Niet echt gerust

Jongste neefje was hier vandaag, en zonder Eva had ik het lichamelijk niet getrokken.  Mijn knie is dan wel iets beter, maar zeker nog niet in die mate dat ik een beweelijk jongentje van 4 jaar in de gaten kan houden.  Met hem heb je argusorgen nodig.  En daarover beschik ik niet.

Ik heb wel meer geduld dan de rest van het gezin  hier om hem bezig te houden.  Aardappelen schillen, leuk, dan smijt hij die in het water.  Eitjes roeren (samen met Eva), ook leuk.  

Grote  lichamelijke inspanning voor mij: vanmiddag gereden naar een speelpleintje in de buurt.  Ik kon niet veel meer dan hem in de gaten houden, en roepen als hij iets deed wat niet mocht.

Nog een grote pluim voor Eva trouwens, die met hem kleutercomputerspelletjes gespeeld heeft, om mij te ontlasten.

Nu, dat was maar lichamelijk.  Wat mij meer verontrust, en waar ik echt niet veel over kan zeggen, omdat het misschien iets lichamelijks kan zijn, maar toch: jongste neefje zal nog grote zorgen vergen.  Oudste neefje misschien ook, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Middelste neefje, dat is gewoon een driftkop bij momenten.

Kijk, je hebt je eigen 2 kinderen, en wat je noemt vergelijkingsmateriaal, in die zin dat we echt wel leeftijdsgenootjes kennen van allebei.  We zien wat we zien.  En ik hoop echt dat we verkeerd zien en dat alles veel verbetert met uitgroeien.  We hadden een paar jaar geleden ook nooit gedacht dat onze 2 staan waar ze nu staan.  Maar ivm met familie is het zeer delicaat je eventuele vermoedens uit te spreken.

Deze morgen nog in de supermarkt (met neefje mee) een kennis tegengekomen met een ASS-zoon van nu 17; laatste jaar middelbaar, zal nog een specialisatiejaar doen.  Het gaat goed met hem.

Conclusie van ons gesprek was: begaafde ASS-ers: als het van jongsaf geweten is, met begeleiding, en vooral, met zeer veel inspanning en begrip van de ouders: dan geraken ze er wel.

Ik spreek hier gewoon voor ons, natuurlijk. 

Als mama van huis is, danst de kat

Francky was naar de karate.  Ik was aan het denken wat gaan we morgen eten, en daarom nog eventjes naar de slager hier in de buurt gefietst, gewoon, om vlees te halen.  Ik ben misschien 10  minuten, ten langste een kwartier weggeweest?

Toen ik thuis kwam,  stond Jasper aan de voordeur.  "Mama, niet schrikken, Eva is aan het stofzuigen".

En waarom was Eva aan het stofzuigen: onze Streep had een vogel gevangen en mee naar binnen gebracht, en daarmee de veren.

Nu, geschrokken was ik wel, ik was zeer blij dat die vogel tenminste was gaan vliegen.  

Doet onmiddellijk denken aan die keer van Bruno, met de veren doorheen heel het huis. Er is maar één iets waar ik echt allergisch aan ben, en dat zijn vogelveren.  Daar mag ik niet direct mee in contact komen. (ik ben ook zeer kwetsbaar ivm insectenbeten)

Nu alles op een rij zetten wat Eva gezegd heeft: Streepje had iets in zijn mondje. het was een vogel. Ik heb jasper gevraagd om Streep af te leiden, en ik heb handschoenen (die van de kuisvrouw dus) aangedaan om de vogel af te pakken.   Ik heb de vogel gepakt en nog in het tuinhuis gezet, met een beetje water en hij is weer weggevlogen.  

Mocht de vogel verzorging nodig hebben,  Eva zou dat direct doen.  

Ik heb nog een borstel gepakt en de rest van de pluimen samengeveegd en Eva die laten opzuigen.

Eva is heel goed bezig.  Volgens haar laatste rapport is ze nu slechts maar één jaar achter in  het taal onderwijs.

mijn knie, he

Het stopt niet, pijn hebben. Volgende week maandag: nog een keer naar de endodontiste, om nogmaals een abces weg te nemen. Dan kan ik gelijk weer 2 dagen in bed kruipen.
Donderdag: naar de rugdokter, dat zal hoogstwaarschijnlijk goed zijn.
vrijdag: naar de kniedokter. En dat GAAT NIET GOED.
Pijn, pijn. Ik zwijg erover. Ik wil gewoon, na vrijdag, duidelikheid. Vooral voor mezelf, en ook voor alle leden van mijn gezin.
Wat die duidelijkheid is, weet ikzelf niet, maar als het het allerergste moet zijn, nl. nog een operatie van desnoods een nieuwe knie, dan is het maar zo.
ik ben het zo verschrikkelijk beu van die lichamelijke pijn, die komt vanuit die knie.

Brussen

Deze namiddag was er een activiteit op Eva's school genaamd "brussen". De broers en zussen werden er eens uitgenodigd voor allerlei spelletjes en mochten dan samen een ijsje en cola drinken.

