De grote wending.

Maandag kreeg Eva te horen dat ze niet langer mocht verblijven op de PAAZ. (PAAZ staat voor Psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis) Vanaf dan kon ze wel nog dagelijks naar de therapie komen, maar niet meer overnachten op de afdeling. Kortom : iedere dag naar huis om te slapen en ‘s morgens er weer naartoe. Maandagavond leek dit goed te gaan, maar dinsdag staken de problemen hun kop op. Tegen het vallen van de avond begon ze onrustig te worden en wou terug naar het ziekenhuis. We belden naar de afdeling om te weten wat de mogelijkheden waren en daar lieten ze ons weten dat dit via de spoed moet gebeuren. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig had ze nog niet alles uitgepakt zodat we ons niet veel later reeds konden aanmelden. Na wat heen en weer geloop en gebel met de arts die haar behandelt liet men ons weten dat “dit niet volgens de afspraak was met de dokter”. Er was afgesproken dat ze thuis zou slapen, dus moest ze maar een inspanning doen. Gebroken ging ze naast mij terug naar de auto. Wij terug naar huis. Een slaapmiddel deed de rest. Deze voormiddag belde ze me op van uit de PAAZ dat ze deze namiddag naar het ziekenhuis in Menen kon. Goed nieuws dus ! Vooraleer naar Menen te vertrekken moest ze eerst nog even langs bij een gynaecoloog. Blijkbaar verstoren de medicatie haar maandelijks ritme. Dat zoiets kan daar had ik geen benul van, maar ik ben nu ook eenmaal een man.:) Rond 14 u 30 arriveerden we in Menen. Voor de volgers van deze blog en de “soap”blog : het is dezelfde kliniek waar de zoon van Grote Muis in verbleef. Wel een andere afdeling, natuurlijk. Het onthaal viel mee. Eva kreeg alle nodige aandacht en mocht vragen stellen indien nodig. Het lijkt me een ideale omgeving om tot rust te komen en dat is wat ze nodig heeft. Nu afwachten hoe het verder met haar gaat. Groetjes.

AUTI EXPERT

Greet schrijft Vrijdag was het 10 jaar geleden dat de opa van onze kinderen overleden is. Voor oma ben ik naar een herdenkendingsmis geweest. De zoon gaat mee naar een uitgebreider familieherdenkingsdienst in mei. Maandag zei iemand aan mij dat ik een expert ben ivm autisme, en waarom help je geen mensen ermee? Expert, misschien wel, met opgegroeid te zijn onder die opa en te zien dat zijn oudste kleinzoon is uitgegroeid tot een mens die op hem lijkt. Dat ligt niet enkel aan de genen, ook zijn vader is toch voor minstens de helft verantwoordelijk geweest dat onze zoon zo goed opgegroeid is. Die is dus een Asperger, die heel intelligent is en zijn weg door het leven wel weet te maken. Verder leef ik met 2.5 ass-mensen. 1.5 leven evengoed met mij, pijnpatient. En ik weet dat dat niet plezant is. Die ene persoon over wie het hier allemaal draait, wel alles komt terug op ons, als ouders. Hallo, met de mama van… is bijna een stopwoord geworden van mij. De wachtlijsten nemen er maar weer bij. Dat is de reden waarom ik mij niet sterk genoeg voel om andere mensen te helpen. En pijnrevalidatie echt wel. 0.5 mag je raden. mvg Greet en het konijn. Ik mocht het aaien vandaag

Wat nu ?

Greet schrijft.

Na het niet-gelukt paasweekend om thuis te zijn kunnen we alleen maar hopen dat sommige professionelen hun woord houden en dat er echt werk wordt gemaakt van alle opties die open liggen, en dat zijn er drie voor ik zover kan bijhouden, om dochter niet meer full-time thuis te hebben.

Een mens, drie mensen, eigenlijk wordt er zich pijnlijk van bewust hoe rustig het is zonder haar. Van mensen uit de onmiddellijke omgeving horen wij alleen maar: ja het is heel lastig zeker, en we leven met jullie mee. Haja.

Ik kan spreken voor Sus en mezelf, als ouders, neen wij willen haar niet meer full-time thuis, omdat anders ook wij een keer mogen afgevoerd worden.De constante spanning waarin je leeft… Voor de zoon kan ik het niet zeggen, maar je ziet en merkt aan alles dat hij niet voor niets samen met ons in een zak is gevallen nu ze er niet is. Kwam nog aan mij vragen: ik moet haar toch niet bezoeken in het ziekenhuis? Neen hij moet niet.

Een woord wil ik hier niet uitspreken: maar ze moet onder constante controle staan, want een gevaar is ze, voor zichzelf eerst en eventueel voor anderen, want dat gedrag heeft ze genoeg vertoond, de laatste maanden.

Ja het is zwaar, maar het zwaarst van al moet het nog voor haar zijn.

t Is te hopen dat er volgende week wat uit de bus komt, en dat ze door haar gedrag voorrang krijgt op allerlei wachtlijsten.

mvg
Greet

Is er rust na de storm ?

Tijdens het weekend mocht onze dochter telkens van 9 tot 20 u 30 thuis zijn.
In het begin viel het mee.
Zaterdag eten voor haar cavia en konijn gehaald en in de namiddag samen met de twee muizen nog enkele winkels bezocht.
Hier zie je haar op de achtergrond aan een kraampje op de parking van Floralux in Dadizele.

Zondag ging het wat minder. Na het middageten wou ze terug naar het ziekenhuis. Geen probleem voor ons daar het niet ver rijden is. Maandag ging het helemaal mis. Van in de morgen reeds voelde ze zich onrustig en tegen de middag wou ze terug naar het ziekenhuis. Ik ben in de namiddag nog even langs geweest. Ze had een pilletje gekregen en moest rust houden op haar kamer.

