Allergisch aan intelligentie, bis

Geplaatst op 9 juni 2017door Suskeblogt

Greet schrijft

Dit dan weer over mijzelf, ja ik ben een vastgestelde hoogbegaafd iemand met ADD.
En daarnaast pijnpatient.
Maar vooral een moeder. De hoop, die ik met de vader deel, is dat wij heel voorzichtig mogen positief zijn over onze dochter.
En dat mensen, geeft een boost die je niet wil weten. Zelfs de broer zal meemoeten of hij wil of niet.
Ik word 52 en heb dat echt wel min of meer onder controle., het altijd maar blijvende denken .
Er zijn 2 redenen over deze bloge.
Onze dochter; er was gevraagd naar een diagnose zwart op wit  over autisme. Die hebben wij niet. Maar in alles, wat wij hebben meegemaakt met haar?, het zoeken in de papieren op zich is al goed genoeg om te zeggen wat wij hebben meegemaakt. Ook dus papier dat zij normaal begaafd.

De 2de reden.
Fr is een enige zoon. Ik ben de oudste van 3.
Ik ben redelijk onverschillig geworden over mijn zus. Wat wij gemeen hebben is pijn .
En  zij is wel degelijk de moeder van mijn 3 neefjes en dus ook  de 2de wilde hebben over school . Hoogbegaafd moe(t je zelf  mss erkennen.
veranderen van school is aan mij niet meer besteed ik heb wel degelijk mijn mening over het neefje gezegd.

mvg Greet

Bucht dat iemand verzamelt!

Geplaatst op 26 mei 2017door Suskeblogt

Greet schrijft
Deze telefoon vandaag van oma,  Sus schoonmoeder; kan ik niet  aan mij  laten voorbij gaan.
Ze belde nu zelf over de zolder, over boeken.
Mijn broer, en de 2 oudste neefjes zijn dus in deze hitte  bezig verder de zolder op te ruimen.
Ik heb inderdaad wat verstand over boeken, en zeker over boeker uit het verleden.

Blijkbaar heeft mijn broer haar toch een keer onder handen genomen: een zolder isoleren is niet een moment om alles naar beneden te doen en dan weer naar boven.
De partners van mij en mijn broer:  Sus en mijn schoonzus zijn  toch wel geplaatst om commentaar te geven over de verzamelwoede van ons moeder. Hun moeders zouden dat nooit doen, of gedaan hebben.

Verder geen commentaar over mijn 82-jarige moeder die dan blijkbaar toch beseft dat op die leeftijd rommel, verzamelingen, wat dan ook op zolder niet blijft.
Schatten op zolder, niet deze zolder. Alles wat de moeite waard is, staat wel beneden.

Boeken: die kunnen zijn voor verzamelaars, niet altijd  voor  recyclage.

mvg Greet

allergisch worden aan een woord

t

Greet schrijft£
Intelligentie
het schrijven op zich zou ik niet gedaan hebben zonder een weten van verdriet- niet van pijn .
Vandaag was er in de brievenbus e voor zoals vorig jaar, een uitnodiging voor de burendag.
Was de dag dat onze dochter een poging deed om zichzelf te doden. Echt waar.

Wij zijn een jaar later en wij weten dat er op zich niets is opgelost.

Dat woord is voor mij intelligentie. De waarom vragen liggen mij nu niet echt
Wij zijn allebei de beide ouders van haar. Dat de zoon zelfstandig het goed doet, autismegewijs kan/zal/wel  liggen dat wij hem altijd de ruimte hebben gegeven.
mvg
Greet

Verdriet is universeel

Geplaatst op 19 mei 2017door Suskeblogt

Greet schrijft.
Ik kan bij momenten echt niet veel door mijn lichamelijke pijn.
Wat ik wel heb gedaan, een bij wijze van spreken 5 stappen.

gisteren naar de vrouwen, gewoon naar het huis van de syrische buren..
het overlijden van een man, en of vader is iets dat niemand zou moeten ervaren.
Het feit dat ik er geweest ben, heeft blijkbaar toch voor de familie echt iets betekent.