Eva wilde dat Jasper meeging met haar en wonder boven wonder hij deed het.
Weliswaar al zuchtend en met een uitgestrekt gezicht hij samen met Greet, Eva en ik er op af.
Het spel was dat je aan een zevental activiteiten moest deelnemen waarbij je telkens een stempel kreeg. Volksspelen, springkasteel, leeshoekje, enzovoort.
Eva deed dolenthousiast mee met djembee en Jasper trok zich terug in het leeshoekje.

Na het lezen van enkele strips kwam Jasper terug bij Greet en ik zitten. Eva deed verder mee met de rest van de activiteiten.

Om vier uur was het over en keerden we huiswaarts terug. Eva tevreden over deze namiddag en Jasper tevreden dat hij terug naar huis mocht.

Vraagje

Hebben alle moeders over de 70 eigenlijk het zeuren in?
Waarschijnlijk niet, hoop ik.
Wat als wij over pakweg 25 à 30 jaar zo zijn? Dan hoop ik dat onze kinderen aan onze oren trekken. De gezondheidsproblemen neem ik er dan maar bij. De mijne van de afgelopen 2 jaar kunnen ook al tellen. En wat ik gehad heb, kan ik niet meer krijgen.

Graag antwoord van wie dit nog leest.

Ondertussen heb ik die vraag nog een keer voorgelegd aan Jasper. Hij zei gewoon hm, ja, en antwoordde dus op zijn Jaspers (ik had ook geen antwoord verwacht natuurlijk). Ondertussen heeft hij zich voor mij weer nuttig gemaakt door een zeer grote spin te doden.

Van familie moet je het hebben soms

Onze kinderen hebben gelukkig nog twee oma's. Maar in verband met autisme is dat absoluut niet makkelijk. De ene wil er liefst niets van weten, de andere is overbezorgd.

Zet die samen en dan krijg je een gesprek waar wij maar naar het raden hebben, omdat er alleen stukjes tot bij ons komen. Zoals vanmorgen.
Maar we kennen hen wel, dus sommige dingen kunnen we aanvullen.

Maar dit maal ben ik boos, verschrikkelijk boos, en waarom, het gaat over Eva. Francky was op het moment zelf boos, en is tegen vanmiddag al weer gekalmeerd. Ik ben niet zo makkelijk te kalmeren.
Het gaat wel over onze dochter, die het laatste jaar al zoveel positief veranderd is.

De oma's hebben gezondheidsproblemen, en nog andere problemen. Tot op zekere hoogte kunnen wij daar in meeleven, en ons best doen om ze te helpen. Maar soms is ook dat zeer moeilijk. Zij vanuit hun standpunt denken natuurlijk ook ons te helpen, of tenminste Eva toch.

Om iets te zeggen over de manier waarop wij, of tenminste ik, iets gehoord heb over Jasper ivm de oma's. Een paar jaar geleden ging Jasper af en toe naar zijn ene oma. Zij kan/kon geen kwaad woord over hem horen. Op dat moment deed Jasper niets anders dan doen wat hij moest doen: nl. de boodschap overbrengen. Op een bepaald moment kreeg ik een telefoon van de andere oma, dat de ene oma gezegd had dat Jasper zo onbeleefd was, hij zei nl. nooit dank je (voor het ijsje of zoiets).
Oplossing voor mij was simpel: zeggen aan Jasper dat hij gewoon moest dank je zeggen. En sindsdien doet hij dat, gewoon. Hij moest het gewoon weten.
En waarom die omweg??? Als ze het tegen mij niet wilden zeggen, dan was Francky er ook nog zeker.
Enfin, dat was een paar jaar geleden. Zoals ik al vroeger geschreven heb, is Jasper aanvaard zoals hij is.

Eva is gewoon Eva. Voor ons is dat meer dan goed genoeg.
Elk stapje vooruit is een gewonnen stapje. Zo heeft ze vanmorgen uit eigen beweging de koekenkast opgeruimd. Zoiets zou Jasper nooit doen, uit zichzelf.

oef, ik heb mijn hart gelucht. Kan Eva nog verdere stappen vooruit gaan, ivm bv. taal, motoriek. Zeer zeker. Maar dat is dan aan ons, in samenwerking met school. En niet aan de oma's, hoe goed bedoeld alles wel mag zijn.
Nu nog een keer vragen aan Jasper of hij mij binnen 30 jaar ter verantwoording roept als ik ga "zagen" of iets beter denk te weten.

niet meer zo rustig op (autisme)gebied

Van Jasper: ja, het ergste was vandaag dat hij mij ondervroeg over de laatste Nederlandse spelling. De laatste die ik heb ingestudeerd was die van 1996.

En soit, we zijn nu toch avond: ik heb vanmiddag Francky getracteerd met een Flair-bon voor zijn verjaardag.

Eva is niet te houden (geweest). Zij heeft vanavond met hart en ziel aan een verjaardagskaart gewerkt voor papa.
Zij begrijpt niet goed waarom papa en ik alleen zijn gaan eten, vanmiddag. En dan nog een dag ervoor. Veel liever wilde zij dat wij volgend weekend allemaal samen gaan eten.
Ik neem het haar niet kwalijk, onze onverbeterbare eter. We kunnen dat nog zeker doen, uit eten gaan dit weekend.