Definitief

Mijn zus en schoonbroer gaan uit elkaar.

Mijn zus trekt tijdelijk weer in bij onze moeder. Of de kinderen elke dag meegaan naar oma is nog niet duidelijk.

Wat wel heel duidelijk is: mijn zus, en mijn schoonbroer, zien er heel slecht uit.

Het is ook niet een beslissing dat je neemt van dag op dag, natuurlijk.

Wij weten het sinds 2 weken, een week vooraleer ze het hebben gezegd aan hun zoontjes.

Waarom ik dit nu blog: moet mijn zus maar niet bellen met dat bericht op onze vaste telefoon, en dan vragen dat Eva er niets mag van weten, juist op de dag dat wij naar school gingen voor een gesprek met de schoolpsycholoog van Eva.

Eva hoort dit, en haar voornaamste reactie gaat uit naar Whisky en Sloeber, de kat en de hond.

De zoon zegt er niet veel over. Hij vraagt zich wel af of zijn neefjes niet de dupe zullen zijn.

Hoera, ik zeur (bis)

Hopelijk beseft de zoon nu eens echt waarom mama's kunnen zeuren.

Hij verzekerde ons dat hij alles zelf zou regelen ivm het begin van de school.

Behalve dinsdag meegaan naar school om zijn boeken te halen (en betalen) moesten wij niets doen.

Vanmorgen om 8 u mee met papa naar school.

Ik vertrek altijd wat later, zeker op zo'n drukke dag in het centrum van de stad.

Ik sta op punt om te vertrekken, wie komt er thuis: de zoon, humeurig tot en met.

Wat bleek: school begon voor hem maar om 10 uur.

F. en ik: gniffel, gniffel.

Een goeie les voor hem.

Nu, over hem maken wij ons echt geen zorgen. hij begint aan zijn droomrichting: informatica.

De eerste schooldag van Eva, daar zaten we mee in.

Telefoontje gekregen om 15.30 u van school dat het goed met haar gaat, dat we wel een zeer vermoeide dochter kunnen verwachten bij thuiskomst.

Nu eens afwachten hoe de zoon thuiskomt.

Hoera, ik zeur

Ik ben blij : ik word een zeurende mama.

Haja, mama's met een bijna 17-jarige zeggen dat niet graag, ik wel. Weer een stap vooruit voor onze zoon.

Morgen herbegint school. Gevraagd aan hem of zijn rugzak, zijn sportzak, zijn schrijfgerief in orde is, of hij nog iets nodig heeft.

Ik heb het een keer teveel gevraagd of hij er zeker van was.

Vorig jaar was dat nog echt nodig.

Greet

Positief blijven

One of those days, waarop het rommelt, dat was gisteren echt zo (zie blog van Suske). Slecht nieuws gekregen ivm familie. Details volgen later wel.

Vanmiddag een positief gesprek met de psycholoog gehad op school over Eva.

Het positieve laten primeren zeker?

Greet

Volwassen, verantwoordelijk

De allereerste keer.
"Ik ben groot genoeg, ik zorg daar zelf voor", antwoord op de vraag: moeten we je helpen oefenen om tegen volgende week donderdag om 7 u op te staan (begin schooljaar).

Volgende maand wordt hij 17.
Volgend jaar 18, en meerderjarig. Daaruit is weer een gesprek, deze keer geen discussie, voortgekomen.
De zoon is nu al bezig met hoe verder studeren.
Eerst nog 2 jaar middelbare school, natuurlijk, en een stage daarbij.
Hij heeft recht op nog een jaar GON-begeleiding, zelf denkt hij het niet nodig te hebben.

Gewoon hoe hij nu is, wel, ik denk ook dat hij het aankan, nog 2 jaar middelbare school zonder begeleiding.

Een opsteker voor ons: als hij over 3 jaar 's avonds naar huis kan komen, ziet hij het gewoon zitten om verder te studeren in een andere stad.

Ik schrijf dit toch met enig voorbehoud. Je kan nooit weten hoe ASS evolueert.
Maar als wij in iemand vertrouwen hebben, toch in de zoon.

Zijn gedrag met weeral een zomer zonder vakantie door de situatie met zijn zus en de oogoperaties van papa, tja daar is hij laconiek onder? Ik weet niet of dat het juiste woord is. Hij gedraagt zich er toch naar.

Hoe het zit met zijn gevoelens? Ik vraag het niet meer. Hij is groot genoeg om zelf te zeggen wat hij wil. Hij weet goed genoeg dat hij bij zijn ouders alles kwijt kan.

Mocht elke persoon met ASS kunnen evolueren zoals onze zoon, het zou voor iedereen die er mee te maken krijgt, makkelijk(er) worden.

Voor de mensen met ASS die dit lezen, het blijft toch een gevecht om te functioneren in de "gewone" wereld?

Tussendoor

de zoon op een reactie van de dochter ivm godsdienst:

ik geloof niet in god, maar wel in godsdienst.

Muggenbeet

Dat was de aanleiding om vanmiddag nog een mooie discussie te hebben met de zoon over erfelijkheid en genetica.

Aanleiding was een echte muggenbeet, waardoor ik mijn trouwring moest afdoen.

"gelukkig heb ik dat niet geërfd van jou". (mijn gevoeligheid voor insectenbeten).

En zo waren we weer vertrokken in discussie.

Met papa kan hij dat ook: discussiëren over voornamelijk muziek en godsdienst.

Hij heeft het echt nodig, soms, discussies.

F. en ik hebben herinneringen opgehaald aan de bijna 17-jarige zoon. Van zijn geboorte tot nu.

Zijn geboorte was moeilijk. Maar sindsdien...

is hij gegroeid volgens de boekjes. De boekjes van Kind en Gezin, de kleren,.. Borstvoeding verliep normaal.
Buiten platvoeten en astigmatisme heeft onze zoon zich lichamelijk volledig normaal ontwikkeld.

In de paasvakantie was het de eerste keer nodig om nieuwe lange broeken te halen die hem niet meer pasten volgens de standaardmaten.

Hij vindt dat niet erg. Winkelen voor kleren vindt hij wel zeer vervelend.