Het was ons al lang opgevallen dat dochter (16j) zich de laatste tijd niet echt gelukkig moest voelen. Ze leefde als het ware in een verleden dat ze bekeek door een roze bril. Vroeger, als ze kind was, was alles beter. Sommige dagen was ze doodop van niet in slaap te hebben kunnen geraken. Dan bleef ze een dag of meer thuis om te bekomen.
Woensdag kwam ze naar me toe. Ze vroeg of ik me nog herinnerde dat ik haar ooit gezegd had dat wanneer ze het wou ze nu in Roeselare kon opgenomen worden. Dat herinnerde ik me inderdaad. Nu ze de 15 voorbij is moet ze niet meer in de kinderafdeling van een ziekenhuis opgenomen worden en kan ze naar het ziekenhuis waar ook haar psychiater werkzaam is. Het was zover. Ze wou opgenomen worden.
De volgende dag kwam de huisarts langs en stelde vast dat ze met een dipje zat. Papier voor de psychiater opgemaakt en tegen de avond ging ik met haar naar het ziekenhuis. Eerst een gesprek met de dienstdoende psychiater en dan met haar spullen naar de afdeling.
Gisteren ging ik haar bezoeken. Na een half uurtje wilde ze al dat ik wegging. Ze wilde terug alleen zijn. Vandaag, zondag, komt ze enkele uren naar huis en ook dinsdagavond kan ze thuis komen tot woensdagavond. Op die dagen is er geen therapie en weinig verplegend personeel.
Verder zien hoe het met haar evolueert.
Francky.
zondag 22 december 2013
woensdag 4 december 2013
sloop die muren !
Gisteren was het de internationale dag voor mensen met een beperking.
Enkele bedenkingen van anderen en van mij :
Wat mij blijft verbazen is de enorme muur tussen mensen met en mensen zonder een beperking. (An Nelissen)
als vader van 2 kinderen met autisme begrijp ik je volkomen. Een kinderlijk idealisme op dat vlak is me ook niet vreemd. Dat idealisme is wel nodig anders zouden we er vast en zeker onderuit gaan. (suskeblogt)
Het ‘niet altijd weten hoe zich te gedragen’ is inderdaad soms een zeer moeilijke situatie. En dit kan pas worden opgelost door meer om te gaan met mensen met een beperking. Maar dan nog, de ene beperking is de andere niet. Gewoon spontaan doen, zeker? (Thomas Pannenkoek)
klopt Thomas, je moet de mens zien, niet de handicap. Benader ze gelijk wie. Zo heb ik enkele spastische vrienden waar ik ieder weekend mee optrek. Geen enkele reden om die mensen “anders” te behandelen. (suskeblogt)
We kunnen dus maar beter een warme, oprechte en mensvriendelijke manier met elkaar leren omgaan, ook al is dat moeilijk en past het niet meteen in onze economisch model. Of ben ik nu gewoon kinderlijk idealistisch? (An Nelissen)
zijn we in feite niet allemaal mensen met beperkingen ?
Enkele bedenkingen van anderen en van mij :
Wat mij blijft verbazen is de enorme muur tussen mensen met en mensen zonder een beperking. (An Nelissen)
als vader van 2 kinderen met autisme begrijp ik je volkomen. Een kinderlijk idealisme op dat vlak is me ook niet vreemd. Dat idealisme is wel nodig anders zouden we er vast en zeker onderuit gaan. (suskeblogt)
Het ‘niet altijd weten hoe zich te gedragen’ is inderdaad soms een zeer moeilijke situatie. En dit kan pas worden opgelost door meer om te gaan met mensen met een beperking. Maar dan nog, de ene beperking is de andere niet. Gewoon spontaan doen, zeker? (Thomas Pannenkoek)
klopt Thomas, je moet de mens zien, niet de handicap. Benader ze gelijk wie. Zo heb ik enkele spastische vrienden waar ik ieder weekend mee optrek. Geen enkele reden om die mensen “anders” te behandelen. (suskeblogt)
We kunnen dus maar beter een warme, oprechte en mensvriendelijke manier met elkaar leren omgaan, ook al is dat moeilijk en past het niet meteen in onze economisch model. Of ben ik nu gewoon kinderlijk idealistisch? (An Nelissen)
zijn we in feite niet allemaal mensen met beperkingen ?
vrijdag 3 mei 2013
Eindelijk... beter
Vader is een man die risico's heeft durven nemen ivm z'n werk
Zoon (Asperger) is bezig met z'n eindwerk van de middelbare "gewone" school.
