Anderhalve week school

Eva:

is vorige maandag thuisgekomen met het bericht: mama, wil je mijn turngerief wassen?  

Dat was positief verrassend voor mama.  Waarom: ze moet zich voorbereiden op de Coopertest en voor de allereerste keer zij zei dat haar turnkleren een geur hadden.

Minder goed nieuws was dat Eva weer een keer luizen heeft.  Alle blonde meisjes met dun haar hebben dat, weet ik nog van collega M. (zij heeft dat gehad tot ze stopte met jeugdwerking).

Ze is ook echt niet goed ivm motoriek.  Toen we nieuwe sportschoenen gingen kopen wist ik al op voorhand dat er een moment ging komen, mama, wil je me helpen veters leren strikken.  Er bestaan nl. geen sportschoenen meer met velcro in Eva's maat (41) die zij leuk vindt. Dat moment is er nu gekomen. Ik had dit nochtans vroeger al gezegd op school, om dat te leren ivm (fijne) motoriek.  Maar soit, we gaan ons best nog een keer doen, dit weekend. 

Als het goed is, zeggen we het ook

Gisteren, op de laatste vakantiedag dus, vroeg ik aan Jasper wat hij van zijn grote vakantie vond. Met de nodige hm's (hij spreekt niet meer zonder)  vond hij het ergens jammer dat we niet een weekje op vakantie zijn geweest.  Maar waar ik bijna van omver gevallen ben, hij heeft uit zichzelf iets gezegd, en het was nog positief ook.  

Mijn broer, tot voor kort bekend in de familie als een eeuwige vrijgezel, heeft nu een vriendin. Eergisteren heeft Jasper haar, bij oma's barbecue, een keer rustig gezien (de eerste maal was in het drukke restaurant, zie blog vorige week)

Kennismaken met? observeren? dat kan ik niet zeggen.  

Hij heeft gewoon  gezegd: hm, nonkels vriendin is wel sympathiek.  Dat is de hoogste lof voor haar (ze is inderdaad sympathiek) of voor mijn broer (hij heeft goed gekozen).

Ik hoop dat iedereen die dit leest het naar waarde kan schatten.  Jasper zegt.  Dat alleen al zou in hoofdletters moeten staan, maar iets ivm de familie?  Dubbele hoofdletters.

Volle kattenbak

1 september, iedereen weet dat dat opnieuw school is.  Zelfs onze katten hebben dat aangevoeld, ze zagen Eva (tegen 9 u) en Jasper (tegen 10 u) niet graag vertrekken.  

Annabel (ons vrouwtje) heb ik moeten sussen, aaien, knuffelen en wat nog meer vanmorgen.  Onzen Ginger doet dat op zijn eigen manier, die kruipt op iemand's schoot  wanneer hij daar de kans toe krijgt.  Ik ben bijna platgelegen, vandaag.

Echt jammer dat mijn gsm niet aan het opnemen was vanmiddag.  Ik heb Eva opgehaald van school. Omstreeks 15.45 heb ik de wagen vlakbij de school geparkeerd.  Ik hoorde al een paar maal Eva, Eva, roepen. Zijzelf ontkent ten stelligste dat het haar naam was, die ik hoorde roepen, maar daar geloof ik niets van.  Een eerste schooldag is niet niets voor autistische kinderen.  Als er iets gezegd moet worden: dan horen we dat wel.

Onze 3de poes, Rakker, die jankte gewoon van contentement toen hij Eva zag.  Ze heeft hem zowat 2 minuten moeten in haar armen houden.  

Echt waar het is jammer dat ik niet heb kunnen filmen hoe onze poezen gereageerd hebben op Eva, om 16 u.  

1, 2, 3x ... 3de keer goede keer voor kaftpapier

Verleden week had ik Jasper al gezegd al zijn gerief te controleren voor school,  die nu op dinsdag 1 september terug van start gaat.  

Woensdag zijn we dan samen het nodige schoolgerief gaan kopen.  Hij (en ik) hadden toen vergeten kaftpapier te kopen.

