En hopla, we zijn er weer

Ik ga hier niet uitweiden over mijn lichamelijke problemen. Volgende week kan ik terecht bij een specialist.

Wat mij als moeder veel pijn (wat een woord??) doet, was de reactie van de dochter gisteren die ze gaf aan haar vader. Niets aan empathie heeft ze.

Wij weten al langer dat ze weer extreem en drammerig bezig is. Puberteit speelt daar zeker een rol in.

Weer een gesprek met de school. Een goed gesprek. Als er problemen zijn: direct melden.

De titel komt van onze wekelijkse poetsvrouw. "Ze ziet er toch gewoon uit " "Ze doet toch niet raar".

Normaal gedrag? Ze kan zich gedragen. Als papa of mama er bij zijn. Punt is dat we haar niet vertrouwen in veel zaken, omdat ze soms dingen gewoon niet (aan)kan.

Wij leren autisme van binnen en van buiten kennen door onze 2 kinderen.

De zoon kan wel aanvaarden dat zijn moeder pijnpatiënt is.

over Eva

Gisteren een telefoontje gehad over haar, van de school. 

Vandaag nog een telefoon: Eva is ingeschreven in de middelbare school die een verlenging is van haar lagere school.   zij mag het wel nog niet weten, ivm de lange wachtlijsten.

Voor ons, voor mij wel: goed bezig zijn zeker?

Ik weet heel goed hoe ik met haar bezig ben ivm taal en hormoondingens.

Eva is ook heel goed bezig met zichzelf.  Het is echt jammer dat zij zichzelf niet juist kan uitdrukken.  Haar taalgebruik is nog niet wat je noemt goed.  Van een bijna 12-jarige zou je toch mogen verwachten dat ze het en de, en ook haar en zijn, juist kunnen gebruiken.  Zij kan dat nog niet.  Het zichzelf niet kunnen  uitdrukken gaat natuurlijk verder dan dit.  

Wijzelf hebben er het al  langer over gehad.  Wat zij wil is absoluut niet gelijk aan wat ze zegt.  Maar, en nog een keer maar: het is gewoon leuk om te zien hoe ons meisje is geevolueerd.  
Vorig schooljaar kreeg ik nog een telefoon van een CLB-persoon.  Ze testten Eva toen omdat ze de leeftijd had om naar een middelbare school te gaan.  Het leukste om te horen was dan dat ze goed scoorde op probleemoplossend denken.

Dat probleemoplossend denken deed ze al vanaf 1.8 maanden, eigenlijk. Jammer voor haar dat er altijd iemand was die dat zag aan te komen.

Ik ga nu afsluiten met deze bedenking: Eva is de Eva van nu geworden, ondanks mijn pijn, en met veel (autisme)dinges die ze geleerd heeft van Jasper.  Onderschat een voorbeeld aub niet.