Moeder is aan het revalideren, weeral.
Na 2 jaar kunnen wij zeggen: onze dochter is eindelijk, en daarmee bedoel ik EINDELYK weer het meisje aan het worden die zij gewoon is. Autisme, heel zeker. Maar ook vrolijk en doortastend. Beperkt in grove motoriek, en volgend schooljaar naar een minder niveau. Maar dat is nu het minste, hoewel ze zelf met niet alles akkoord is. Geen druk meer op haar schouders. Ik GUN ze een aantal gelukkige jaren. Ze kan nog altijd terug naar een volgend niveau ivm onderwijs.
Zij is aan de start van et leven gekomen met heel wat beperkingen. Maar haar doorzettingsvermogen, ik blijf het herhalen, daarvan kunnen veel mensen zeer veel van leren.
Zoon (Asperger) is bezig met z'n eindwerk van de middelbare "gewone" school.
Moeder is aan het revalideren, weeral.
Na 2 jaar kunnen wij zeggen: onze dochter is eindelijk, en daarmee bedoel ik EINDELYK weer het meisje aan het worden die zij gewoon is. Autisme, heel zeker. Maar ook vrolijk en doortastend. Beperkt in grove motoriek, en volgend schooljaar naar een minder niveau. Maar dat is nu het minste, hoewel ze zelf met niet alles akkoord is. Geen druk meer op haar schouders. Ik GUN ze een aantal gelukkige jaren. Ze kan nog altijd terug naar een volgend niveau ivm onderwijs.
Zij is aan de start van et leven gekomen met heel wat beperkingen. Maar haar doorzettingsvermogen, ik blijf het herhalen, daarvan kunnen veel mensen zeer veel van leren.
woensdag 10 april 2013
Zucht
Moeders een dip. Ook en vooral lichamelijke pijn. Zucht wanneer zal dat stoppen? Waarschijnlijk nooit meer.
Zoon alles goed tot schitterend.
dochter afwachten. Zeker is dat ze moet veranderen van school.
Zoon alles goed tot schitterend.
dochter afwachten. Zeker is dat ze moet veranderen van school.
dinsdag 19 februari 2013
Vertrouwen in discussies
Hier zijn 2 kinderen met autisme.
De oudste, daar hebben wij geen zeggen over, omdat hij meerderjarig is, en alle verantwoordelijkheden daarbij echt beseft.
De jongste, dat is een ander paar mouwen.
En toch geloof ik in discussie, al is het maar een druppeltje dat ze ervaart hoe ze door anderen (ook en vooral door andere personen met autisme- hoe erg dat ik ook vind om dit te schrijven) ervaren wordt. Bazig en eigenwijs.
De discussie van vanavond ging over een huiswerk. De meteorietinslag in Rusland van vorige vrijdag.
Ze moest van de juf 4 artikelen daarover verzamelen. 2 van internet en 2 uit een krant of een magazine
Na veel vragen en doorvragen en ruzie kwam het er uiteindelijk uit: ja, misschien heb ik niet goed geluisterd.
Argumenten van mij::er zijn weinig mensen die nog een papieren krant hebben. Bronnen zijn niet hetzelfde als internet, en vooral je juf wil niet dat het morgen klaar is.
GRRR
Op een bepaald zei ze tegen mij, juist mij dus, mama je bent een pietje precies, juist omdat ik zat te wroeten in de vraag of de juf dat letterlijk met een papieren bron bedoelde.
