Op

Zo voel ik mij nu. Het gesprek op de personeelsdienst kon niet doorgaan.
Die woede over mijn werksituatie is natuurlijk ook maar een symptoom. Er waren wel 2 druppels die de emmer deden overlopen voor mij.
Al vroeger geschreven: ik ben een mens van de lange termijn. Daarom, en ook dat ik tegen mijn eigen natuur in zoveel heb moeten doen, en kunnen doen, mijn eigen emotionele elastiek is gisteren gesprongen. Van nature ben ik een lafaard, ik heb het heel moeilijk om te zeggen wat er mij niet gaat. En dat ook op lange termijn.
Een uur gehuild heb ik gister bij de therapeute. Hoe het komt, weet ik niet , maar ze brengt dingen in mij teweeg.
Op eigen initiatief heb ik die weer helemaal alleen gevonden.
Zo alleen, voel ik mij soms. Hoe komt het ook? Daar kan ik verstandelijk op antwoorden, maar eventjes gehad, met dat verstand van mij.
Zo emotioneel. Iedereen heeft emoties, maar ik ben echt wel extreem op dat vlak, gezien ja ADD. Je kan jezelf aanpassen, maar je kan niet blijven tegen je eigen zelf in gaan.
Ik moet niet meer vechten tegen lichamelijke pijn. Voor het eerst in 10 jaar moet ik niet meer vechten tegen wat dan ook. Wat blijft er over: jezelf. En dat is heel confronterend. Heel erg.
Wat ook is: ik heb tijd nodig om dingen te verwerken. Niet een dag of een week, maar maanden. Die heb ik nooit gekregen in de laatste jaren.

Soms, vaak de laatste tijd, ben ik echt geen aangenaam mens om mee te leven.