Begrip?

Eerst even zeggen dat ik na een dag Bobbejaanland en de rest van de week werken redelijk pijnvrij blijf.  Ik hoop dat het zo blijft.

Over lichamelijke pijn, als ik zeg hoe en wat, daar krijg je altijd begrip voor.

Autisme, daarentegen, daar krijgen mensen die het hebben ECHT niet altijd begrip voor.  Op mijn werk zijn er vrijwilligers. 2 ervan met autisme. 1 jongen die dus, tja gewoon autistisch is en die 1 dag per week komt al s tijdsbesteding. De 2de is een volwassen man. Ik ga hier niet navertellen wat hij tegen mij gezegd heeft vanmorgen, vanwege privacy.
Soms is niet ondank 's werelds loon, maar onbegrip.

Over begrip van Asperger: de ene oma begrijpt tot op zekere hoogte de zoon.  De andere oma niet, en ik begin er niet meer aan om het uit te leggen. F. heeft dat al lang geleden opgegeven.
Ik dacht ook dat mijn eigen zus het begrijpt, maar toch heb ik  deze week nog een keer moeten uitleggen dat J. gelukkig is in zijn zelfgekozen isolement op zijn kamer en aan zijn computer.

Maandag begint hij aan z'n laatste jaar middelbare school. Gisteren de boeken gaan ophalen in de school.  Zeer typisch voor hem en bepaalde klasgenoten: ze staan in dezelfde rij, zeggen hoi, en verder niets.  Waar iemand anders een gesprek zou beginnen over: hoe was het in de vakantie, zij dus niet.

Greet

Verdraagzaamheid

Gisteren zijn we naar Bobbejaanland geweest
We hebben hier een traditie: kermismaandag=pretpark.

De dochter mag sinds 3 jaar iemand uitkiezen om mee te gaan. Haar broer ziet het nl niet meer zitten om mee te gaan.
Zo wij op weg met M., een vriendje van (autisme)school, een jongen die hier deze vakantie al een paar maal  eerder is geweest.

Wel, ik weet niet goed wat echt zeggen. Tonen wat wij hebben gezien, wat wij ervaren hebben, kan ik nog veel minder.
Toeval wil dat in Bobbejaanland er veel moslims waren.

Veel meisjes, met hoofddoek, vriendinnengroepjes, die zich duidelijk amuseerden.  Ik weet nog veel minder hoe ik dit zonder beelden duidelijk moet maken. Ik stoorde mij daar niet aan. Het waren meisjes, zonder een omslagdoek en zakken van jurken. Integendeel, gewoon elegante tienermeisjes.
Ook een moslimgezin gezien dat zich echt niet schaamde voor een duidelijk gehandicapte jongen.

Leer ikzelf hier iets uit, neen, alleen dat ik het gezien heb in het echt, waar ik het elders alleen sporadisch of op tv heb gezien.

Aan de andere kant: wij werden ook bekeken. Echt waar. Vader, moeder, een blonde dochter en een duidelijk Marokkaanse jongen van 14 jaar.
Wie zal ooit leren van wie?

Voor ons gaat het over autisme. De conversaties op de achterbank, whoo.  Het blijft gewoon autisme.

Met sporadisch bedoel ik dus: in de echte realiteit hebben wij een band met moslims.

Oef, weer een oefening in wollig praten

Greet

Anachronismes

Je verzindt het niet als  je het zelf ziet met eigen ogen. Een kwartiertje ben ik weg geweest naar de supermarkt om de hoek. Die stopt voor een half jaar wegens verbouwing.
Een echte punker, met een een echte hanenkam, zwart gekleurd. Maar dan een soort verdwaalde Amerikaanse toerist met een knalrode broek en een hawaiaans hemd nog zien op de hoek van onze straat?
mijn eigen pijn mag wel stoppen.

Pijnkliniek

1ste keer naar de pijnkliniek vandaag.
Niet zo leuk.
Nog een 2de keer op 20 aug.  Dan zou het moeten lukken.  Als het niet lukt, dan nog een 3de keer infiltratie.

Maar dan: weer hoop krijgen, omdat na die derde keer er een oplossing is, voor een nieuwe operatie.Iets electirisch. Wat dat is, dat weet ik niet. Ik ga het vragen op 20 aug.

mvg

Greet

EINDELIJK

Grootste verjaardagscadeau: het gesprek met mijn dochter over het krantenartikel over 13-jarige meisjes met sus- en internetverslaving.

Vandaag is mijn verjaardag. Iedereen die het moest weten wist het al vorige week. (getracteerd op het werk omdat  de meeste mensen vakantie zijn)

J en F hebben mij vandaag een gelukkige verjaardag gewenst. (Mannen, je kan er soms  niets van verwachten, zelfs niet met een voorhamer er in kloppen: ik wil alleen een kaart.) 

Maar mijn eigenlijke grootste  verjaardagscadeau is van onze dochter.

De dochter is na bijna 2 jaar zorgen weer iemand in wie ik vertrouwen heb  Haar eigen zelfverrtrouwen komt meer en meer terug. Ze is geen kind meer, natuurlijk..
Autisme; uiteraard. Maar, je kan er weer mee praten. 

Het doorzettingsvermogen van haar als kind, ik mag ik het soms zelfs niet meer zeggen tegen haar.
Een 14-jarig meisje die wel haar eigen toekomst weet

Greet

Zelfstandige vakantie

De zoon blijft verrassen in positieve zin.

Zijn zus voeren en brengen naar haar kamp heeft ons 2 zaterdagen gekost. 8 uur autorijden, inclusief stops, is lastig. Mijn rug weet het genoeg.
Haar terughalen: we werden verwacht om 11 uur, dus om 7 u vertrokken (Betty van Big Brother onderweg gezien, te lezen op F.'s blog)

Enfin, de zoon heeft voor het eerst in zijn leven laten zien dat hij zelf een middagmaal kan klaarmaken. Wij hadden gedacht: geef hem geld en hij gaat naar de supermarkt om iets te halen, of naar het frietkot. Neen dus. Een blik als groenten, dat wel.
De zoon is nog niet veel aangeleerd ivm huishoudelijke dingen. Niet dat we niet willen. Het is niet alles, als Asperger in een school met niet-ASS'ers, hij komt soms heel vermoeid thuis 's avonds.  (en wij hebben somas de handen vol aan zijn zus)
Hoewel het beter gaat sinds hij zijn eigen richting vindt: softwareontikkeling.

Een van zijn vakantiebezigheden: hij heeft een gratis online cursus gevonden van een Amerikaanse universiteit ivm een programmeertaal  die hij in school niet leert.

In elk geval heeft hij genoeg sociale vaardigheden om zich te handhaven.


Een nerd, een geek (nieuw modewoord?) I rest my case, zolang de zoon maar gelukkig is.


Greet

onze dochter met vakantie

Gisterenmiddag reden we richting Ardennen.
“we” dat waren Greet, Eva en ik.

Jasper had geen zin om mee te gaan
en zou dus voor de katten zorgen.

Eva heeft er een week vakantie voor de boeg
en wij moesten zorgen dat ze ter bestemming raakt.

Vrijdag heb ik eindelijk mijn nieuw fototoestel gekocht
en dat moest natuurlijk eens uitgetest worden.
Het vorige was een Nikon, dit is een Canon.

Rond 21 uur waren we terug thuis.
Natuurlijk nu en dan gestopt onderweg.

Volgende week zaterdag moeten we ze dan terughalen
tot dan complete rust hier.