I rest my case dat het moeilijk is. En toch, toen ze ging slapen heb ik het gevoel dat ze er weer iets over geleerd heeft.
mvg
Greet
De oudste, daar hebben wij geen zeggen over, omdat hij meerderjarig is, en alle verantwoordelijkheden daarbij echt beseft.
De jongste, dat is een ander paar mouwen.
En toch geloof ik in discussie, al is het maar een druppeltje dat ze ervaart hoe ze door anderen (ook en vooral door andere personen met autisme- hoe erg dat ik ook vind om dit te schrijven) ervaren wordt. Bazig en eigenwijs.
De discussie van vanavond ging over een huiswerk. De meteorietinslag in Rusland van vorige vrijdag.
Ze moest van de juf 4 artikelen daarover verzamelen. 2 van internet en 2 uit een krant of een magazine
Na veel vragen en doorvragen en ruzie kwam het er uiteindelijk uit: ja, misschien heb ik niet goed geluisterd.
Argumenten van mij::er zijn weinig mensen die nog een papieren krant hebben. Bronnen zijn niet hetzelfde als internet, en vooral je juf wil niet dat het morgen klaar is.
GRRR
Op een bepaald zei ze tegen mij, juist mij dus, mama je bent een pietje precies, juist omdat ik zat te wroeten in de vraag of de juf dat letterlijk met een papieren bron bedoelde.
I rest my case dat het moeilijk is. En toch, toen ze ging slapen heb ik het gevoel dat ze er weer iets over geleerd heeft.
mvg
Greet
maandag 17 december 2012
Emoties
De 18-(Asperger)zoon kan emoties plaatsen. Hoera, met een zeer grote kanttekening.
Na zowat 15 jaar. Zijn vader, mijzelf, en een heel goeie Gon-begeleidster, zijn daarvoor verantwoordelijk.
In een ver -zo lijkt het toch- verleden ook mensen tijdens zijn lagere schoolleeftijd. Dat is goed nieuws voor iemand met ASS die zeer intelligent is, om na de "gewone" middelbare school verder te studeren.
Hij heeft een zus. Zij zal nooit verder kunnen studeren. Ze is nochtans ook een normaal begaafd meisje. Het Ass, klassiek autisme, ja wat eigenlijk, is bij haar "erger".
Ja, als ouders vinden/vonden wij dat erg, zeer erg. Wij hebben alles gedaan, en we doen nog wat we kunnen, om haar zo"normaal" mogelijk op te vangen.
Alleen is het zo dat wij als ouders haar niet meer begrijpen. We laten het nu maar over aan de "gespecialiseerde" school.
Haar niet kunnen begrijpen is natuurlijk pijnlijk. Alle begrip is nu nodig eigenlijk. Als je ziet waar de huidige crisis naar toe gaat ivm studeren en werkgelegenheid? Dat zijn vragen die wij onszelf ook stellen, laat staan voor een "beperkt" kind, dat toch zoveel mogelijkheden heeft.
We zullen maar blijven geloven in haar doorzettingsvermogen.
Na zowat 15 jaar. Zijn vader, mijzelf, en een heel goeie Gon-begeleidster, zijn daarvoor verantwoordelijk.
In een ver -zo lijkt het toch- verleden ook mensen tijdens zijn lagere schoolleeftijd. Dat is goed nieuws voor iemand met ASS die zeer intelligent is, om na de "gewone" middelbare school verder te studeren.
Hij heeft een zus. Zij zal nooit verder kunnen studeren. Ze is nochtans ook een normaal begaafd meisje. Het Ass, klassiek autisme, ja wat eigenlijk, is bij haar "erger".
Ja, als ouders vinden/vonden wij dat erg, zeer erg. Wij hebben alles gedaan, en we doen nog wat we kunnen, om haar zo"normaal" mogelijk op te vangen.
Alleen is het zo dat wij als ouders haar niet meer begrijpen. We laten het nu maar over aan de "gespecialiseerde" school.
