er al langer klaar mee dan ik, dat je zo moet opletten wat je zegt tegen wie, wat, wanneer .

Ik heb dat nu zelf ondervonden bij de moeder van de klasgenoot van de zoon deze week.

De twee oma's op de hoogte houden is ook niet makkelijk.

Dan is er nog de zoon, van wie verwacht wordt dat hij een keer meegaat.

Voor zover ik het kan inschatten is dat een standaardprocedure: elke broer/zus moet een keer zien waar zijn of haar broer/zus opgenomen is.
Gelukkig voor hem is hij morgen na 10 u vrij, van examens, en van sommige klasgenoten.

Het eerste weekend

Eva is oververmoeid.

Niet moeilijk na de eerste dagen in het ziekenhuis. Zij moet wennen aan alles, en zowel het personeel als de anderen in de leefgroep moeten haar leren kennen. Zelf hebben we meer vragen dan antwoorden, maar dat is normaal. Een situatie van vele maanden trek je niet recht op twee weken. Vertrouwen in de werking hebben we wel.

Eva mag in het weekend naar huis komen.

De eerste 2 weekends is dat vanaf zaterdag 14 u tot de zondag 12 u.

Vanaf 14 u mag ze weer bezoek of naar huis. Vanaf de 3de week mag ze doorlopend naar huis tot de zondagavond.

Voor ons, praktisch gezien, is het echt niet mogelijk om haar de eerste 2 weekends de zondagmiddag weer mee naar huis te nemen. Alleen al de afstand (35 min als het verkeer niet druk is, minstens een uur als er files staan in Brugge).

Een gouden tip kwam van één van mijn collega's die daar woont: in de omgeving van het ziekenhuis is er een leuke kinderboerderij.

F. en ik hebben daar lekker gegeten. In de namiddag zijn we met Eva er dan nog een keer naar toe geweest.

Ze kon zich redelijk goed ontspannen tussen de schapen, geiten, varkens enz. Een vrijwilliger van de boerderij kwam aanrijden met resten brood voor de dieren. Samen met andere kinderen mocht ze brood gooien. Dat ene slapende varken, wel, dat was zelfs voor mij een verrassing. Hij reageerde nog vlugger dan onze katten op vis.

Tamelijk ontspannen, maar heel moe is is teruggekeerd naar haar afdeling.

Voor wij vertrokken, rond 17 u, hebben we nog nagepraat met een verantwoordelijke van haar afdeling.

Tenslotte terug richting Roeselare.

De eerste dag was goed

's avonds kunnen wij bellen met Eva. Dat is de afspraak, wordt zelfs aangemoedigd, dat de ouders dat doen.
Vanavond dus de eerste keer na een volle dag. Zij heeft het blijkbaar goed gesteld met het meisje met wie ze de kamer deelt. Verder vond ze het "saai". Dat is te begrijpen, Eva en knutselen, dat gaat niet goed samen.
Volgens de begeleidster die we aan de telefoon hadden, heeft ze zich de hele dag gewoon goed gedragen.

Even over mezelf. Eva heeft zoveel (on)mogelijke vergelijkingen gebruikt om het over haarzelf te hebben, dat ik deze vergelijking over mezelf meedeel.
Ik voel mij sinds 12 mei een ballon met helium, waar af en toe wat prikjes in zijn gegeven. Gisteravond is die ballon leeggelopen. Nu nog wat leeg zijn, en dan een ballon worden met zelfgeblazen adem.

Ik wens niemand, maar dan ook niemand, toe, onder welke hoogspanning wij hebben geleefd de laatste maand. Je eigen kind niet meer alleen mogen laten? Pas achteraf vernemen dat ze op school iemand een gekwetst oog heeft geslagen? Die spoedopnames die op niets uitliepen? Een zoon die je wil zoveel mogelijk ontzien, maar die haar nog het best van al kan kalmeren?

Als ik mijn dochter een beetje ken, zal ze er weer bovenop komen. Over haar doorzettingsvermogen bestaat er geen enkele twijfel.
Besluit met haar eigen woorden: 'Soms neemt mijn lichaam het over van mijn hersenen, en ik kan daar niets aan doen.'
Inderdaad niet. Wij ook niet.

Eva opgenomen

Gisteren is Eva dus opgenomen in ST Lucas te Brugge.
De spanning hier thuis zal nu wel afnemen.
Fr. en ik kunnen nu 's nachts gewoon doorslapen, 6 nachten per week.
De zoon kan aan zijn examens beginnen.

Dit is gewoon een omgekeerde wereld.

Een ouder zou zijn kind niet op psychiatrie moeten onderbrengen, toch niet een 13-jarige.
Nu afwachten en zien hoe het verder verloopt.