Eva krijgt normaal gezien alles van school zelf.  Wat niet inbegrepen is in de kostprijs, is onder andere  turngerief  en dingen die zij zelf graag heeft  zoals een nieuwe pennenzak.  

Dus ben ik donderdag met Eva en een vriendinnetje haar schoolgerief gaan kopen.  Ik zag in die winkel iemand passeren met een karretje met papier en daardoor herinnerde ik me dat we  nog kaftpapier nodig hadden.  We kozen twee  rollen met hulp van het vriendinnetje.

Wil ik nu vanmiddag de schoolboeken kaften die we gisteren hebben gekocht.  Maar wat blijkt?Het is zijdepapier!  Jasper gezonden naar de kranten annex schoolgeriefwinkel.  Daar was het kaftpapier echter uitverkocht.  

Dan Jasper en mezelf verzameld en gereden naar de eerste winkel.  Hij moest nu zelf maar een keer zijn keuze maken.  Minstens twee  rollen, dat weet ik al uit ervaring.  Tja hmm, hmm en nogmaals hmm en een keuze verder zijn we thuisgeraakt.

Daar heb ik mij geamuseerd met het kaften.  Grrr.

Jasper is wel tevreden.  En daar doe je het toch voor, niet?

ps: zeer kenmerkend van J.: die zei tegen mij: "je kan niet goed lezen". Ik, en de beide meiden, hadden namelijk niet het etiketje met de kleine letters gelezen, wel op de prijs gelet.

Teveel zeer veel drukte, toch praten daarover

Overgenomen uit Francky's blog van het verjaardagsfeest van oma gisteren:
In het restaurant zelf was het een drukte van jewelste. Wij waren duidelijk niet de enige feestvierders en dat betekende rondom ons tafels vol... Je moest echt niet veel alcohol drinken om na zowat een uur reeds met een zwaar hoofd de frisse(re) buitenlucht op te zoeken. Voor Jasper werd deze gezellige drukte teveel en na het voorgerecht moest hij dringend afgevoerd worden. Al deze indrukken hadden hem volledig van de kaart gebracht.

"Gezellige drukte" was in dit geval een zeer zwaar understatement voor Jasper. Waar hij het normaal gezien op (familie)feesten toch een 3-tal uur uithoudt, was het nu na anderhalf uur al prijs. Je zag zijn ogen draaien (en dàt was lang geleden). Dus heb ik ingegrepen en gezegd: wil je nu naar huis? Zijn antwoord: ik voel mij zo duizelig dat ik kan omvallen, en ik kan mij niet concentreren. Ik heb hem gewoon gevraagd nog goeiedag aan de familieleden te zeggen, en ondertussen de autosleutels aan Francky gevraagd.
Nu is dit niet nieuw voor de familie. Ze kennen Jasper ondertussen wel en weten dat hij zich niet op zijn gemak voelt op feestjes, gewoon door de overprikkeling van zijn zintuigen op dergelijke momenten. Kortom, zoals ik al vroeger heb geschreven, hij is volledig aanvaard zoals hij is door de familie.

Wat wel nieuw was, : hij wilde vooraan zitten (anders altijd achteraan). Dat vond ik al vreemd. Het hoge woord kwam eruit: hij vindt het erg dat hij dat niet kan, naar een feestje, of zo'n drukke plaats gaan. Het letterlijke gesprek kan ik hier niet weergeven, want dan staat het vol hm's, grmbls en nog binnensmondse uitingen. Ik heb hem dan gezegd (grove middelen) dat, als hij in een rolstoel zou zitten, hij daar ook niets kan aan doen en dat niemand hem dat dus zeker niet kwalijk neemt, dat hij vroeger weg moest.
Gisteravond is hij daar zelf nog een keer op teruggekomen. Als hij volwassen is zou hij dan best ergens op het platteland gaan wonen. Gecounterd van mij: in ons huis, heb je dan last van drukte of lawaai? Antwoord: neen, ik ben toch het meest alleen.