Haar niet kunnen begrijpen is natuurlijk pijnlijk. Alle begrip is nu nodig eigenlijk. Als je ziet waar de huidige crisis naar toe gaat ivm studeren en werkgelegenheid? Dat zijn vragen die wij onszelf ook stellen, laat staan voor een "beperkt" kind, dat toch zoveel mogelijkheden heeft.
We zullen maar blijven geloven in haar doorzettingsvermogen.
zaterdag 6 oktober 2012
Boodschappen tegen wil en dank
F's moeder is nog altijd kwaad op haar zoon. Waarom weten we nog altijd niet. Het heeft te maken met ons feest van 20 jaar getrouwd zijn, samen met mijn zus die 40 werd. Een heel leuk feest, toch voor de uitgenodigde mensen.
F's moeder wilde dus niet komen. Mijn moeder wel. Zij heeft nog een keer getelefoneerd naar mijn schoonmoeder, met de vraag, wil je echt niet komen? gene moyen.
Ik weet het ondertussen niet meer. Ik heb als, schoondochter, al een paar keer gebeld, en zelfs de boodschappen gedaan met haar.
2 koppige mensen samen is niet makkelijk. Maar zij is wel fout, in die zin, dat wij gewoon niet WETEN wat er fout is gegaan.
De verwijten over F. die zij tegen mij gezegd heeft, zal ik maar niet herhalen. Oud zijn, diabetespatient zijn, heel waarschijnlijk nog altijd eenzaam zijn na het overlijden van F's vader in december 2009, dat is allemaal waar. Nog altijd geen reden om haar enige zoon zo te schofferen.
Zij wijst naar J., dat hij er bij was op dat gesprek waar zijn vader haar zogezegd geschoffeerd (bij gebrek aan een beter woord) heeft. Wel, bij de meest nuchtere en geloofwaardige persoon die ik ken, dus mijn eigen zoon, was dat heel iets anders. Meme heeft dat helemaal niet gezegd !!
Ik zal nu maar stoppen zeker, want ik weet het ook niet goed meer, met deze situatie. Alleen: ik zie deze beide personen graag, met een voorkeur voor mijn eigen man.
J. weet dat als ik ooit zo'n negatieve dingen zeg over zijn vader hij mij mag afvoeren naar een rusthuis.
Misschien heeft buurvrouw N vanuit haar werk het nog het beste verwoordt: "oude mensen kunnen heel egoïstisch worden."
F's moeder wilde dus niet komen. Mijn moeder wel. Zij heeft nog een keer getelefoneerd naar mijn schoonmoeder, met de vraag, wil je echt niet komen? gene moyen.
Ik weet het ondertussen niet meer. Ik heb als, schoondochter, al een paar keer gebeld, en zelfs de boodschappen gedaan met haar.
2 koppige mensen samen is niet makkelijk. Maar zij is wel fout, in die zin, dat wij gewoon niet WETEN wat er fout is gegaan.
De verwijten over F. die zij tegen mij gezegd heeft, zal ik maar niet herhalen. Oud zijn, diabetespatient zijn, heel waarschijnlijk nog altijd eenzaam zijn na het overlijden van F's vader in december 2009, dat is allemaal waar. Nog altijd geen reden om haar enige zoon zo te schofferen.
Zij wijst naar J., dat hij er bij was op dat gesprek waar zijn vader haar zogezegd geschoffeerd (bij gebrek aan een beter woord) heeft. Wel, bij de meest nuchtere en geloofwaardige persoon die ik ken, dus mijn eigen zoon, was dat heel iets anders. Meme heeft dat helemaal niet gezegd !!
Ik zal nu maar stoppen zeker, want ik weet het ook niet goed meer, met deze situatie. Alleen: ik zie deze beide personen graag, met een voorkeur voor mijn eigen man.
J. weet dat als ik ooit zo'n negatieve dingen zeg over zijn vader hij mij mag afvoeren naar een rusthuis.
Misschien heeft buurvrouw N vanuit haar werk het nog het beste verwoordt: "oude mensen kunnen heel egoïstisch worden."
Abonneren op:
Posts (Atom)