Want zoals misschien  ik wil duiden, verdriet is universeel
Zeker als het om onschuldige mensen over een oorlog gaat.
mvg

Greet

Verder zoeken

Geplaatst op 17 mei 2017door Suskeblogt

Greet schrijft
Over onze dochter
Nooit zeggen: het gaat goed.
Ze is 19 en we hebben de vraag gekregen of er een diagnose op papier staat over haar autisme.
Begrijp het niet verkeerd, zoals ze zeggen, NIEMAND twijfelt daaraan.
Heeft ons nog eens doen echt nadenken over de papierwinkel van sinds ze 3 was en neen. Er is hier in huis geen diagnose op papier.
In een school, en een leerlingenbegeleidingcentrum dacht ik, daar gaat we wel dat papier vinden., dus begin je weer te bellen.

Inderdaad er moet een dossier zijn. Ze zullen opzoeken  en verwittigen.
Nu  wat vermoeiend is met al dat laten opzoeken.
Een iemand zei: 13 was de dochter toen ze voor het eerst werd opgenomen vanwege psychoses. Blijkt dat er op een formulier stond: mogelijk mcdd.

Wij zijn de ouders van Eva.  De psychiater toen heeft ons NOOIT aan het lijntje gehouden of iets ons beloofd. Het was ook de eerste keer dat wij, en zij, in aanraking kwamen  met psychiatrie.
Dat is/wordt allemaal doorgegegeven aan waar ze nu is.

De papierwinkel ivm alles over onze dochter, niet te onderschatten.

mvg Greet

De toestand is hopeloos maar niet ernstig

Geplaatst op 21 april 2017door Suskeblogt

Greet schrijft
De titel is de naam van een vroeger programma op de Vlaamse radio.
Tot woensdag heb ik dat 10 dagen bij momenten als een mantra gebruikt.

Hoe ongelooflijk tevreden ik mij voelde dat ik gisteren normaal kon aardappelen schillen en dus heb aangedurfd om  een stoofpot er bij te maken!!

Oorzaak: een lumbago tussen de schouderbladen. Details bespaar ik jullie, maar zelfs voor mij was dit heel erg. Volgens de dokter: ongemakkelijk kan het wel zijn, maar het is niet ernstig. Het kan in een paar uur over zijn, maar het kan ook 2 weken duren. Ongemakkelijk, ammehoela en lucky me, het duurde maar 10 dagen.

Enfin vanavond op controle bij de schouderchirurg. Volgens de kinesist: 9/10 voor mobiliteit, -wat blijkbaar uitzonderlijk goed is- en 5/10 voor kracht, wat normaal is.
Het bewijs dat het goed gaat met de schouder lees je zelf: want anders zou ik dit niet typen. Ik ga toestemming vragen om weer te mogen fietsen.

De toestand is ernstig maar we denken niet hopeloos: dochter blijft in afzondering maar nu wel op  haar eigen verzoek.

En ja  een boost voor de moraal krijg je weleens op een onverwacht moment. De zoon is iemand tegen het lijf gelopen die hem al een hele tijd niet had gezien. Ze wist wel dat hij werkt en alleen is gaan wonen. Haar commentaar: maar wat  een goed uitziende jongen dat hij toch is geworden.
mvg
Greet

In afzondering.

Gezien haar problemen die ze de laatste tijd heeft mag Eva niet op weekend. Dit betekent dat ik enkele uren vrij moet maken om me met haar bezig te houden op haar afdeling. Vandaag ziet ze er prikkelbaar uit. Samen gaan we naar het cafetaria en eten er een gebakje terwijl zij een warme chocolademelk drink en ik een fanta. Haastig slokt ze alles naar binnen. “Gaan we nu een gezelschapsspel spelen ?” vraagt ze terwijl ze haar mond afveegt. Ik knik;  Onder een deugddoend lentezonnetje stappen we terug naar haar afdeling.

Het eerste uur spelen we Rummikub, een spel met cijfers. Wie de eerste is zonder cijfers is gewonnen. Dit spel speelt ze graag. Tijdens het volgende spel begint het mis te lopen bij haar. De radio die muziek laat horen op de achtergrond moet het ontgelden. “Ik voel dat ik de controle over mezelf kwijt geraak. Ik moet in afzondering” zegt ze terwijl ze het spel in de doos opbergt. Ik stel voor dat ze naar de verpleegsters gaat om dit mede te delen. De verpleegster hechten weinig geloof aan haar verhaal en stellen voor dat ze wat gaat rusten in haar kamer. Ik neem afscheid en rijd terug richting thuis.

Een uur ofzo later krijg ik telefoon van haar afdeling. Eva is in afzondering. Ze maakte  het de andere patiënten te lastig. Voor de rest van het weekend moet ze daar blijven. Als de dokter terug is zal hij over haar beslissen.