Medicatie

In 2011 toen dochter 13 jaar was kreeg ze last van psychoseaanvallen.
Na een lange opname in de kliniek in Brugge en de aangepaste medicatie was alles weer onder controle bij haar.

Nu zijn we 2014 en is ze bijna 17,
In drie jaar tijd is ze veel veranderd op gebied van uiterlijk en manier van denken en leven.
Da's logisch niet ? Geen enkele 17 jarige is zoals ze was op haar 13de,
Wat niet veranderd was in die jaren was haar medicatie.
Steeds dezelfde pillen al dan niet wat zwaarder,
De medicatie is als het ware een routineklus voor huisarts of psychiater.
Je gaat bij hen op visite en zegt langs je neus weg dat de pillen bijna op zijn.
Zonder vragen of welke opmerking dan ook schrijven ze een nieuwe lading voor.
Daarmee is voor hen de kous af.

Dinsdag hebben we na enkele telefoontjes toch nog eens bij haar huidige psychiater kunnen langs gaan. Meestal gaat ze bij één van zijn psychologen, maar ik  had mijn vragen.
Dus ging ik eerst binnen vooraleer hij haar kon zien.
Na één en ander verteld te hebben over haar stemmingswisselingen en de pillen die ze nog steeds neemt vond hij dat het inderdaad tijd is om dat eens te herzien.
De dag er op is ze begonnen met haar nieuwe medicatie die over 14 dagen al resultaat zou moeten geven. Afwachten dus.
Toch heb ik problemen met het feit dat je als patient of ouder zelf moet beginnen over veranderen van medicamenten.

Van greet
Ha dit alleen maar ter bevestiging, Neen, ik ga niets meer zeggen, Alleen hoe verschrikkelijk moeilijk het is om met ons dochter om te gaan,

Het is te hopen dat die "moodswings" bedwongen worden door die nieuwe pillen,

Wat duidelijker: het tijdsbesef heeft ze echt niet, Zelfs onze katten doen beter, En dit is echt  geen grap,
Waar het weer om gaat: wachtlijsten voor alle zaken die belangrijk zijn,
Voor een meisje die in haar goede dagen echt wel een sympathiek persoon is,

Wat moeders betreft: ik leef al sinds die keer dat ik het voor mijn ogen heb gezien, die psychose met een soort constante angst in mijn hoofd, Soms heel niet nodig, op andere momenten dus wel-

nu zou ik willen eindigen als

zeer liefhebbende, maar ook wel zeer bezorgde ouders,

Medicatie

Een korte blog.
Ik verneem soms via internet, school, vriendinnen die in het onderwijs staan,... dat er kinderen en tieners met autisme zijn die medicatie moeten nemen.
Behalve het meisje van onze kennissen, en één keer een jongen toen wij Eva 2 jaar geleden afhaalden van haar autismekamp, zijn wij nooit direct daarmee geconfronteerd.

Bij zowel J. als Eva is er nooit sprake geweest van medicatie.
Bij J. was er alleen sprake van begeleiding.
Eva is begeleid vanaf 3 jaar. Nu is ze bijna 13, en puberen!!
ik zou haar zelf soms een pilletje willen geven.

Zoals zoveel dingen, F. en ik komen er wel weer door.

Dit was mijn verzuchting over mijn kinderen.

Volgens mij, hebben sommige volwassen mensen met autisme nood aan medicatie. Doe het maar een keer, opgroeien -weten dat je anders ben- en toch blijven functioneren. W., J. en alle andere 40-igers: het beste gewenst.

Een stoornis verandert niet door gezond eten

Dit als aanleiding: soms (mijn moeder is daar een specialist in) zegt men: door bepaalde voeding kan je dingen verbeteren. Gezond eten, jazeker, en daar ben ik door en door mee opgevoed. Toen mijn moeder op mijn 12de een geelzucht heeft gekregen, veranderde ze totaal van gezondheidszienwijze en eten maken. Eerst was ze daar zeer fanatiek in: wij hebben macrobiotisch gegeten. Mijn vader is daartegen in opstand gekomen (hij was een gourmand). Ze hebben toen een stuk grond gekocht waar een biologische moestuin van werd gemaakt. Ik heb veel groenten en fruit leren kennen in mijn jeugd die nu nog niet altijd algemeen bekend zijn, en die ik nu nog altijd koop, als ze te verkrijgen zijn.
Francky is ook opgegroeid met groenten die zijn vader zelf geteeld heeft.
Het heeft alvast niet verhinderd dat Francky en ik 2 autistische kinderen kregen. De grond was misschien vervuild, wie zal het zeggen?
Vanaf het begin hebben F en ik zo gezond mogelijk gegeten. We waren daar niet fanatiek in. Qua vlees en vis, ook altijd het gezonde en magere nagestreeft. (kip, kalkoen, weinig rood vlees, zalm)
Was het mijn fout dat Eva, toen ik in verwachting was van haar mij zowat leegzoog van ijzer, en dat ik daardoor een enorme zin gekregen heb in chips? Dat zij na 7 weken al fruitpap en opvolgmelk moest krijgen en dat ECHT nodig had om te groeien? Zij is nu nog een bijna alleseter. ja kijk, als zij daardoor autistisch is geworden, of het wat moeilijk heeft met taal, graag een bevestiging.
Jasper was en is wat moeilijker. Na de fruitpap, heeft een zowat 3 jaar geduurd voor hij weer fruit wilde eten. Moet je het daarom erin rammen? (groenten absoluut niet)
Gesuikerde dingen hebben zij nooit veel gekregen. Chips, frisdrank enz. waren en zijn nog altijd beperkt. De 2.5-jarige Jasper heeft trouwens ooit besloten : noepies zijn niet goed voor tandjes", bij de apotheker. En inderdaad, hij is nu 15 en heeft nog nooit, maar dan ook nog nooit (toch niet in het bijzijn van een familielid) een snoepje gegeten.

In die zowat 10 jaar dat we het weten van onze kinderen, waren zij echt niet beter geworden met omega3 zuren, vitaminen, en weet ik wat allemaal.

Gezond verstand, een vroege diagnose, en de juiste begeleiding: dat doet veel meer voor kinderen met een diagnose van autisme, en adhd trouwens (dat hebben wij gezien in de buurt) Met echte ADHD is medicatie nodig voor kinderen, met autisme, niet voor zover we weten, toch niet in aangepast onderwijs. Over dat laatste: dus wel alleen over kinderen.