Vandaag ging ik haar bezoeken. Ze was weer goedlachs maar haar hersenen zijn duidelijk nog niet echt tot rust in staat. Hopelijk weten we in de loop van de week meer.

De foto van dit “kunstwerk” nam ik tijdens onze wandeling rond de kliniek. Het bevindt zich verborgen tussen de struiken. Geen idee wat het voorstelt of waarom het daar staat.

Groetjes.

Ik robot !

De dood. Ik wil 100 jaar worden. Ik wil op bed liggen en wachten tot ik dood ga. Waarom zeggen christenen dat de wereld 6000 jaar bestaat en de wetenschappers miljoenen? Waarom los ik op in het niets en waarom weten wetenschappers nog niets met de technologieen wat het leven na de dood is? Ik wil 100 jaar worden en ik wil aan de dokter vragen om euthanasie. Wat ons dochter bezighoudt sinds ca 4, 5 maanden.

Zondag, na een avondje logeren bij oma, met wie ze op bezoek ging bij een bejaard familielid, kreeg ze weer zo’n uitbarsting. Vader en broer J zien haar niet graag omdat ze niet ingingen om haar in te schrijven om een robotlichaam te krijgen. Enfin, eenmaal bij de huisartsenpost ging het vlug, die opname.

Vanavond bij haar op bezoek, nog altijd niet van gedacht veranderd. Ze heeft blijkbaar via een website de gegevens gevonden van de professor die bezig is met een robotlichaam te ontwikkele. Ze heeft hem een mail gestuurd om op de wachtlijst te staan om binnen een paar jaar zo’n lichaam te krijgen.

Sinds vanmorgen bevestiging: ze is weer in een psychose.

5 jaar geleden, 13 jaar oud kreeg de dochter psychoses en werd ze opgenomen op kinderpsychiatrie. Simpel was het niet om haar daar te krijgen en er was een hele druk nodig, van huisdokter tot ik weet niet meer wie. De kinderpsychiater daar was eerlijk: we weten niet wat dat veroorzaakt: autisme, de puberhormonen, we weten ook niet of ze er uitgroeit of niet.

Soit om te zeggen dat wij 3 opgelucht zijn dat ze niet thuis, maar wel veilig is. Complicatie : het dwergkonijn en cavia die ze goed 2 weken geleden binnenbracht, en NEEN wij wisten van niets. Goed voor haar dat J een groot hart heeft voor dieren, die zal er wel voor zorgen.

Verder weten we nog niet veel, ze is in observatie.

mvg Greet

364 dagen en 24 jaar

Dus ja op een dag na is het precies 25 jaar geleden dat Sus en ik elkaar hebben leren “kennen”, waar na een groot anderhalf jaar een huwelijk op is gevolgd.

-Romantisch doen- in de zin van kaarsjes, bloemen en champagne is nooit aan mij  besteed geweest.
Aan Sus ook niet, best.

Wat ons getekend heeft, en nog doet is natuurlijk onze kinderen.

Vandaag de zoon een eerste dag op stage.

En dochter: weer besprekingen.
Ik wil mezelf hier geen pluim geven absoluut niet, en zeker nog minder sus onderkennen. Autisme
Ja hoor, je moet maar weer signaleren dat het met haar echt niet goed gaat.
Ondertussen had ik al gebeld voor de spuit, een week eerder, en nog ter plaatse geweest met papieren.
Dan verneem je dat een bepaalde psychiater niet meer verantwoordelijk is. Ah ja het is een proefproject . Een andere psychiater is nu verantwoordelijk. Woeha, terwijl ik nog een keer een afspraak had gemaakt voor degene  die via de eerste  niet verantwoordelijkheid mocht nemen voor de medicatie die nu weer , zoals we hier thuis zien, niet echt afdoende is.

Sorry gvd, wanneer mogen ouders een keer stoppen met zelf psychiater spelen en dat is gvd waar. En dat je alles weer via een therapeut moet vernemen. “ik neem het mee naar de teamvergadering” Nog zo’n dooddoener. Maar wel waar voor een individuele therapeut soms.
Juridisch is het ook niet altijd makkelijk.
Waar dochter nu  is, is het beste. Maar op lange termijn?
Sus als bewindvoerder voor z’n dochter t was ook zijn droom niet.

mvg

Greet

Professionele communicatie

Geplaatst op 1 december 2015door Suskeblogt

Greet schrijft.

Zoals ik waarschijnlijk hier al eens geschreven heb zit onze zoon in zijn laatste jaar hogeschool waar hij “toegepaste informatica” volgt.
Eén van de cursussen die hij de laatste weken op zijn bord gekregen heeft was “professionele communicatie”.
Volgens wat hij vertelde ging die cursus gewoon over die goeie ouderwetse lessen etiquette welke ik me herinner van de schaarse lessen die ik over dit onderwerp destijds op school gekregen heb. Mijn moeder had indertijd twee tantes die alles wilden volgens de etiquette. Van hen werd verteld dat ze “de glorie in het hoofd” hadden.

Om het de leerlingen duidelijk te maken hoe ze zich moeten gedragen organiseerde de leerkracht een zakenlunch. Dat de zoon een zakenlunch heeft gekregen, en daarbij leerde een wijnglas vasthouden kan nuttig zijn. Ook de dresscode, avondkledij, luncheon enz. Dat is wel goed.

Maar hij stelde zich de vraag: “waarom moet ik weten dat in het ene geval de vrouw moet voorgaan en in het andere geval de man?”
Tja.