Als deze blog een beetje langdradig is, mijn excuses: ik wou alleen maar zo goed mogelijk beschrijven hoe de omstandigheden en Jasper gisteren waren.
Het is fantastisch dat hij zijn ongemakken bij drukte nu voor het eerst zelf een keer geuit heeft. Alles wat hij zelf uit, moeten wij niet meer raden of afleiden. We weten genoeg dat hij het soms zeer moeilijk met zichzelf heeft.
Tegelijkertijd drukt het ons nog een keer met de neus op de feiten dat het absoluut niet vanzelfsprekend is wat Jasper allemaal presteert in het "gewone" onderwijs.

De eenzame kater

Helemaal uitgeput, oververmoeid, uitgehonderd en gewond aan zijn neus was hij toen twee meisjes ermee aan de voordeur stonden.
Nadat hij zich als een leeuw op het katteneten gestort had viel hij in een zetel in slaap en de volgende 24 uur was hij niet van deze wereld. Een dier dat door iets een trauma opgelopen heeft, alleszins.

We zijn nu een maand verder en Rakker begint pas nu zijn draai te vinden in ons huis.
Reeds van de eerste dagen had hij een boontje voor Jasper. Eva en haar vriendinnen ging ook nog redelijk, maar van volwassenen moest hij duidelijk niets hebben.
Door de andere twee katten liet hij zich gewillig aan de kant zetten en wachtte om te eten tot ze weg waren.

Ondanks het feit dat je kunt merken dat hij zich thuis voelt bij ons, is en blijft hij gereserveerd uit de hoek komen. Hij bepaalt zelf wanneer en door wie hij geaaid en opgenomen wordt. Zelf initiatief nemen is op eigen risico. Alles en iedereen bekijkt hij van op afstand. Toen hij onlangs door het raam naar buiten zat te kijken en één van de buren dichterbij kwam wijzend in zijn richting had hij geluk dat Rakker achter glas zat. Hij blaasde en toonde zijn tanden alsof hij een tijger was.
Hij zit het liefst alleen ergens verscholen in een donkere hoek van onze bergplaats.

Sinds het afgelopen weekend gaat hij wel eens de trap op en kijkt dan met grote starende ogen door het raam naar de tuin beneden. Hij moet vroeger regelmatig buiten op stap geweest zijn, maar daar heeft hij duidelijk geen heimwee naar. Hij houdt zich koest en blijft resoluut binnen.

Zijn relatie met de mensen die hier leven begint te beteren. Greet bekeek hij tot voor kort niet eens maar dat verandert stilletjesaan. Mij zag hij vooral graag komen voor zijn eten. Met de kinderen was de relatie veel beter zoals ik reeds schreef. Als hij hen ziet begint hij te spinnen,loopt hen krijsend (zijn geluid kan je echt niet miauwen noemen) tegemoet en laat zich met veel plezier opnemen. Deze morgen kwam hij de slaapkamer binnen terwijl ik op bed lag, sprong op het bed en gaf me spontaan kopjes om zich vervolgens bij mij neer te leggen. Dit was een primeur voor mij.

Al met al blijft het een kater die het liefst van al met rust gelaten wordt, zelf bepaalt wanneer en wie hem mag benaderen en die de dingen het liefst van op veilige afstand gadeslaat. Ik vrees dat heel wat mensen moeite zouden hebben met zo'n kat in huis. Wij begrijpen hem en aanvaarden zijn gedrag. Ergens begint hij dat ook aan te voelen en het is precies of hij dat apprecieert.

Zouden er tussen hem en een paar gezinsleden meer overeenkomsten zijn dan je op het eerste gezicht zou vermoeden of bestaat dit niet bij dieren ?

Ik denk van wel.

Blijkbaar iets vergeten

Ik ben  vergeten te publiceren van eva, volgen: met dieren.  Ze is zeer goed met onze katten, en, volgens eigen zeggen, wat minder met planten.  Toch blijft zij de enige die hier in huis de planten water geeft, waar nodig.